Kazimierz Świątek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kazimierz Świątek
Kardynał prezbiter
Kazimierz Świątek
Mater Misericordiae
Matko Miłosierdzia
Kraj działania Polska (do 1945)
Białoruś (po 1954)
Data i miejsce urodzenia 21 października 1914
Valga
Data i miejsce śmierci 21 lipca 2011
Pińsk
Administrator apostolski diecezji pińskiej
Okres sprawowania 1991–2011
Arcybiskup mińsko-mohylewski
Okres sprawowania 1991–2006
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 8 kwietnia 1939
Nominacja biskupia 13 kwietnia 1991
Sakra biskupia 21 maja 1991
Kreacja kardynalska 26 listopada 1994
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Gerardo Maiella
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Order Ecce Homo Komandor Legii Honorowej (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Kazimierz Świątek w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 maja 1991
Konsekrator Tadeusz Kondrusiewicz
Współkonsekratorzy Władysław Jędruszuk
Edward Kisiel
Kardynał Kazimierz Świątek

Kazimierz Świątek (ur. 21 października 1914 w Valdze, zm. 21 lipca 2011 w Pińsku) – biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski w latach 1991–2006, administrator apostolski diecezji pińskiej w latach 1991–2011, przewodniczący Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Białorusi w latach 1999–2006, kardynał od 1994.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w patriotycznej rodzinie polskiej. Jego ojciec walczył w legionach Józefa Piłsudskiego i zginął podczas obrony Wilna przed bolszewikami w 1920. W wieku 3 lat został wraz z rodziną zesłany na Syberię. Po powrocie do Polski w 1922 osiadł w Baranowiczach, gdzie uczęszczał do Gimnazjum im. Tadeusza Rejtana.

W 1932 wstąpił do seminarium duchownego w Pińsku, gdzie 8 kwietnia 1939 otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie został skierowany jako wikariusz do historycznej parafii Prużana na Polesiu. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w działalności konspiracyjnej. 21 kwietnia 1941 został aresztowany przez NKWD i uwięziony w Brześciu nad Bugiem, gdzie z powodu przekonań religijnych represjonowany był przez władze ZSRR. Skazany na karę śmierci, której wykonanie uniemożliwiło wkroczenie wojsk niemieckich w 1941. Powrócił do parafii Próżany, gdzie pracował w czasie okupacji niemieckiej. Po ponownym wkroczeniu Armii Czerwonej został 17 grudnia 1944 ponownie aresztowany, uwięziony w Mińsku i 21 lipca 1945 skazany na 10 lat łagrów o zaostrzonym reżimie i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Na Syberii pracował przy wyrębie tajgi. 3 grudnia 1947 został zesłany do gułagu w okolicach Workuty. 16 lipca 1954 został uwolniony, w ramach zwolnień więźniów politycznych z łagrów, na mocy decyzji Berii, a realizowanych przez Chruszczowa, i powrócił do Pińska.

Gdy na fali pieriestrojki zaczęły powstawać polskie stowarzyszenia, a wśród nich Związek Polaków na Białorusi, bardzo aktywnie włączył się w jego działalność, w którym pełnił funkcję zastępcy prezesa i wszedł do zarządu głównego.

25 lipca 1989 papież Jan Paweł II mianował go biskupem i administratorem apostolskim na Białorusi. 13 kwietnia 1991 został mianowany arcybiskupem archidiecezji mińsko-mohylewskiej i administratorem apostolskim diecezji pińskiej. 26 listopada 1994 został podniesiony do godności kardynalskiej. Z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego nie uczestniczył nigdy w konklawe. Jego kościołem tytularnym był S. Gerardo Maiella. 14 czerwca 2006 przeszedł na emeryturę. Pozostał jednak administratorem apostolskim diecezji pińskiej do 14 czerwca 2011[1].

Po długiej chorobie zmarł 21 lipca 2011 w Pińsku[2]. 25 lipca 2011 w Pińsku odbył się jego pogrzeb, w którym uczestniczyli m.in. arcybiskup metropolita krakowski kardynał Stanisław Dziwisz, były arcybiskup ryski kardynał Jānis Pujats oraz arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski Tadeusz Kondrusiewicz[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski – nadany postanowieniem prezydenta Lecha Wałęsy z dnia 4 lipca 1995[4]
  • Order Ecce Homo – polskie odznaczenie kościelne nadane przez Kapitułę Orderu Ecce Homo „za człowieczeństwo w obliczu śmierci, za miłość i wybaczenie, za niestrudzoną służbę na rzecz bliźnich”[5]
  • Medal Polonia Mater Nostra Est (2003)
  • Nagroda Fidei Testis (Świadek Wiary) przyznana przez Instytut im. Pawła VI (wręczenia dokonał 27 września 2004 Jan Paweł II).
  • Komandor Legii Honorowej – order nadany 23 listopada 2006 przez prezydenta Francji Jacques'a Chiraca jako „człowiekowi, który dla obywateli Francji uosabia historię narodu białoruskiego z ostatnich siedemdziesięciu lat”

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
brak (erygowanie archidiecezji)
Template-Metropolitan Archbishop.svg Arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski
1991–2006
Template-Metropolitan Archbishop.svg Następca
Tadeusz Kondrusiewicz
Poprzednik
Władysław Jędruszuk
Template-Bishop.svg Biskup administrator apostolski diecezji pińskiej
1991–2011
Template-Bishop.svg Następca
Tadeusz Kondrusiewicz
Poprzednik
brak
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Białorusi
1999–2006
Następca
Aleksander Kaszkiewicz