Katedra Marii Panny w Kopenhadze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Katedra Marii Panny
w Kopenhadze
Vor Frue Kirke (København)
katedra
Kopenhaska katedra – widok od strony prezbiterium
Kopenhaska katedra – widok od strony prezbiterium
Państwo  Dania
Miejscowość Kopenhaga
Wyznanie protestanckie
Kościół luterański
diecezja Københavns Stift
Imię Marii Panny
Położenie na mapie Kopenhagi
Mapa lokalizacyjna Kopenhagi
Katedra Marii Panny w Kopenhadze
Katedra Marii Panny
w Kopenhadze
Ziemia 55°40′45,6″N 12°34′21,0″E/55,679333 12,572500Na mapach: 55°40′45,6″N 12°34′21,0″E/55,679333 12,572500
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Chrystus Thorvaldsena w kopenhaskiej katedrze
Katedra ok. 1520

Katedra Marii Panny w Kopenhadze (duń. Vor Frue Kirke) – katedra luterańska w Kopenhadze i najważniejszy kościół w Danii.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie była to świątynia drewniana zbudowana z polecenia biskupa Roskilde Pedera Sunesena i poświęcona w 1209 r. Od końca XII w. była świątynią kamienną, prawdopodobnie romańską. Odbudowana w stylu gotyckim i powiększona po pożarze w 1316 r. W 1515 r. wieża katedry otrzymała gotycką iglicę. W pierwszych latach reformacji katedra była ostatnim bastionem katolicyzmu w Kopenhadze. W 1530 r. została zdemolowana przez rozwścieczony tłum protestantów. Po wielkim pożarze w 1738 r. odbudowana w stylu baroku niderlandzkiego przez J. F. Rasmusa.

Podczas bombardowania Kopenhagi we wrześniu 1807 r. przez flotę brytyjską, która celowała w wysoką na ponad 100 m wieżę katedry, spłonął dach barokowej świątyni i doszczętnie wypalone zostało jej wnętrze. Postanowiono jednak nie odbudowywać poprzedniej świątyni, lecz zburzyć ruiny i na tym samym miejscu wznieść zupełnie nową katedrę. Obecny kształt nadała jej odbudowa neoklasycystyczna w latach 1817-1829 według projektu architekta Christiana Frederika Hansena. W oryginalnym projekcie Hansena nie było wieży, którą architekt uważał za zbyteczną i psującą jego koncepcję, ale powszechny nacisk na jej dodanie był tak wielki, że architekt musiał się w końcu ugiąć. Fasadę katedry tworzy neoklasycystyczny portyk złożony z 6 kolumn i tympanonu wyobrażającego Chrystusa ze swoimi uczniami. Po obu stronach portyku ustawione są pomniki z brązu. Jeden z nich wyobraża Mojżesza, drugi Dawida. W latach 1975-79 dokonano gruntownej restauracji świątyni. Do czasów reformacji w 1536 r. katedra kopenhaska pozostawała kościołem katolickim, obecnie jest świątynią luterańską. W XIX w. organistami katedry byli dwaj znani duńscy kompozytorzy: C. Weyse i J. Hartmann[1].

Wnętrze[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze świątyni jest dosyć surowe i oszczędne w wystroju, utrzymane jest w jasnych kolorach i dobrze naświetlone. Tworzy je galeria składająca się z 28 kolumn (po 14 z każdej strony nawy głównej), wzdłuż której ustawione zostały marmurowe rzeźby Thorvaldsena wyobrażające 12 apostołów. W ołtarzu głównym znajduje się rzeźba Bertela Thorvaldsena przedstawiająca Chrystusa. Taka sama znajduje się w kaplicy Potockich w bazylice na Wawelu. Katedra posiada nowoczesne organy i oświetlenie elektryczne złożone z wielkich żyrandoli w formie pierścienia. Sklepienie katedry, półkoliste ozdobione kasetonami, utrzymane jest w kolorze białym. Przed ołtarzem znajduje się marmurowa chrzcielnica w kształcie klęczącego anioła trzymającego w dłoniach wielką muszlę morską. Świątynia posiada również marmurową kazalnicę.

Kościół koronacyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1445-1648 katedra była kościołem koronacyjnym królów duńskich. Również obecnie jest wykorzystywana przez duńską rodzinę królewską. 14 maja 2004 r. w jej wnętrzu miał miejsce ślub duńskiego następcy tronu księcia Fryderyka z Mary Donaldson[2].

W katedrze kopenhaskiej koronowani byli następujący duńscy królowie i królowe:

Przypisy

  1. Claus Hagen Petersen: Politikens bog om København, Politikens Forlag A/S 2004, s. 37.
  2. Claus Hagen Petersen: Politikens bog om København, Politikens Forlag A/S 2004, s. 39.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Claus Hagen Petersen: Politikens bog om København, Politikens Forlag A/S 2004, ISBN 87-567-6784-6
  2. Lademann, t. 15, str. 228, Kopenhaga 1985, ISBN 87-15-06066-7

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]