Kazimierz Horoszkiewicz

Kazimierz Horoszkiewicz
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	3 marca 1867 Bajmaki (pow. złoczowski)
Data i miejsce śmierci	12 grudnia 1942 Tobolsk
Przebieg służby
Lata służby	1889-1890 1895-1926
Siły zbrojne	Armia Austro-Węgier Wojsko Polskie
Stanowiska	dowódca • 1 Pułku Strzelców Podhalańskich • 23 Dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz (ur. 3 marca 1867 w Bajmakach w pow. złoczowskim, zm. 12 grudnia 1942 w Tobolsku) – podpułkownik piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii oraz tytularny generał dywizji Wojska Polskiego. Odznaczony Orderem Virtuti Militari.

Zarys biografii

Był synem Mikołaja, dzierżawcy majątku i właściciela folwarku, i Kamili z Babireckich. W 1888 ukończył gimnazjum w Brzeżanach i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1889-1890 odbył jednoroczną służbę wojskową i uzyskał stopień podporucznika rezerwy. W 1895 został powołany do zawodowej służby wojskowej, którą pełnił w garnizonie Lwów i Rzeszów. Na początku I wojny światowej w stopniu kapitana dowodził kompanią, a pod jej koniec – pułkiem.

Po wstąpieniu do Wojska Polskiego od 25 stycznia 1919 był dowódcą 1 Pułku Strzelców Podhalańskich. W 1920 na jego czele wziął udział w ofensywie kijowskiej. 7 maja wkroczył do Kijowa, a następnie bronił jego przedmieść pod Roszówką i Browarami. 9 czerwca wycofał się z Kijowa i wraz z pułkiem przebijał się przez linie okrążenia wojsk bolszewickich. 20 czerwca został ranny w lasach owruckich, nad rzeką Żołoń, mimo to nie przestał dowodzić. Od 2 do 5 sierpnia walczył o Brześć nad Bugiem oraz wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 4 czerwca uczestniczył w walkach pod Białymstokiem i Grodnem. Ścigając wojska bolszewickie, dotarł w październiku aż do Oszmiany. Po zawieszeniu broni udał się na kurs informacyjny do Warszawy, a następnie wrócił do Nowego Sącza, do swojego pułku, którego dowódcą pozostał do końca sierpnia 1921.

Od października 1921 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej w 2 Dywizji Górskiej, a następnie – 1 Dywizji Górskiej. 9 kwietnia 1922 został mianowany dowódcą 23 Dywizji Piechoty w Katowicach. W czerwcu na czele dywizji zajął tereny Górnego Śląska, przyznane Polsce po plebiscycie.

31 marca 1926 Prezydent RP nadał mu stopień generała dywizji (wyłącznie z prawem do tytułu) z dn. 31 maja 1926 – datą przeniesienia w stan spoczynku. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał mieszkańcem Katowic.

We wrześniu 1939, uciekając przed Niemcami, dotarł do Lwowa, który niebawem zajęły wojska sowieckie. Pod koniec czerwca 1940 został wywieziony wraz z żoną, synową i wnukiem do ZSRR na Syberię. Zmarł 12 grudnia 1942 w Tobolsku, w trakcie drogi z zesłania do tworzącej się Armii Polskiej gen. Andersa. Tam też został pochowany.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari
• Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
• Krzyż Zasługi Wojskowej na Wstędze
• Krzyż Wojskowy Karola
• Oficer Legii Honorowej

Awanse

• Podporucznik (leutnant) – 1890
• Porucznik (oberleutnant)
• Kapitan (hauptmann II kl.)
• Kapitan (hauptmann I kl.)
• Major
• Podpułkownik (oberstleutnant)
• Pułkownik
• Generał brygady – zweryfikowany w 1922 ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
• Generał dywizji – 31 marca 1926 z dn. 31 maja 1926 i wyłącznie z prawem do tytułu

Bibliografia

• Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i popr., s. 39
• Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 1389-140
• Małgorzata Cygnarowicz, Generał z Nowego Sącza, miesięcznik "Sądeczanin", czerwiec 2011

Zobacz też

• Generałowie polscy
• Generałowie II Rzeczypospolitej

• Generałowie polscy w niewoli