Kazimierz Śladewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kazimierz Śladewski (ur. 1932 - zm. 2003) – poeta, autor kilkunastu tomików wierszy: "W gałęziach snu" (1960), "Refreny światła" (1964), "Wiklinowe furtki" (1968), "Zrąb" (1975), " Piaszczysta gwiazda" (1979), "Dotyk chłodu" (1980), "W starej bramie" (1987). Także wierszy dla dzieci i fraszek. Członek Związku Literatów Polskich. Przez krytyków zaliczany był do tzw. nurtu chłopskiego w polskiej poezji powojennej. W twórczości często odwoływał się do wspomnień z dzieciństwa, spędzonego w kurpiowskiej wiosce Nagoszewo. Drugi nurt jego poezji można określić jako "sanatoryjny" - są to reminiscencje z licznych pobytów w szpitalach i santoriach przeciwgruźliczych, w charakterze zarówno pacjenta, jak i terapeuty. Trzeci nurt stanowi liryka, w której niektórzy widzą wpływy Leopolda Staffa.

Osiadły w 1963 roku na stałe w Otwocku, poświęcił temu miastu wiele wierszy i esejów. Stał się rozpoznawalnym lokalnym działaczem kulturalnym, propagującym i upowszechniającym poezję, także śpiewaną. Był pierwszym prezesem Stowarzyszenia Twórców i Animatorów Kultury im. Michała Elwiro Andriollego w Otwocku, w latach 2002-2003. Pomysłodawca i Członek Kapituły Ogólnopolskiego Otwartego Konkursu Poezji im. Zbigniewa Herberta.