Katedra Najświętszego Serca Jezusa w Harbinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katedra Najświętszego Serca Jezusa
w Harbinie
Katedra Najświętszego Serca Jezusaw Harbinie
Państwo  Chiny
Miejscowość Harbin
Wyznanie katolickie
Kościół Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich
Położenie na mapie Heilongjiangu
Mapa lokalizacyjna Heilongjiangu
Katedra Najświętszego Serca Jezusaw Harbinie
Katedra Najświętszego Serca Jezusa
w Harbinie
Położenie na mapie Chińskiej Republiki Ludowej
Mapa lokalizacyjna Chińskiej Republiki Ludowej
Katedra Najświętszego Serca Jezusaw Harbinie
Katedra Najświętszego Serca Jezusa
w Harbinie
Ziemia 45°45′42,9″N 126°38′37,6″E/45,761917 126,643778

Katedra Najświętszego Serca Jezusa w Harbiniekatedra katolicka, znajdująca się przy ulicy Dongdazhi Jie w dzielnicy Nangang w Harbinie. Dawny kościół harbińskiej Polonii. Obecnie katedra administratury apostolskiej Harbinu.

Świątynia harbińskiej Polonii[edytuj | edytuj kod]

Kościół wzniesiony został na potrzeby mieszkających w Harbinie Polaków, na działce otrzymanej od Zarządu Kolei Wschodniochińskiej. Budowę świątyni, według projektu inż. Mikołaja Kazi-Gireja, rozpoczęto 7 października 1906 roku. Kamień węgielny poświęcił ks. Dominik Przyłuski[1]. Wzniesiony w stylu neogotyckim kościół ukończono w 1909 roku. Otrzymał wezwanie św. Stanisława. Został poświęcony przez biskupa Jana Cieplaka, a jego pierwszym proboszczem został ks. Antoni Maczuk[1]. W 1912 roku zastąpił go ks. Władysław Ostrowski, z którego inicjatywy wzniesiono przy parafii m.in. schronisko dla bezdomnych i starców oraz bibliotekę z czytelnią[2].

Po śmierci ks. Ostrowskiego w 1937 roku nowym proboszczem został ks. Paweł Chodniewicz. Zmarł w 1949 roku, w okresie repatriacji Polaków z Mandżurii do ojczyzny. Ostatnim polskim kapłanem pełniącym posługę w kościele był do połowy lat 50. ks. A. Eysymontt[3].

Współcześnie[edytuj | edytuj kod]

W 1959 roku kościół został przejęty przez Patriotyczne Stowarzyszenie Katolików Chińskich. Zamknięty i zdewastowany podczas rewolucji kulturalnej w 1966 roku, służył przez następne lata jako budynek szkoły średniej[4].

Świątynia została odrestaurowana i ponownie przeznaczona na cele sakralne w 2004 roku, otrzymała także wówczas wezwanie Najświętszego Serca Jezusa[5]. Jest obecnie największym katolickim kościołem w prowincji Heilongjiang. Przy fasadzie znajdują się dwie wieże o wysokości 52 metrów[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Adam Winiarz: Główne kierunki i formy aktywności Polaków w Mandżurii w latach 1897-1949. W: Polskie ślady na Dalekim Wschodzie. Polacy w Harbinie. Andrzej Furier (red.). Szczecin: Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica w Szczecinie, 2008, s. 33. ISBN 978-83-87879-73-0.
  2. Adam Winiarz: Główne kierunki i formy aktywności Polaków w Mandżurii w latach 1897-1949. W: Polskie ślady na Dalekim Wschodzie. Polacy w Harbinie. Andrzej Furier (red.). Szczecin: Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica w Szczecinie, 2008, s. 34. ISBN 978-83-87879-73-0.
  3. Adam Winiarz: Główne kierunki i formy aktywności Polaków w Mandżurii w latach 1897-1949. W: Polskie ślady na Dalekim Wschodzie. Polacy w Harbinie. Andrzej Furier (red.). Szczecin: Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica w Szczecinie, 2008, s. 47. ISBN 978-83-87879-73-0.
  4. 哈尔滨耶稣圣心主教座堂 (chiń.). travel.damai.cn. [dostęp 7 lipca 2011].
  5. 5,0 5,1 Harbin’s Historical Church Heritage (ang.). echinacities.com. [dostęp 7 lipca 2011].