Kazimierz Konowrocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
15 sierpnia 1995 prezydent Lech Wałęsa za ocalenie Sanktuarium Narodowego w Ossowie odznaczył go Srebrnym Krzyżem Zasługi
Ks. prałat Kazimierz Konowrocki wraz ze swym przyjacielem ks. prałatem Janem Sikorą
Odbudowa wieży kościoła w 1973 r.
Kaplica w Ossowie po remoncie w 1978 r.
Kościół w Kobyłce – "Perła Baroku na Mazowszu"

Kazimierz Konowrocki (ur. 6 kwietnia 1917 w Brzezinach w Wielki Piątek, zm. 6 listopada 2005 w Kobyłce) – polski duchowny katolicki, prałat.

Ochrzczono go 9 kwietnia w drugi dzień Wielkanocy, w parafii pw. św. Anny w Długiej Kościelnej i otrzymał imię Kazimierz. Rodzicami jego byli Józef Konowrocki i Agata z d. Malesa, właściciele gospodarstwa rolnego. Rodzina liczyła siedmioro dzieci, sześciu synów i jedną córkę. Był trzecim dzieckiem. Ojciec urodził się jako pierwszy syn w przykładnej rodzinie liczącej dziesięcioro dzieci (ośmiu synów i dwie córki). Matka była najstarszą córką w rodzinie liczącej troje dzieci (dwie córki i jednego syna). Rodzice starali się stworzyć przykładną katolicką rodzinę, spełniającą wszystkie obowiązki religijne i oddaną sprawie narodowej. Sami nie mieli nałogów i zawsze dawali dzieciom dobry przykład.

Mając 9 lat przystąpił do pierwszej spowiedzi i komunii św. w parafii Długa Kościelna. Sakrament bierzmowania otrzymał w tymże samym 1926 r. z rąk ks. kard. Aleksandra Kakowskiego. Szkołę podstawową ukończył w Brzezinach, a gimnazjum w Mińsku Mazowieckim w 1937 r. i zaraz wstąpił do Seminarium Duchownego w Warszawie. Święcenia kapłańskie otrzymał 19 czerwca 1943 r. z rąk ks. biskupa Antoniego Szlagowskiego. Rektorem Seminarium i jego wychowawcą był prawie przez trzy lata (1940-1942) ks. Roman Archutowski, który został aresztowany i zamordowany w roku 1943 w obozie niemieckim na Majdanku, a w roku 1999 został zaliczony przez Ojca Świętego Jana Pawła II do grona błogosławionych. Był to święty i wspaniały człowiek, a dla wychowanków kochający ojciec i pełen dobroci wychowawca.

Ks. Kazimierz jako wikariusz pracował w parafiach: Zduny k. Łowicza (1943-1945), Kiernozia (1945-1946), Legionowo i Sochaczew (1946 – były to chwilowe zastępstwa), Raszyn (1946-1950), Jadów (1950 – zastępstwo aresztowanego ks. proboszcza E. Święckiego przez 3 miesiące), Warszawa-Żoliborz parafia św. Stanisława Kostki (1950-1954), parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus przy ul. Tamka (1954-1958). W tym czasie w roku 1950 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, otrzymał magisterium z teologii na wydziale Prawa Kanonicznego.

Od roku 1958 do 1969 był proboszczem parafii Jeziórka k. Grójca i wicedziekanem dekanatu grójeckiego i wtedy otrzymał od ks. kardynała prymasa Stefana Wyszyńskiego tytuł kanonikaprzywilej rokiety i mantoletu. W czerwcu 1968 r. obchodził uroczyście Jubileusz 25-lecia święceń kapłańskich. W okresie proboszczowania ks. Kazimierza została przebudowana dzwonnica, od lano trzy nowe dzwony (parafia nie miała dzwonów od I wojny światowej), wykonano całkowite nowe ogrodzenie z żelaza dekoracyjnego kościoła, plebanii i budynków kościelnych, uporządkowano teren przy kościele i położono płyty betonowe, ogrodzono cmentarz grzebalny murem z kamieni, założono blachę cynkową na dachach plebanii, domu katechetycznego i organistówki, pomalowano kościół tak wewnątrz, jak i z zewnątrz, wybudowano kanalizację plebanii i łazienkę, a także wykonano wiele innych prac.

W roku 1969 został mianowany proboszczem parafii Kobyłka. Ks. kard. prymas Stefan Wyszyński obok pracy duszpasterskiej zlecił mu trzy zadania: odbudowę rozbitej w czasie insurekcji kościuszkowskiej w 1794 r. wieży kościoła, ocalenie kaplicy i cmentarza żołnierzy poległych w 1920 r. w bitwie z bolszewikami w Ossowie i podzielenie zbyt rozległego terenu Kobyłki na kilka mniejszych parafii. Zadania te wypełnił całkowicie.

