Kawasaki C-2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kawasaki C-2
Kawasaki C-2
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Producent Kawasaki Heavy Industries
Typ samolot transportowy
Konstrukcja metalowo-kompozytowa
Załoga 3
Historia
Data oblotu 26 stycznia 2010
Dane techniczne
Napęd 2 x Silnik turbowentylatorowy General Electric CF6-80C2K1F
Ciąg 266 kN każdy
Wymiary
Rozpiętość 44,4 m
Długość 43,9 m
Wysokość 14,2 m
Masa
Własna 60 800 kg
Startowa 141 400 kg
Do lądowania 37 600 kg
Osiągi
Prędkość maks. 982 km/h
Prędkość przelotowa 890 km/h
Pułap 12 000 m
Zasięg 10 000 km
5 600 km (z maks. ładunkiem)
Dane operacyjne
Użytkownicy
Japonia
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kawasaki C-2japoński samolot transportowy, wybudowany przez Kawasaki Heavy Industries, mający zastąpić używany przez Japońskie Powietrzne Siły Samoobrony transportowiec Kawasaki C-1.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kawasaki C-1
Japoński C-130H

Używane przez Japonię samoloty Kawasaki C-1 oraz zakupione w latach 80. ubiegłego wieku w Stanach Zjednoczonych Lockheed C-130 Hercules z powodzeniem wystarczały do wypełniania zadań transportowych stawianych przed lotnictwem na terenie kraju. Wraz z coraz większym zaangażowaniem Japonii na arenie międzynarodowej, uczestnictwem jej Sił Samoobrony w misjach humanitarnych i akcjach o charakterze policyjnym (jak np. wsparcie działań antypirackich na somalijskich wodach) poza granicami kraju, pojawiła się potrzeba posiadania maszyny transportowej, zdolnej do lotów długodystansowych.

Pierwsze przymiarki do wprowadzenia na uzbrojenie tego typu maszyn podjęto w latach 90. XX wieku. Podjęto rozmowy z producentami Airbusa A400M, Boeinga C-17 i najnowszej wersji Herculesa C-130J. Niestety żaden z samolotów nie spełniał oczekiwań. Podjęto więc decyzję o zbudowaniu nowej maszyny w oparciu o rodzimy przemysł. Program budowy otrzymał kryptonim C-X. W 2001 r. Ministerstwo Obrony ogłosiło, że za prace projektowe i budowę odpowiedzialna będzie firma Kawasaki Heavy Industries.

Poza samolotem transportowym, Kawasaki miała być również odpowiedzialna za budowę następcy samolotu Lockheed P-3 Orion (nowa konstrukcja otrzymała oznaczenie P-X). Realizując dwa projekty równolegle, liczono na unifikację prac i obniżenie kosztów. Pierwsze prace projektowe zakładały wybudowanie samolotu transportowego napędzanego czterema silnikami dwuprzepływowymi (podobnie jak w samolocie P-X), zasięgiem operacyjnym rzędu 6000 km i ładownością na poziomie 25 ton.

W 2002 r. podjęto decyzję o rozdzieleniu obydwu programów. Nowy C-X miał być napędzany tylko dwoma silnikami, posiadać układ górnopłata i większą ładowność. Ogłoszono przetarg na nowe silniki, do którego stanęły firmy General Electric i Rolls-Royce. Wybrano ofertę General Electric. Na taki wybór z pewnością miała wpływ wcześniejsza decyzja o wyposażeniu zakupionych przez Siły Samoobrony samolotów E-767 i KC-767J w te same silniki. Aby zmniejszyć koszty budowy podjęto decyzję o zaangażowaniu innych podwykonawców japońskich oraz firm z zagranicy.

Prototyp został ukończony w 2007 r. i w dniu 4 lipca zaprezentowany po raz pierwszy publicznie. W tym samym roku miał się również odbyć dziewiczy lot nowej maszyny. Jednak wykryte w strukturze kadłuba pęknięcia, które były wynikiem błędów konstrukcyjnych, zmusiły producenta do przeprojektowania samolotu (między innymi opracowano nowy statecznik pionowy). Prace zostały ukończone w 2009 r. i prototyp poddano badaniom w tunelu aerodynamicznym. W grudniu 2009 r. rozpoczęto testy naziemne, a 26 stycznia 2010 r. maszyna po raz pierwszy wzniosła się w powietrze.

Transportowiec, oznaczony jako Kawasaki C-2, ma zastąpić wszystkie używane do tej pory maszyny C-1 i C-130H. W przyszłości planowane jest opracowanie wersji specjalistycznych: walki radioelektronicznej, rozpoznawczych, patrolowo-ratunkowych. Aby obejść zakaz eksportu uzbrojenia obowiązujący w Japonii, Kawasaki planuje budowę również wersji cywilnej, pozbawionej wyposażenia wojskowego. Planowana jest budowa około 44 maszyn. C-2 ma stanowić średni komponent lotnictwa transportowego sił samoobrony. Nadal analizowana jest możliwość zakupu ciężkich samolotów transportowych klasy C-17 oraz lekkich maszyn o ładowności do 10 ton.

14 grudnia 2013 roku, japoński rząd przyjął plan zakupów mający wzmocnić potencjał sił zbrojnych, wśród przyjętych propozycji wymieniony jest zakup dziesięciu sztuk samolotu C-2[1].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

C-2 jest średnim samolotem transportowym, górnopłatem, napędzanym dwoma dwuprzepływowymi silnikami turbowentylatorowymi. Załoga trzyosobowa składająca się z dwóch pilotów i inżyniera odpowiedzialnego za ładunek. Kadłub o konstrukcji półskorupowej z tylną rampą ładunkową, bocznymi drzwiami desantowymi i hermetycznym wnętrzem. Statecznik w kształcie litery T. Trapezowe skrzydła o skosie 20°, centropłat o prostokątnym obrysie. Podwozie chowane trójpodporowe, przednie, dwukołowe oraz główne, po trzy, dwukołowe wózki po obu stronach kadłuba. Cyfrowe układy sterujące samolotem.

Przypisy

  1. Japońskie plany zakupowe, „Lotnictwo”, nr 2 (2014), s. 8, ISSN 1732-5323

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Łukasz Pacholski, Kawasaki C-2 wystartował, "Nowa Technika Wojskowa", nr 3 (2010), s. 76-79, ISSN 1230-1655.