Kazimierz Nycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: Kazimierz Nycz – polityk.
Kazimierz Nycz
Kardynał prezbiter
Kazimierz Nycz
Herb Kazimierz Nycz Ex hominibus, pro hominibus
Z ludu i dla ludu
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1950
Stara Wieś
Arcybiskup metropolita warszawski
Okres sprawowania od 2007
Biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski
Okres sprawowania 2004–2007
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 8 maja 1972
Prezbiterat 20 maja 1973
Nominacja biskupia 16 kwietnia 1988
Sakra biskupia 4 czerwca 1988
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny bazylika Świętych Sylwestra i Marcina w Monti
Odznaczenia
Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia) Komandor Orderu Bożogrobców
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Kazimierz Nycz w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 czerwca 1988
Miejscowość Kraków
Miejsce katedra na Wawelu
Konsekrator Franciszek Macharski
Współkonsekratorzy Jerzy Ablewicz
Stanisław Nowak
Kardynał Kazimierz Nycz podczas uroczystości pogrzebowych Andrzeja Stelmachowskiego w bazylice archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie (2009)

Kazimierz Nycz (ur. 1 lutego 1950 w Starej Wsi) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych w zakresie katechetyki, biskup pomocniczy krakowski w latach 1988–2004, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 2004–2007, arcybiskup metropolita warszawski od 2007, ordynariusz wiernych obrządku wschodniego w Polsce od 2007, kardynał prezbiter od 2010.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 lutego 1950 w Starej Wsi[1]. W 1967 ukończył naukę w Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Skłodowskiej-Curie w Czechowicach-Dziedzicach i zdał egzamin dojrzałości[2].

W latach 1967–1973 studiował w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie[1]. Święcenia diakonatu otrzymał 8 maja 1972 przez posługę kardynała Karola Wojtyły, arcybiskupa metropolity krakowskiego[3], natomiast święceń prezbiteratu udzielił mu 20 maja 1973 przed kościołem Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kaniowie biskup pomocniczy krakowski Julian Groblicki[4].

W 1976 uzyskał stopień naukowy licencjata z teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. W latach 1977–1980 odbył studia doktoranckie w zakresie katechetyki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które uwieńczył w 1981 dysertacją doktorską Realizacja odnowy katechetycznej Soboru Watykańskiego II w archidiecezji krakowskiej[1][5].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W latach 1973–1975 był wikariuszem parafii św. Elżbiety w Jaworznie-Szczakowej, a następnie w latach 1975–1977 parafii św. Małgorzaty w Raciborowicach[1][5]. Po ukończeniu studiów doktoranckich pomagał w duszpasterstwie w parafii Miłosierdzia Bożego w Skawinie[1].

Od 1981 do 1987 był wykładowcą katechetyki na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, jednocześnie pracował w Wydziale Katechetycznym Kurii Metropolitalnej w Krakowie[5]. W latach 1987–1988 pełnił funkcję wicerektora krakowskiego seminarium duchownego[1].

Biskup pomocniczy krakowski[edytuj | edytuj kod]

16 kwietnia 1988 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej ze stolicą tytularną Villa Regis. Święcenia biskupie przyjął 4 czerwca 1988 w katedrze na Wawelu[1]. Głównym konsekratorem był kardynał Franciszek Macharski, arcybiskup metropolita krakowski, zaś współkonsekratorami arcybiskup Jerzy Ablewicz, biskup diecezjalny tarnowski, i Stanisław Nowak, biskup diecezjalny częstochowski[1][3]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Ex hominibus, pro hominibus” (Z ludu i dla ludu)[1][6].

W latach 1988–2004 sprawował urząd wikariusza generalnego archidiecezji krakowskiej. Był organizatorem trzech pobytów Jana Pawła II w Krakowie w trakcie jego podróży apostolskich do Polski[1].

W listopadzie 1999 został przewodniczącym Komisji Wychowania Katolickiego Konferencji Episkopatu Polski. Pod jego kierunkiem zostały opracowane: Podstawa programowa katechezy Kościoła katolickiego w Polsce, Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce i Program nauczania religii, zatwierdzone przez Konferencję Episkopatu Polski w 2001 roku[1].

Biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski[edytuj | edytuj kod]

9 czerwca 2004 Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej[7]. Urząd biskupi objął kanonicznie podczas ingresu do katedry koszalińskiej 7 sierpnia 2004[8].

Jako biskup diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej w ramach przygotowania młodzieży gimnazjalnej do przyjęcia sakramentu bierzmowania wprowadził odbywającą się w małych grupach katechezę pozaszkolną przy parafiach, a także polecił wspólnotom parafialnym troskę o kontakt z młodzieżą akademicką[1].

W grudniu 2004 został członkiem Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski. Ponadto w strukturach Episkopatu pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej oraz był członkiem Komisji Duszpasterstwa, Rady ds. Środków Społecznego Przekazu i Zespołu ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla[1].

Arcybiskup metropolita warszawski[edytuj | edytuj kod]

3 marca 2007 papież Benedykt XVI mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim[9]. Powierzoną mu archidiecezję warszawską objął kanonicznie 1 kwietnia 2007 podczas ingresu do bazyliki archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie. 29 czerwca 2007 otrzymał z rąk papieża paliusz metropolitalny[1].

Decyzją papieża Benedykta XVI 9 czerwca 2007 został mianowany ordynariuszem wiernych obrządku wschodniego w Polsce, pozbawionych ordynariusza własnego obrządku[10][11].

Jako arcybiskup metropolita warszawski objął urzędy wielkiego kanclerza Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie[12] i Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie[13]. W 2008 zainicjował obchodzony w pierwszą niedzielę czerwca Dzień Dziękczynienia[5].

W 2013 objął funkcję wielkiego przeora polskiego zwierzchnictwa zakonu bożogrobców[14][15]. W zakonie otrzymał rangę komandora[14].

20 października 2010 Benedykt XVI mianował go kardynałem[16][5]. Kreowany kardynałem prezbiterem został na konsystorzu 20 listopada 2010[17][18]. 25 grudnia 2010 odbył kardynalski ingres do archikatedry warszawskiej[19], natomiast 29 kwietnia 2011 uroczyście objął swój kościół tytularny w Rzymie – bazylikę Świętych Sylwestra i Marcina w Monti[20].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski jako kardynał kierujący diecezją z urzędu został członkiem Rady Stałej[21]. Ponadto objął funkcję przewodniczącego Rady Ekonomicznej[22] i został członkiem Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec[23] oraz Zespołu ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla[24]. Wszedł również w skład Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i KEP[25]. W styczniu 2010 został przewodniczącym Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[26]. Objął także funkcję przewodniczącego Komisji Rewizyjnej tej fundacji[27].

29 grudnia 2010 decyzją Benedykta XVI został członkiem dwóch dykasterii Kurii Rzymskiej: Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów oraz ds. Duchowieństwa[28][29], natomiast papież Franciszek 29 marca 2014 mianował go członkiem Papieskiej Rady ds. Kultury[30].

W 2009 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego koszalińsko-kołobrzeskiego Krzysztofa Zadarki. W 2013 udzielił święceń biskupich nuncjuszowi apostolskiemu w Liberii Mirosławowi Adamczykowi oraz biskupom pomocniczym warszawskim: Józefowi Górzyńskiemu i Rafałowi Markowskiemu[3]. W tym samym roku uczestniczył w konklawe, na którym papieżem został wybrany Franciszek[31][32].

Odznaczenia, tytuły, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem Prezydenta Portugalii z 1 września 2008 został odznaczony Orderem Zasługi II klasy[33].

W 1999 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta i Gminy Skawina[34].

Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Małopolski przyznało mu tytuł Małopolanina Roku 2010[35].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 Nota biograficzna Kazimierza Nycza na stronie archidiecezji warszawskiej. archidiecezja.warszawa.pl. [dostęp 2012-12-23].
  2. Absolwent naszej szkoły – metropolita warszawski, arcybiskup Kazimierz Nycz otrzymał dziś godność kardynała. loczedze.kvs.pl, 2010-11-20. [dostęp 2012-12-23].
  3. 3,0 3,1 3,2 Kazimierz Nycz w bazie catholic-hierarchy.org (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-12-07].
  4. A. Kasprzykowski: Kard. Nycz w 40. rocznicę święceń w Kaniowie. bielsko.gosc.pl, 2013-05-16. [dostęp 2013-05-16].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Kardynał Nycz. ekai.pl, 2010-10-20. [dostęp 2012-12-23].
  6. Jest to nawiązanie do Listu do Hebrajczyków 5,1: „Każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy”.
  7. Nomina del Vescovo di Koszalin-Kołobrzeg (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2004-06-09. [dostęp 2013-12-04].
  8. Koszalin: ingres biskupa Kazimierza Nycza. ekai.pl, 2004-08-08. [dostęp 2012-12-23].
  9. Bp Kazimierz Nycz – arcybiskupem metropolitą warszawskim. episkopat.pl (arch.), 2007-03-03. [dostęp 2013-08-04].
  10. Abp Nycz – ordynariuszem wiernych obrządku wschodniego w Polsce (pozbawionych ordynariusza własnego obrządku). episkopat.pl (arch.), 2007-06-09. [dostęp 2013-08-04].
  11. Abp Nycz: będę sprawował opiekę nad wiernymi Kościołów wschodnich, które nie mają ordynariusza, głównie Ormianami katolickimi. ekai.pl, 2007-06-09. [dostęp 2012-12-23].
  12. Wielki Kanclerz. uksw.edu.pl. [dostęp 2012-12-23].
  13. Władze uczelni. pwtw.pl. [dostęp 2013-08-04].
  14. 14,0 14,1 Władze zakonu. oessh.opoka.net.pl. [dostęp 2014-07-12].
  15. Kard Nycz apeluje o świadectwo konsekwentnego życia chrześcijańskiego. ekai.pl, 2013-08-30. [dostęp 2013-08-31].
  16. Annuncio di Concistoro per la creazione di nuovi Cardinali (wł.). press.vatican.va, 2010-10-20. [dostęp 2013-12-04].
  17. Assegnazione dei titoli o delle diaconie ai nuovi Cardinali (wł.). press.vatican.va, 2010-11-20. [dostęp 2013-12-04].
  18. Arcybiskup Nycz w birecie kardynała. ekai.pl, 2010-11-20. [dostęp 2012-12-23].
  19. Ingres kardynała Kazimierza Nycza. polskieradio.pl, 2010-12-25. [dostęp 2010-12-25].
  20. Bazylika kardynała. ekai.pl, 2011-04-29. [dostęp 2011-04-30].
  21. Rada Stała Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  22. Rada Ekonomiczna. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  23. Zespół ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Niemiec. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  24. Zespół ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  25. Komisja Wspólna Przedstawicieli Rządu RP i KEP. episkopat.pl (arch.). [dostęp 2013-08-04].
  26. Abp Nycz nowym przewodniczącym Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. ekai.pl, 2010-01-12. [dostęp 2012-12-23].
  27. Kazimierz Nycz na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-08-04].
  28. Nomina di Cardinali Membri dei Dicasteri della Curia Romana (wł.). press.vatican.va, 2010-12-29. [dostęp 2013-12-04].
  29. Kardynał Nycz członkiem dwóch watykańskich kongregacji. ekai.pl, 2010-12-29. [dostęp 2010-12-31].
  30. Conferma del Presidente, del Delegato e del Segretario del Pontificio Consiglio della Cultura e nomine e conferme di Membri nel medesimo dicastero (wł.). press.vatican.va, 2014-03-29. [dostęp 2014-03-29].
  31. Elenco dei cardinali che entrano in conclave secondo il loro rispettivo ordine e precedenza (vescovi, presbiteri, diaconi) (wł.). press.vatican.va, 2013-03-12. [dostęp 2013-12-04].
  32. Kardynałowie będą szli w procesji. ekai.pl, 2013-03-12. [dostęp 2013-03-18].
  33. Decyzja Prezydenta Portugalii o przyznaniu odznaczeń państwowych (port.). dre.pt. [dostęp 2010-09-12].
  34. Kardynał Kazimierz Nycz. um.skawina.net. [dostęp 2012-12-23].
  35. Kardynał Nycz Małopolaninem Roku 2010. ekai.pl, 2011-01-11. [dostęp 2013-05-30].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]