Karwasz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karwasz husarski

Karwasz płytowyochronna płyta nakładana na przedramię.

Osłony kamienne na przedramię łucznika stosowano prawdopodobnie już w neolicie, jako takie identyfikuje się częste znaleziska płytek z otworami związanych z kulturą pucharów dzwonowatych, dawniej zwaną kulturą łuczników (obok osłon na przedramię liczne groty strzał).

Karwasze stosowano w średniowieczu, wcześniej również w Azji Centralnej. Służyły do ochrony całego przedramienia wojownika, czasami zachodziły także na łokieć. Najczęściej spotykane były dwa typy: skórzany szeroki pas zapinany na przedramieniu za pomocą klamer lub rzemienia, bądź żelazne składające się z dwóch odpowiednio ukształtowanych kawałków płytowych, przedniego i tylnego, łączonych za pomocą zawiasów i spinanych małymi sprzączkami na skórzanych paskach. Karwasze były również stosowane (i nadal są np. w Ruchu Rycerskim) przez łuczników jako ochrona przedramienia przed uderzeniami cięciwy. Karwasze łucznicze wykonane były (i są wykonywane nadal) z grubej świńskiej skóry wiązanej rzemieniami.

Najstarsze znalezione egzemplarze, odkryte na cmentarzach królów w Korei, datuje się na V wiek. Jednak już w VIII w. znane były w Persji, gdzie istniał jeden z najbardziej znanych ośrodków produkcji uzbrojenia ochronnego. W Europie Środkowej i Wschodniej karwasze były raczej mało rozpowszechnione. Przypuszcza się, że trafiły tu w XIII w. za pośrednictwem Tatarów.

Sama nazwa karwasz wywodzi się z czasów nowożytnych, a jej genezy można doszukiwać się w języku tureckim. We wcześniejszych przekazach karwasze zwane były bazuband.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]