Katarzyna Figura

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Katarzyna Figura
Katarzyna Figura, 2007
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1962
Plik:Flag of Poland.svg Warszawa
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona domowa
Profil w bazie IMDb
Profil w bazie filmpolski.pl
Profil w bazie Filmweb.pl
Profil w bazie Stopklatka.pl

Katarzyna Małgorzata Figura (ur. 22 marca 1962 w Warszawie) – polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna. W 1985 roku ukończyła PWST w Warszawie, edukację kontynuowała w paryskim Conservatoire d'Art Dramatique. Jest jedną z najbardziej znanych i najpopularniejszych aktorek współczesnego polskiego kina. Obsadzana najczęściej w rolach seksbomb, prostytutek, żon bogaczy, ostatnio radykalnie zmieniła swój filmowy wizerunek na rzecz postaci kobiet dojrzałych.

Nie rezygnuje z występów w telewizji. Przez wiele lat grała w pojedynczych odcinkach popularnych sitcomów, od 2005 roku regularnie w serialu Wiedźmy.

Rok wcześniej powróciła po wieloletniej przerwie do teatru. Jej rola w Alina na zachód Pawła Miśkiewicza w warszawskim Teatrze Dramatycznym została wysoko oceniona przez krytykę. Specjalnie dla niej ogoliła włosy na głowie, ostatecznie zrywając z wizerunkiem seksbomby.

Wystąpiła w VII edycji programu Taniec z gwiazdami. Jej partnerem był Rafał Maserak. Odpadła w trzecim odcinku.

Spis treści

[edytuj] Kariera zawodowa

Pod koniec lat 80., jeszcze przed ukończeniem szkoły aktorskiej, wystąpiła w epizodach u znanych reżyserów: Krzysztofa Kieślowskiego (Bez końca) i Wojciecha Jerzego Hasa (Osobisty pamiętnik grzesznika). Jej pierwszą dużą rolą była postać Once w Ga, ga. Chwała bohaterom Piotra Szulkina. W tej, jak i kilku późniejszych (w Kingsajzie Juliusza Machulskiego i — w pierwszej głównej roli — w Pierścieniu i róży Jerzego Gruzy), czarowała dziewczęcym urokiem, zmysłowością oraz urodą. Po Pociągu do Hollywood (1987) Radosława Piwowarskiego, gdzie wcieliła się w postać sympatycznej, naiwnej Marioli Wafelek, marzącej o karierze aktorki w Stanach Zjednoczonych, została nazwana symbolem seksu oraz polską Marilyn Monroe. Uważa się, że w filmie Kingsajz (1987) zagrała jedną z najseksowniejszych scen[1] w historii polskiego kina.

Sama Figura wkrótce potem również spróbowała kariery międzynarodowej. Wystąpiła w rolach drugoplanowych w produkcjach węgierskich (m.in. u Miklósa Jancsó), czechosłowackich, hiszpańskich, włoskich, a także drugorzędnych francuskich, a nawet w jednym z odcinków erotycznej serii Zalmana Kinga Wspomnienia czerwonego pantofelka. Wyjątkiem były, wprawdzie epizody, ale w uznanych filmach u Roberta Altmana — w nagrodzonym na Festiwalu w Wenecji Graczu i Prêt-à-porter.

W tym samym czasie w filmach krajowych, głównie komediach, kontynuowała z różnymi modyfikacjami charakterologicznymi pamiętany z Pociągu do Hollywood model naiwnej, zmysłowej dziewczyny, epatującej erotyzmem i podkreślającej swoją seksualność. W nieco inny sposób wprowadził aktorkę do swoich filmów Andrzej Kondratiuk (Mleczna droga, gdzie zagrała Śmierć, Wrzeciono czasu i Słoneczny zegar), który w tych osobistych, filozoficznych obrazach wydobył z Figury delikatność i — nie rezygnując z podkreślania atutów fizycznych — piękno, będące u niego częścią malowniczej przyrody.

Postaciom stworzonym pod koniec lat 90. do powabu i wdzięku dodała autoironię, siłę i determinację. Próbkę komediowego talentu dała w Kilerze, przeboju kasowym Juliusza Machulskiego. Krytyka wysoko oceniła jej drugoplanowe role w Ajlawju Marka Koterskiego (za którą otrzymała pierwszą nagrodę na FPFF w Gdyni), Historiach miłosnych Jerzego Stuhra i Zakochanych Piotra Wereśniaka, gdzie wcieliła się w postać pani Bobickiej. W tym czasie zaczęła pojawiać się w telewizyjnych sitcomach jako "special guest star".

Nie rezygnując z dowcipnych, a nawet parodystycznych wcieleń swojego młodzieńczego wizerunku (np. w Szczęśliwego Nowego Jorku Janusza Zaorskiego, czy Karierze Nikosia Dyzmy Jacka Bromskiego, także epatująca dosłowną erotyczną napastliwością Podstolina w Zemście Andrzeja Wajdy), od początku XXI wieku częściej wybiera role bogatszych wewnętrznie, często udręczonych lub rozczarowanych życiem doświadczonych kobiet. Taka była m.in. w wyrazistym epizodzie w Pianiście Romana Polańskiego, w Ubu Królu Szulkina (druga nagroda w Gdyni) i — przede wszystkim — w Żurku Ryszarda Brylskiego.

W 2004 roku po wieloletniej przerwie powróciła też do teatru. Od 2006 roku jest aktorką Teatru Dramatycznego w Warszawie. Wcześniej w latach 1985-1988 występowała na deskach Teatru Współczesnego.

[edytuj] Filmografia

[edytuj] Nagrody

poprzedniczka:
Maja Ostaszewska
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa na FPFF
1999
za Ajlawju
następczyni:
Maja Ostaszewska
poprzedniczka:
nie przyznano
Najlepsza aktorka pierwszoplanowa na FPFF
2003
za Ubu Król
następczyni:
Krystyna Feldman

[edytuj] Ciekawostki

[edytuj] Sesje erotyczne

Trzykrotnie pozowała do polskiej edycji Playboya.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. Scena z filmu Kingsajz . YouTube.com.
Utwórz książkę
W innych językach