Katherine Boo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katherine J. Boo
Data i miejsce urodzenia 12 sierpnia 1964
Waszyngton, Stany Zjednoczone
Zawód dziennikarka, pisarka
Edukacja Barnard College Columbia University
Małżeństwo Sunil Khilnani
Odznaczenia
Nagroda Pulitzera (2000),
MacArthur Fellowship (2002),
The Hillman Prize (2002),
National Magazine Award w kategorii Dłuższych Artykułów (2004), Samuel Johnson Prize za Zawsze piękne. Życie, śmierć i nadzieja w slumsach Bombaju (2012),
National Book Award (2012)
Strona internetowa

Katherine J. Boo (ur. 12 sierpnia 1964 w Waszyngtonie) – dziennikarka i pisarka, pisząca przede wszystkim o biednych i pokrzywdzonych ludziach w Ameryce i Indiach.

Życie[edytuj | edytuj kod]

Boo wychowała się w okolicach Waszyngtonu, gdzie jej rodzice przeprowadzili się z Minnesoty, kiedy jej ojciec został bliskim współpracownikiem deputowanego do Izby Reprezentantów Eugene’a McCarthy’ego. W 1988 r. Boo ukończyła z wyróżnieniem Barnard College Columbia University. Jest żoną Sunila Khilnaniego, profesora nauk politycznych i dyrektora Instytutu Indyjskiego w King’s College w Londynie.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Boo rozpoczęła karierę dziennikarską w Washington City Paper, następnie pracowała w Washington Monthly, skąd przeszła do The Washington Post, gdzie pracowała w latach 1993–2003.

W roku 2000 otrzymała Nagrodę Pulitzera w kategorii Służba Publiczna za serię artykułów w The Washington Post o domach grupowych dla upośledzonych umysłowo. Komisja przyznała nagrodę za „ujawnienie nieszczęsnego zaniedbania i nadużyć w miejskich domach grupowych dla osób upośledzonych umysłowo, co zmusiło władze do potwierdzenia warunków i rozpoczęcia reform”[1].

W 2003 roku dołączyła do zespołu The New Yorker, z którym współpracowała już od 2001[2]. W 2004 roku wygrała National Magazine Award w kategorii Dłuższych Artykułów za opublikowany na łamach The New Yorker „The Marriage Cure”[3]. Artykuł ten był zapisem finansowanych przez stan działań edukacyjnych na temat małżeństwa, skierowanych do biednych mieszkańców Oklahomy, co miało na celu pomoc w wyjściu z ubóstwa biorącym udział w tych zajęciach. W 2002 Boo otrzymała również The Hillman Prize[4] – nagrodę za artykuły przyspieszające realizację idei sprawiedliwości społecznej – za opublikowany w The New Yorker artykuł „After Welfare” (2001)[5].

W 2012 r. ukazała się jej pierwsza książka Zawsze piękne. Życie, śmierć i nadzieja w slumsach Bombaju, opowiadająca o życiu mieszkańców Annawadi, slumsów Bombaju. Katherine Boo spędziła trzy lata w slumsach stolicy Indii, obserwując życie drobnych złodziei, nieletnich śmieciarzy i kobiet[6]. Za tę książkę otrzymała National Book Award[6][7]. Książka ta została przetłumaczona na język polski i ukazała się 21 lutego 2013[8].

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Behind the Beatiful Forevers: Life, Death and Hope in a Mumbai Undercity (2012, polskie wydanie: Zawsze piękne. Życie, śmierć i nadzieja w slumsach Bombaju, tłum. Adriana Sokołowska-Ostapko, Znak Literanova 2013).

Przypisy

  1. The 2000 Pulitzer Prize Winners. Public Service (ang.). Pulitzer Prize. [dostęp 4 marca 2013].
  2. Katherine Boo (ang.). The New Yorker. [dostęp 4 marca 2013]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-07)].
  3. Katherine Boo: The Marriage Cure. Is wedlock really a way out of poverty? (ang.). The New Yorker, 18 sierpnia 2003. [dostęp 4 marca 2013].
  4. The Hillman Prize Previous Honorees (ang.). The Sidney Hillman Foundation. [dostęp 4 marca 2013].
  5. Katherine Boo: After Welfare (ang.). 9 kwietnia 2001. [dostęp 4 marca 2013].
  6. 6,0 6,1 dgajda / Booklips.pl: Rozdano National Book Awards 2012 (pol.). kultura.onet.pl, 19 listopada 2012. [dostęp 4 marca 2013].
  7. Leslie Kaufman: Novel About Racial Injustice Wins National Book Award (ang.). The New York Times, 14 listopada 2012. [dostęp 4 marca 2013].
  8. Zawsze piękne, Katherine Boo (pol.). news.o.pl. [dostęp 4 marca 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]