Karty polskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karty polskie z XVI w.
Pełna talia kart polskich do gry w skata, projektu Franciszka Bunscha. 1980, Krakowskie Zakłady Wyrobów Papierowych (obecnie K.Z.W.P TREFL - KRAKÓW sp. z o.o.)

Karty polskie – tradycyjna nazwa na talię 36 kart o tzw. wzorze niemieckim. Składa się z czterech barw: żołądź Bay eichel.svg, wino Bay gras.svg, czerwień Bay herz.svg, dzwonki Bay schellen.svg i pięciu figur: tuz, kralka (krzyżka, dziesiątka), król, wyżnik, niżnik, i czterech blotek: dziewiątka, ósemka, siódemka i szóstka.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze karty tego typu przywożone z Niemiec pojawiły się w polskich miastach już w XV stuleciu, niebawem też ruszyła produkcja krajowa. Według Łukasza Gołębiowskiego polskimi kartami grano m.in. w gry: kupiec, kasztelan, wózek, skrzetułka, drużbart, pamfil, chapanka, tryszak, mariasz, pikieta i ćwik.


Od XVIII w. zaczęły stopniowo dominować karty francuskie i przejęta stamtąd nomenklatura, zaś "tradycyjne" karty polskie przez cały wiek XIX traciły stopniowo popularność. Obecnie kartami tego wzoru (talia 32 sztuki) grywa się na Śląsku w skata.

O kartach w literaturze pięknej[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Sławomir Cyfert: Krótka historia polskich kart do gry. [dostęp 17.11.2008].