Katastrofa lotu American Airlines 587

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katastrofa lotu American Airlines 587
Miejsce katastrofy
Miejsce katastrofy
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce Nowy Jork
Data 12 listopada 2001
Godzina 9:16 czasu lokalnego
15:16 czasu polskiego
Rodzaj Zderzenie z ziemią
Przyczyna Błąd pilota
Ofiary 265 osób (w tym 5 osób na ziemi)
Ranni 1 osoba
Ocaleni 0 osób
Statek powietrzny
Typ Airbus A300-605R
Użytkownik American Airlines
Numer N14053
Start Stany Zjednoczone Nowy Jork
Cel lotu Dominikana Santo Domingo
Numer lotu 587
Pasażerowie 251 osób
Załoga 9 osób
Położenie na mapie Nowego Jorku
Mapa lokalizacyjna Nowego Jorku
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
miejsce katastrofy
miejsce katastrofy
Ziemia 40°34′38″N 73°51′02″W/40,577222 -73,850556Na mapach: 40°34′38″N 73°51′02″W/40,577222 -73,850556

Katastrofa lotu American Airlines nr 587 – czwarty pod względem ilości ofiar wypadek lotniczy w Stanach Zjednoczonych, który wydarzył się 12 listopada 2001 roku, dwa miesiące po zamachach na World Trade Center. Airbus A300B4-605R linii American Airlines, podczas rejsu z Nowego Jorku do Dominikany, rozbił się w dzielnicy Queens Nowego Jorku.

Przed startem[edytuj | edytuj kod]

Start samolotu z 251 pasażerami i 9 osobami załogi zaplanowany był na godzinę 08:00, jednak odprawa podróżnych przy bramce nr 22 - z powodu wzmożonych kontroli po zamachach z 11 września - znacznie wydłużyła postój maszyny. Krótko po tym, jak o 08:38 zamknięto bramkę, samolot zaczął wytaczać się na miejsce kołowania. Załoga miała za zadanie kołować po pasie 31L, tuż za Boeingiem 747 japońskiego towarzystwa JAL - rejs nr 047 do Tokio.

Start i lot[edytuj | edytuj kod]

Minutę po otrzymaniu pozwolenia na start - o 09:12 - japońska maszyna oderwała się od pasa startowego kierując w lewo - nad Jamaica Bay. Jednocześnie załoga rejsu nr 587 otrzymała ostrzeżenie o możliwych turbulencjach wywołanych przez startującego Boeinga.

O 09:13:27 załoga rejsu nr 587 otrzymała pozwolenie na start. Minutę i 45 sekund po starcie Boeinga 747 do Tokio, Airbus zaczął się rozpędzać. O 09:14:34 piloci schowali koła podwozia. Chwilę później załoga otrzymała dalsze wskazówki dotyczące wznoszenia i kwadrans po dziewiątej przekazali kontrolerowi ARTCC (Air Route Traffic Center Controller), że wznoszą się z wysokości 400 metrów na 1500 metrów. W odpowiedzi otrzymali pozwolenie na wznoszenie do 3950 m ze skrętem w lewo.

Katastrofa[edytuj | edytuj kod]

W tym momencie pojawiły się pierwsze kłopoty. Uwagę pilotów zwrócił krótki pisk, a następnie klekotanie. Były to najprawdopodobniej skutki turbulencji, o których ostrzegali kontrolerzy. Piętnaście sekund później maszyna zaczęła schodzić z kursu w prawo. Załoga podjęla działania, aby temu przeciwdziałać.

Doszło jednak do niekontrolowanego zejścia samolotu z wysokości 760 m. Zaistniałe podczas katastrofy przeciążenia wyrwały w locie statecznik pionowy oraz oba silniki, które płonąc upadły w odległości 300 metrów od siebie. Jeden runął na skrzyżowanie przy zbiegu ulic: Beach 129 i Alei Newport; drugi spadł do przybrzeżnych wód. Samolot runął na kwartały domków jednorodzinnych Belle Harbor, w dzielnicy Queens, rujnując pięć domów przy Beach 131th Street. Rejestratory danych lotu zatrzymały się w godzinie 09:16:15. Zginęli wszyscy pasażerowie samolotu i załoga. Na ziemi zginęło 5 osób.

W momencie uderzenia o ziemię wybuchł pożar ogarniający okolicę. W samym punkcie uderzenia powstało płonące rumowisko. Większość dróg do rejonu katastrofy zablokowano. Na miejsce przybyło kilkadziesiąt wozów straży pożarnej.

Niemalże natychmiast pojawiły się pogłoski o kolejnym akcie terroryzmu. Zamknięto tunele, mosty i wstrzymano ruch lotniczy nad metropolią.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Śledztwo było prowadzone przez Narodową Radę Bezpieczeństwa Transportu. Pierwsze podejrzenia padły na zamach bombowy, jednak po odnalezieniu rejestratorów mowy i lotu stwierdzono, że pilot samolotu na krótko przed niekontrolowanym opadaniem wykonał pięć przeciwległych ruchów sterem kierunku skutkiem czego doszło do oderwania całego statecznika pionowego (odnaleziono go w oceanie).

Śledztwo ustaliło, że pilot postępował zgodnie z jedną z symulacji szkoleniowych. Zalecano w niej zdecydowane używanie sterów w celu złagodzenia skutków turbulencji, nawet tych niegroźnych. Planując takie szkolenie nie zwrócono uwagi na przeciążenia konstrukcji samolotu wywołane zdecydowanymi manewrami, mogące doprowadzić do nadwyrężenia mocowania statecznika i steru w powietrzu, a w konsekwencji do katastrofy samolotu.

Narodowości ofiar katastrofy[edytuj | edytuj kod]

Fragment wraku samolotu
Kraj Pasażerowie Załoga Razem
 Stany Zjednoczone 176 9 185
 Dominikana 68 - 68
 Tajwan 3 - 3
 Francja 1 - 1
 Haiti 1 - 1
 Izrael 1 - 1
 Wielka Brytania 1 - 1
Razem 251 9 260

Samolot[edytuj | edytuj kod]

Airbus A-300B4-605R, numerze rejestracyjnym N14053, swój pierwszy lot wykonał 9 grudnia 1987 roku. Do dnia katastrofy spędził w powietrzu 37 550 godzin.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Aviation Safety Network

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

( Podsumowanie raportu ze śledztwa (hiszp.)