Kazimierz Horoszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Horoszkiewicz
Kazimierz Horoszkiewicz
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1867
Bajmaki (pow. złoczowski)
Data i miejsce śmierci 12 grudnia 1942
Tobolsk
Przebieg służby
Lata służby 1889-1890
1895-1926
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Stanowiska dowódca
1 Pułku Strzelców Podhalańskich
23 Dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921 Krzyż Zasługi Wojskowej Krzyż Wojskowy Karola Oficer Legii Honorowej (Francja)

Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz (ur. 3 marca 1867 w Bajmakach w pow. złoczowskim, zm. 12 grudnia 1942 w Tobolsku)[1]podpułkownik piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii oraz tytularny generał dywizji Wojska Polskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Był synem Mikołaja, dzierżawcy majątku i właściciela folwarku, i Kamili z Babireckich. W 1888 ukończył gimnazjum w Brzeżanach i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1889-1890 odbył jednoroczną służbę wojskową i uzyskał stopień podporucznika rezerwy. W 1895 został powołany do zawodowej służby wojskowej, którą pełnił w garnizonie Lwów i Rzeszów. Na początku I wojny światowej w stopniu kapitana dowodził kompanią, a pod jej koniec – pułkiem.

Po wstąpieniu do Wojska Polskiego od 25 stycznia 1919 był dowódcą 1 Pułku Strzelców Podhalańskich. W 1920 na jego czele wziął udział w ofensywie kijowskiej. 7 maja wkroczył do Kijowa, a następnie bronił jego przedmieść pod Roszówką i Browarami. 9 czerwca wycofał się z Kijowa i wraz z pułkiem przebijał się przez linie okrążenia wojsk bolszewickich. 20 czerwca został ranny w lasach owruckich, nad rzeką Żołoń, mimo to nie przestał dowodzić. Od 2 do 5 sierpnia walczył o Brześć nad Bugiem oraz wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 4 czerwca uczestniczył w walkach pod Białymstokiem i Grodnem. Ścigając wojska bolszewickie, dotarł w październiku aż do Oszmiany. Po zawieszeniu broni udał się na kurs informacyjny do Warszawy, a następnie wrócił do Nowego Sącza, do swojego pułku, którego dowódcą pozostał do końca sierpnia 1921.

Od października 1921 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej w 2 Dywizji Górskiej, a następnie – 1 Dywizji Górskiej. 9 kwietnia 1922 został mianowany dowódcą 23 Dywizji Piechoty w Katowicach[2]. W czerwcu na czele dywizji zajął tereny Górnego Śląska, przyznane Polsce po plebiscycie.

31 marca 1926 Prezydent RP nadał mu stopień generała dywizji (wyłącznie z prawem do tytułu) z dn. 31 maja 1926 – datą przeniesienia w stan spoczynku[3]. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał mieszkańcem Katowic.

We wrześniu 1939, uciekając przed Niemcami, dotarł do Lwowa, który niebawem zajęły wojska sowieckie. Pod koniec czerwca 1940 został wywieziony wraz z żoną, synową i wnukiem do ZSRR na Syberię. Zmarł 12 grudnia 1942 w Tobolsku, w trakcie drogi z zesłania do tworzącej się Armii Polskiej gen. Andersa[4]. Tam też został pochowany.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Małgorzata Cygnarowicz, Generał z Nowego Sącza (pol.) [dostęp 2011-12-04]
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 30.04.1922 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 17 z 19.04.1926 r.
  4. dobroni.pl - Spotkanie z Andrzejem Horoszkiewiczem (pol.) [dostęp 2011-12-03]
  5. Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i popr., s. 39
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 1389-140
  • Małgorzata Cygnarowicz, Generał z Nowego Sącza, miesięcznik "Sądeczanin", czerwiec 2011