Kazimierz Sikorski (kompozytor)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy kompozytora. Zobacz też: inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Kazimierz Sikorski
Kazimierz sikorski.jpg
Kazimierz Sikorski w 1934
Data i miejsce urodzenia 28 czerwca 1895
Zurych
Data i miejsce śmierci 23 lipca 1986
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Kazimierz Sikorski (ur. 28 czerwca 1895 w Zurychu, zm. 23 lipca 1986 w Warszawie) – polski kompozytor i teoretyk muzyki. Ojciec kompozytora Tomasza Sikorskiego (1939–1988).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1911–1919 studiował kompozycję u Felicjana Szopskiego w Wyższej Szkole Muzycznej przy Warszawskim Towarzystwie Muzycznym. Studiował też prawo i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim oraz muzykologię u Adolfa Chybińskiego na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.

W latach 1921–1925 wykładał harmonię, kontrapunkt, solfeż, formy muzyczne i instrumentoznawstwo w Konserwatorium Muzycznym Heleny Kijeńskiej-Dobkiewiczowej w Łodzi. W 1925 otrzymał stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego i rozpoczął studia w Paryżu u Nadii Boulanger. Po powrocie do kraju pracował w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Poznaniu (1926–1927) i w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie (1927–1939).

Był członkiem założycielem Stowarzyszenia Kompozytorów Polskich, w latach 1928–1930 zastępcą prezesa Sekcji Polskiej Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej.

W czasie II wojny światowej, w latach 1940–1944 był dyrektorem Staatliche Musikschule w Warszawie (pełniącej funkcję nieczynnego Konserwatorium). Po wojnie od roku 1945 był profesorem harmonii, kontrapunktu i kompozycji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi, a w 1954 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie już od roku 1951 wykładał na Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej.

Był przewodniczącym jury podczas VIII (1970) i IX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (1975).

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

W 1937 został odznaczony Krzyżem Oficerskim[1], a w 1955 Krzyżem Komandorskim[2] Orderu Odrodzenia Polski. W roku 1975 Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna w Warszawie nadała mu stopień doktora honoris causa.

Dzieła (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Motet na chór i orkiestrę smyczkową (1915)
  • Kwartet smyczkowy nr 1(1915)
  • Motet na chór i organy (1915)
  • Psalm VII na chór i orkiestrę smyczkową (1915)
  • Suita na orkiestrę smyczkową (1917)
  • Kwartet smyczkowy nr 2 (1918)
  • Symfonia nr 1 (1919)
  • Sekstet smyczkowy d moll na dwoje skrzypiec, dwie altówki i dwie wiolonczele (1920)
  • Suita ludowa na orkiestrę (1921)
  • Symfonia nr 2 (1921)
  • Czemuście mnie, śląska pieśń ludowa na chór mieszany a cappella (1934)
  • Kwartet smyczkowy nr 3 (1939)
  • Stabat Mater (wersja I), oratorium na bas, chór mieszany i organy (1943)
  • Uwertura na małą orkiestrę (1945)
  • Obrazki wiejskie, suita na małą orkiestrę (1945)
  • Allegro symfoniczne na orkiestrę (1946)
  • Koncert na klarnet i orkiestrę (1947)
  • Leć głosie po rosie, kurpiowska pieśń ludowa na chór mieszany a cappella (1947)
  • Na środku pola, kurpiowska pieśń ludowa na chór mieszany a cappella (1947)
  • Mazurek kurpiowski na chór mieszany a cappella (1947)
  • Hej, zabujały, pieśń ludowa rekrutów z czasów niewoli na chór mieszany a cappella (1947)
  • Pójdziesz i ty, kujawska pieśń ludowa na chór mieszany a cappella (1947)
  • Koncert na róg i małą orkiestrę (1948-49)
  • Suita z Istebnej na małą orkiestrę symfoniczną (1948-51)
  • Mazurek (wersja I) na głos i fortepian (1949)
  • Matulu moja, pieśń na głos i fortepian (1949)
  • Stabat Mater (wersja II), oratorium na cztery głosy solowe, chór i wielką orkiestrę (1950)
  • Mazurek (wersja II) na głos i orkiestrę (1950)
  • Symfonia nr 3 w formie concerto grosso (1953-55)
  • Uwertura popularna na orkiestrę (1954)
  • Koncert na flet i orkiestrę (1957)
  • Koncert na trąbkę, orkiestrę smyczkową i perkusję (1960)
  • Six old Polish dances na orkiestrę (1963)
  • Koncert polifoniczny na fagot i orkiestrę (1965)
  • Koncert na obój i orkiestrę (1967)
  • Symfonia nr 4 (1968-69)
  • Koncert na puzon i orkiestrę (1973)
  • Cztery polonezy wersalskie na orkiestrę smyczkową (1974)
  • Symfonia nr 5 (1978-79)
  • Trzy kanony na jeden temat na orkiestrę smyczkową (1981)
  • Symfonia nr 6 (1983)

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Sikorski: Harmonia cz. 1, Polskie Wydawnictwo Muzyczne 2003, ISBN 83-224-0254-6
  • Kazimierz Sikorski: Harmonia cz. 2, Polskie Wydawnictwo Muzyczne 2003, ISBN 83-224-0255-4

Przypisy

  1. 11 listopada 1937 „za zasługi na polu sztuki” M.P. z 1937 r. Nr 260, poz. 410
  2. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryka Kowalczyk, Krystyna Jaraczewska-Mockałło: Kazimierz Sikorski. Życie i twórczość. W 100-lecie urodzin Profesora, Akademia Muzyczna w Warszawie, Warszawa 1995
  • Kazimierz Sikorski w serwisie Culture.pl