W roku 1973 odbudowano wieżę kościoła. Do roku 1977 odbudowano zabytkowy ołtarz, który spłonął wskutek zaprószenia ognia przez złodzieja. Dokonano też całkowitej renowacji zniszczonego przez pożar wnętrza kościoła. Wyremontowano dach kościoła, założono blachę miedzianą i odnowiono elewację.

W roku 1978 odbudowano kaplicę na cmentarzu poległych w Ossowie, a w 1982 r. rozbudowano ją i dodatkowo postawiono wiatę na ołtarz polowy. Po trzyletnim prawie procesie sądowym parafia Kobyłka uzyskała na własność 3,5 ha terenu przyległego do kaplicy. Kaplica w Ossowie pw. Matki Bożej Zwycięskiej stała się Sanktuarium Narodowym, gdzie w rocznicę "Cudu nad Wisłą" 15 sierpnia przy licznym udziale wiernych z całej Polski, księży biskupów, władz państwowych i wojska odbywają się wspaniałe uroczystości narodowe. Od roku 1992 we wrześniu organizuje się tam Zloty Młodzieży z diecezji warszawsko-praskiej, w których uczestniczą księża biskupi i kilka tysięcy młodzieży.

Na terenie parafii Kobyłka powstały trzy nowe parafie: Duczki w 1975 r., Kobyłka Stefanówka w 1985 r. i Helenów w 1995 r. W roku 1993 ks. Kazimierz obchodził uroczysty jubileusz 50-lecia kapłaństwa, a w 1995 r. odszedł na emeryturę z prawem pozostania w parafii i dalszego zamieszkania na plebanii. Proboszczem parafii został mianowany ks. kanonik Władysław Walczewski, który zamieszkał w nowym dużym budynku katechetycznym. Ks. kanonik Władysław Walczewski był już chory i zmarł w 1997 r., a jego następcą został ks. kanonik Jan Andrzejewski. Zamieszkał on także w nowym domu.

Ks. Konowrocki pozostał w parafii i pomagał w pracy duszpasterskiej proboszczowi, a w wolnym czasie starał się utrwalić na piśmie różne ważne zdarzenia dotyczące dziejów parafii, a także kościoła, cmentarza grzebalnego, kapłanów i osób zasłużonych dla parafii i miasta, by pamięć o nich nie zaginęła. Notatki publikował w miesięczniku parafialnym "Nasz Głos". Opisał też wiele uroczystości, jakie miały miejsce w parafii.

28 sierpnia 1987 r. papież Jan Paweł II odznaczył go godnością prałata Kapelanem Honorowym Jego Świątobliwości. 24 grudnia 1992 r. biskup warszawsko-praski Kazimierz Romaniuk mianował go prałatem Kapituły Kolegiackiej w Radzyminie z funkcją Archidiakona Kapituły. 15 sierpnia 1995 r. prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Wałęsa odznaczył go Srebrnym Krzyżem Zasługi za ocalenie dla potomnych Sanktuarium Narodowego poległych w 1920 r. pod Ossowem.

30 lipca 1997 r. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa nadała mu Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej za opiekę nad Sanktuarium Narodowym w Ossowie. 15 sierpnia 2001 r. otrzymał medal im. ks. Jerzego Popiełuszki, a 23 sierpnia 2001 r. ministra obrony narodowej Srebrny Medal "Za Zasługi dla Obronności Kraju".

Praca duszpasterska ks. prałata i współpracujących kapłanów przez ponad 30 lat posługiwania w naszej parafii dała wspaniałe owoce w postaci licznych grup formacyjnych. Mimo przejścia na zasłużoną emeryturę ks. prałat Konowrocki był nadal zaangażowany i aktywny w codziennym kapłańskim posługiwaniu. Całe pokolenie mieszkańców Kobyłki z podziwem i szacunkiem towarzyszyło jego dokonaniom. Dokonanania ks. prałata w parafii i mieście wpisują jego osobę do grona wybitnych postaci obok ks. bp. Marcina Załuskiego i ks. kanonika Franciszka Marmo.

Zasługi ks. Kazimierza Konowrockiego zostały dostrzeżone przez hierarchię kościelną, jak i władze państwowe:

  • w 1987 Jan Paweł II odznaczył go godnością prałata – Kapelanem Honorowym Jego Świątobliwości.
  • w 1992 bp. Kazimierz Romaniuk mianował go prałatem Kapituły Kolegiackiej w Radzyminie.
  • 15 sierpnia 1995 prezydent Lech Wałęsa za ocalenie Sanktuarium Narodowego w Ossowie odznaczył go Srebrnym Krzyżem Zasługi.
  • w 1997 Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa Narodu nadała Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.
  • w 2001 r. otrzymał Srebrny Medal Ministerstwa Obrony Kraju "Za zasługi dla obronności kraju".

Ks. Kazimierz Konowrocki spoczywa na XIX-wiecznym cmentarzu przy ul. ks. Marmo w Kobyłce.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]