Katastrofa lotnicza nad Dnieprodzierżyńskiem
| Katastrofa lotnicza nad Dnieprodzierżyńskiem | |
| Miejsce |  Dnieprodzierżyńsk |
| Data | 11 sierpnia 1979 |
| Godzina | 13:35 czasu lokalnego |
| Rodzaj | Zderzenie samolotów |
| Przyczyna | Błąd kontrolera lotów |
| Ofiary | 178 osób |
| Ocaleni | 0 osób |
| 1. Statek powietrzny | |
| Typ | Tupolew Tu-134 |
| Użytkownik | Aerofłot |
| Numer | СССР-65816 |
| Start | Woroneż |
| Cel lotu | Kiszyniów |
| Pasażerowie | 88 osób |
| Załoga | 6 osób |
| Ofiary | 94 osób |
| 2. Statek powietrzny | |
| Typ | Tupolew Tu-134 |
| Użytkownik | Aerofłot |
| Znak rejestracyjny | СССР-65735 |
| Start | Donieck |
| Cel lotu | Mińsk |
| Liczba pasażerów | 77 osoby |
| Liczebność załogi | 7 osób |
| Ofiary śmiertelne | 84 osoby |
|
Położenie na mapie Ukrainy
  miejsce katastrofy
|
|
 |
|
Katastrofa lotnicza nad Dnieprodzierżyńskiem, czyli zderzenie w powietrzu dwóch samolotów — samolotu Tupolew Tu-134 linii Aerofłot, lecącego z Czelabińska z międzylądowaniem w Woroneżu do Kiszyniowa, z 88 pasażerami (oraz 6 członkami załogi) i samolotu Tupolew Tu-134, również należącego do linii Aerofłot, lecącego z Taszkentu z międzylądowaniem w Doniecku do Mińska, z 77 pasażerami (oraz 7 członkami załogi). Katastrofa miała miejsce 11 sierpnia 1979 roku. W wyniku katastrofy zginęły wszystkie osoby na pokładach obu maszyn. Bezpośrednią przyczyną zderzenia były błędne polecenia wydane załogom obu samolotów przez kontrolerów z Charkowa — Nikołaja Żukowskiego i Władimira Sumskiego.
Spis treści |
Przebieg lotu [edytuj]
Tupolew Tu-134 (n. rej. СССР-65816), wystartował z lotniska w Woroneżu, w stronę portu docelowego w Kiszyniowie. Również inny samolot Tupolew Tu-134 (nr. rej. СССР-65735), wystartował z lotniska w Doniecku, w stronę portu docelowego w Mińsku.
Tamtego dnia w Centrum ruchu lotniczego w Charkowie dyżur pełniło sześciu dyspozytorów. Na bardziej intensywny sektor starszy kierownik zmiany Siergiej Siergiejew wyznaczył młodego 21-letniego pracownika Nikołaja Żukowskiego; monitorowanie jego pracy powierzono Władimirowi Sumskiemu, chociaż tę funkcję mógł wykonywać jedynie Siergiejew.
Sytuację komplikował fakt, że w tamtym dniu miał lecieć na Krym Konstantin Czernienko, przyjaciel i "prawa ręka" Leonida Breżniewa, dla którego był otwarty z samego rana jeden z trzech korytarzy powietrznych (Breżniew wypoczywał wówczas na Krymie). Dla innych samolotów pozostały tylko dwa korytarze powietrzne[1].
Samoloty leciały na wysokości 8400 m w chmurach pod kątem 90° do siebie. Żukowski błędnie wyliczył, że oba samoloty ominą się. Niebezpieczeństwo zauważył Władimir Sumski. O 13:34 on dał rozkaz białoruskiej załodze wspiąć się na wysokość 9600 metrów. W audycji usłyszał: "Rozumiem ..." (odpowiedź była niezrozumiana). Sumski był pewien, że to odpowiedziała załoga białoruska, i polecenie zostanie wykonane. W rzeczywistości, te słowa należały do załogi trzeciego samolotu Iljuszyn Ił-62, który leciał akurat do Taszkientu. Po 1 minucie i 10 sekundach, dwa samoloty zderzyły się. Pierwszy o katastrofie zgłosił dowódca samolotu Antonowa An-2, który znajdował się w pobliżu tamtego rejonu: "W okolicach Kuriłowki obserwuję spadające części samolotu. Moim zdaniem, Tu-134"[2]. Dwa samoloty zderzyły się na wysokości 8400 m pod kątem 135°.
Następstwa [edytuj]
Po 9 miesiącach sąd uznał za winnych Żukowskiego i Sumskiego i skazał każdego na 15 lat w kolonii. Starszego zmiany Siergiejewa, jak również innych naczelników wyższego rzędu, sąd nie pozwał nawet w charakterze świadków.
W katastrofie lotniczej zginęło 17 piłkarzy oraz trenerów z klubu Paxtakor Taszkent, którzy lecieli z Doniecka do Mińska na mecz kalendarzowy z miejscowym Dynamem. Prawie wszystkich zmarłych członków drużyny piłkarskiej pochowano w Taszkiencie na miejskim cmentarzu Botkina, gdzie wzniesiono im pomnik.
Z powodu tej tragedii, Paxtakor Taszkent w 1979 roku został wzmocniony przez ochotników z innych klubów: po jednym z każdego z 15 klubów Wyższej Ligi mistrzostw ZSRR. Ponadto, w regulaminie mistrzostw ZSRR w piłce nożnej został wprowadzony punkt, zgodnie z którym w okresie kolejnych 3 lat, niezależnie od wyniku, Paxtakor Taszkent utrzymuje się w najwyższej lidze radzieckiej piłki nożnej[3].
Przypisy
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
|||||||||||||
