Kartulariusz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Strona z jednego z kartulariuszy klasztoru Sobrado, będącego kopią dokumentów datowanych na VIII-XIII wiek

Kartulariusz, kopiariusz, kopiał, kopiarz (łac. cartularium) – zbiór dokumentów i odpisów edyktów, dotyczących majątków ziemskich przeważnie klasztornych. Słowo było używane w średniowieczu i oznaczało początkowo bibliotekę[1]. W Polsce kartulariusz znany był już w XIII wieku. Tym terminem określano także księgę, zawierającą kopie dokumentów od różnych wystawców dla jednego odbiorcy. Takie księgi były prowadzone w klasztorach. W innych kancelariach i urzędach podobną rolę pełniły regesty. Pod koniec XIX wieku funkcję kartulariusza przyjęły kopiały, księgi korespondencyjne, które zawierały kopie pism, odbijanych na szapirografach.

Przypisy

  1. Słownik wyrazów obcych, red. J. Tokarski, Warszawa [1983], s. 344. ISBN 8301005211.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Dahl S., Dzieje książki, Wrocław 1965.