Kaszeta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zastosowanie twardej kaszety. Kolor czerwony oznacza nienaświetlony obszar. Po lewej naświetlona została cała powierzchnia klatki w formacie 1,37:1. Po prawej widać efekty kaszetowania, tj. kadr w formacie 1,85:1.

Kaszeta – ramka umieszczana w kamerze bądź projektorze zasłaniająca pewien obszar wyświetlanego obrazu. Używana w celu uzyskania różnych formatów obrazu na standardowej taśmie 35 mm.

Zastosowanie tzw. twardej kaszety sprawia, że naświetlona zostaje tylko wybrana część klatki. Z kolei wykorzystanie tzw. miękkiej kaszety naświetla całą powierzchnię klatki, a operator widzi w wizjerze które części kadru będą zasłonięte podczas projekcji[1][2]. W tym przypadku poprawne wyświetlenie filmu zależeć będzie od odpowiedniej kaszety w projektorze. Jeśli kaszety zostaną pomylone, widzowie mogą zobaczyć fragmenty kadru które miały zostać zasłonięte, albo też nie ujrzeć istotnych elementów kompozycji[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Piotr Sitarski: Fizjologiczne i techniczne podstawy filmu. W: Kino bez tajemnic. Warszawa: Stentor, 2009, s. 22. ISBN 978-83-61245-59-9.
  2. Stefan Czyżewski: 14:9 - Kompromisowy rezultat? Uwag o transformacji formatów ciąg dalszy.. [dostęp 08.11.2011].