Katalizatory Zieglera-Natty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Katalizatory Zieglera-Natty - mieszaniny różnych związków chemicznych stosowanych jako heterofazowe katalizatory stereoselektywnej polimeryzacji olefin.

Dwa najpopularniejsze tego rodzaju katalizatory to:

  • TiCl3 x [AlCl(C2H5)2]2
  • (Cp)2TiCl2 x AlCl3

Pierwszy z tych katalizatorów został opracowany w 1953 r. przez Karla Zieglera do otrzymywania niskociśnieniowego polietylenu, przy pomocy drugiego kilka lat później zespół Gullio Natty otrzymał po raz pierwszy regularny, izotaktyczny polipropylen.

Ziegler i niezależnie od niego Natta eksperymentowali z wieloma katalizatorami, które były mieszaninami związków metaloorganicznych i nieorganicznych halogenków glinu, cynku, magnezu, tytanu, wanadu i chromu.

Karl Ziegler i Giulio Natta otrzymali za badania nad katalizatorami polimeryzacji olefin Nagrodę Nobla z chemii w 1963 roku.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • K. Szczegot, Kataliza Zieglera-Natty w polimeryzacji etylenu i alfa-olefin, Wydawnictwo Naukowe WSP, Opole 1992.