Karty polskie
Karty polskie – tradycyjna nazwa na talię 36 kart o tzw. wzorze niemieckim. Składa się z czterech barw: żołądź 
, wino 
, czerwień 
, dzwonki 
i pięciu figur: tuz, kralka (krzyżka, dziesiątka), król, wyżnik, niżnik, i czterech blotek: dziewiątka, ósemka, siódemka i szóstka.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Pierwsze karty tego typu przywożone z Niemiec pojawiły się w polskich miastach już w XV stuleciu, niebawem też ruszyła produkcja krajowa. Według Łukasza Gołębiowskiego polskimi kartami grano m.in. w gry: kupiec, kasztelan, wózek, skrzetułka, drużbart, pamfil, chapanka, tryszak, mariasz, pikieta i ćwik.
Od XVIII w. zaczęły stopniowo dominować karty francuskie i przejęta stamtąd nomenklatura, zaś "tradycyjne" karty polskie przez cały wiek XIX traciły stopniowo popularność. Obecnie kartami tego wzoru (talia 32 sztuki) grywa się na Śląsku w skata.
O kartach w literaturze pięknej [edytuj]
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Łukasz Gołębiowski, Gry i zabawy różnych stanów w kraju całym lub niektórych tylko prowincyach, Warszawa 1831.
- Zygmunt Gloger, Encyklopedia staropolska ilustrowana.
Linki zewnętrzne [edytuj]
Sławomir Cyfert: Krótka historia polskich kart do gry. [dostęp 17.11.2008].
