Keith Joseph

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Keith Joseph
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1918
Londyn
Data i miejsce śmierci 10 grudnia 1994
Londyn
Wielka Brytania Minister edukacji i nauki
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 11 września 1981
do 21 maja 1986
Poprzednik Mark Carlisle
Następca Kenneth Baker

Keith Sinjohn Joseph, baron Joseph CH (ur. 17 stycznia 1918 w Londynie, zm. 10 grudnia 1994 tamże), brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej, minister w rządach Harolda Macmillana, Aleca Douglasa-Home'a, Edwarda Heatha i Margaret Thatcher. Jeden z najbliższych współpracowników pani premier, współtwórca thatcheryzmu.

Był synem sir Samuela Josepha, burmistrza Londynu w latach 1942-1943, który w tym czasie został kreowany baronetem. Keith odziedziczył tytuł baroneta po śmierci ojca w 1944 r. Od tamtej pory znany był jako sir Keith Joseph. Wykształcenie odebrał w Lockers Park Perparatory School, w Harrow School oraz w Magdalen College na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie studiował prawo. Wkrótce po ukończeniu studiów został członkiem All Souls College.

Podczas II wojny światowej walczył w stopniu kapitana w Królewskiej Artylerii. Został wspomniany w rozkazie dziennym. Podczas walk na froncie włoskim został ranny. Po zakończeniu wojny został powołany do korporacji prawniczej Middle Temple. Zasiadał w radzie Londynu. Pracował w firmie ubezpieczeniowej Lloyd's of London.

W 1956 r. został wybrany do Izby Gmin w wyborach uzupełniających w okręgu Leeds North East. Wkrótce został parlamentarnym prywatnym sekretarzem. Po 1959 r. sprawował wiele pomniejszych stanowisk w administracji rządowej, m.in. w ministerstwie budownictwa i departamencie handlu. Po nocy długich noży w 1962 r. został członkiem gabinetu jako minister budownictwa i samorządu lokalnego. Na tym stanowisku zgłosił pomysł budowy 400 000 mieszkań rocznie do 1965 r. Planu tego nie zrealizowano.

Po wyborczej porażce konserwatystów w 1964 r. Joseph został mówcą ds. socjalnych, a następnie ds. pracy. W 1967 r. został mówcą ds. handlu. Po wygranych wyborach 1970 r. został ministrem służby socjalnej. Kiedy Partia Konserwatywna ponownie znalazła się w opozycji (1974 r.) Joseph stał się stronnikiem Margaret Thatcher. Był jednym ze współzałożycieli think-tanku Centrum Studiów Politycznych. Brał znaczny udział w przygotowaniu wyborczego manifestu torysów w 1979 r. Po zwycięskich wyborach został ministrem przemysłu. Rozpoczął przygotowania do prywatyzacji wielu państwowych przedsiębiorstw.

Ministrem przemysłu pozostał do 1981 r., kiedy objął tekę ministra edukacji i nauki. Na tym stanowisku dokonał zmiany systemu nauczania. Próby reformowania płacy nauczycieli wywołały konflikt ze związkami zawodowymi i falę strajków. W 1985 r. opublikował "Białe Papiery" dotyczące funkcjonowania wyższych uczelni. W 1986 r. zrezygnował z zasiadania w gabinecie, a w 1987 r. ze startu w wyborach powszechnych. Otrzymał dożywotni tytuł parowski barona Joseph i zasiadł w Izbie Lordów. Zmarł w 1994 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]