Keith Joseph

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Keith Joseph
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1918
Londyn
Data i miejsce śmierci 10 grudnia 1994
Londyn
Wielka Brytania Minister edukacji i nauki
Przynależność polityczna Partia Konserwatywna
Okres urzędowania od 11 września 1981
do 21 maja 1986
Poprzednik Mark Carlisle
Następca Kenneth Baker
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Keith Sinjohn Joseph, baron Joseph CH (ur. 17 stycznia 1918 w Londynie, zm. 10 grudnia 1994 tamże), brytyjski polityk, członek Partii Konserwatywnej, minister w rządach Harolda Macmillana, Aleca Douglasa-Home'a, Edwarda Heatha i Margaret Thatcher. Jeden z najbliższych współpracowników pani premier, współtwórca thatcheryzmu.

Był synem sir Samuela Josepha, burmistrza Londynu w latach 1942-1943, który w tym czasie został kreowany baronetem. Keith odziedziczył tytuł baroneta po śmierci ojca w 1944 r. Od tamtej pory znany był jako sir Keith Joseph. Wykształcenie odebrał w Lockers Park Perparatory School, w Harrow School oraz w Magdalen College na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie studiował prawo. Wkrótce po ukończeniu studiów został członkiem All Souls College.

Podczas II wojny światowej walczył w stopniu kapitana w Królewskiej Artylerii. Został wspomniany w rozkazie dziennym. Podczas walk na froncie włoskim został ranny. Po zakończeniu wojny został powołany do korporacji prawniczej Middle Temple. Zasiadał w radzie Londynu. Pracował w firmie ubezpieczeniowej Lloyd's of London.

W 1956 r. został wybrany do Izby Gmin w wyborach uzupełniających w okręgu Leeds North East. Wkrótce został parlamentarnym prywatnym sekretarzem. Po 1959 r. sprawował wiele pomniejszych stanowisk w administracji rządowej, m.in. w ministerstwie budownictwa i departamencie handlu. Po nocy długich noży w 1962 r. został członkiem gabinetu jako minister budownictwa i samorządu lokalnego. Na tym stanowisku zgłosił pomysł budowy 400 000 mieszkań rocznie do 1965 r. Planu tego nie zrealizowano.

Po wyborczej porażce konserwatystów w 1964 r. Joseph został mówcą ds. socjalnych, a następnie ds. pracy. W 1967 r. został mówcą ds. handlu. Po wygranych wyborach 1970 r. został ministrem służby socjalnej. Kiedy Partia Konserwatywna ponownie znalazła się w opozycji (1974 r.) Joseph stał się stronnikiem Margaret Thatcher. Był jednym ze współzałożycieli think-tanku Centrum Studiów Politycznych. Brał znaczny udział w przygotowaniu wyborczego manifestu torysów w 1979 r. Po zwycięskich wyborach został ministrem przemysłu. Rozpoczął przygotowania do prywatyzacji wielu państwowych przedsiębiorstw.

Ministrem przemysłu pozostał do 1981 r., kiedy objął tekę ministra edukacji i nauki. Na tym stanowisku dokonał zmiany systemu nauczania. Próby reformowania płacy nauczycieli wywołały konflikt ze związkami zawodowymi i falę strajków. W 1985 r. opublikował "Białe Papiery" dotyczące funkcjonowania wyższych uczelni. W 1986 r. zrezygnował z zasiadania w gabinecie, a w 1987 r. ze startu w wyborach powszechnych. Otrzymał dożywotni tytuł parowski barona Joseph i zasiadł w Izbie Lordów. Zmarł w 1994 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]