Kemmons Wilson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kemmons Wilson
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1913
Osceola
Imię i nazwisko przy narodzeniu Charles Kemmons Wilson
Data i miejsce śmierci 12 lutego 2003
Memphis
Miejsce spoczynku Memphis
Zawód przedsiębiorca
Narodowość amerykańska
Rodzice Kemmons Wilson
Ruby Wilson
Małżeństwo Dorothy Lee Wilson
Dzieci Spence, Bob, Kemmons, Betty, Carole
Dom rodzinny Kemmonsa Wilsona

Charles Kemmons Wilson (ur. 5 stycznia 1913 w Osceoli, zm. 12 lutego 2003 w Memphis) – amerykański przedsiębiorca, założyciel sieci hoteli Holiday Inn.

Jest nazywany ojcem współczesnego hotelarstwa[1]. W 1969[2] został uznany przez „The Sunday Times” jedną z tysiąca osób, które wpłynęły na XX wiek[1].

Lata młodości[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 stycznia 1913 w Osceoli jako jedyny syn Kemmonsa i Ruby Wilsonów[3]. Jego ojciec był agentem ubezpieczeniowym, który zmarł, gdy Kemmons jr miał dziewięć miesięcy[3]. Po śmierci ojca wraz z matką przeprowadził się do Memphis[3].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W wieku pięciu lat wystąpił w reklamie firmy Sunbeam Bread[4]. Od szóstego roku życia zajmował się dostarczaniem „The Saturday Evening Post” do domów subskrybentów tej gazety[3].

W wieku czternastu lat w trakcie pracy został potrącony przez samochód[3]. Po roku udało mu się odzyskać władzę w nogach[3].

Gdy w czasie wielkiego kryzysu jego matka straciła pracę, porzucił naukę w Memphis Central High School i zajął się dostarczaniem gazet oraz sprzedawaniem napojów chłodzących[3]. W 1930 za pożyczone od kolegi 50 dolarów kupił maszynę do robienia popcornu i zaczął go sprzedawać w kinie w Memphis[3]. Po pewnym czasie kierownik kina zorientował się, że zyski Wilsona ze sprzedaży popcornu są wyższe niż jego. Zerwał więc z nim umowę i odkupił maszynę[5]. Uzyskane w ten sposób pieniądze Wilson przeznaczył na zakup automatów do gry w pinball[5].

Posiadane w 1933 pieniądze pozwoliły mu na rozpoczęcie budowy domu dla siebie i swojej matki, a następnie, dając nieruchomość w zastaw, otrzymał 3000 dolarów kredytu, który przeznaczył na kupno dodatkowych automatów do gry w pinball, a także szaf grających oraz dozowników papierosów[5]. Niedługo potem wykupił franczyzę na sprzedaż szaf grających Wurlitzera[3]. Później wybudował i prowadził siedem kin w Memphis[5]. Po rozpoczęciu drugiej wojny światowej zainwestował w obligacje wojenne. W latach 1942-1945 służył jako pilot w Air Transport Command[6]. W 1943 wybudował dziewięć domów typu bliźniak, które wynajmował żołnierzom[5]. Po wojnie podpisał umowę dystrybutorską z Orange Crush, jednakże ten biznes przynosił straty. W 1946 założył Kemmons Wilson Inc., a w 1948 Kemmons Realty Company[5]. W 1950 stał się milionerem[3].

Holiday Inn[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1951 roku, za namową żony, wyjechał wraz z rodziną w podróż wakacyjną do Waszyngtonu. W czasie jej trwania odkrył, że pokoje hotelowe są niekomfortowe i zbyt drogie w stosunku do ich jakości[5], co prowadziło do konieczności wyboru między drogimi hotelami a pensjonatami turystycznymi prowadzonymi przez członków jednej rodziny[3]. Ponadto za każde dziecko Wilson musiał płacić osobno, przez co za pokój kosztujący 6 dolarów musiał zapłacić 16 dolarów[3][5].

Po powrocie z wakacji zaczął realizować pomysł założenia własnej sieci hoteli i zlecił opracowanie hotelu architektowi Eddiemu Bluesteinowi, który będąc pod wrażeniem niedawno obejrzanego filmu pt. „Holiday Inn” zaproponował dla budynku tę właśnie nazwę[7]. Pierwszy hotel otwarto 1 sierpnia 1952 roku przy Summer Avenue w Memphis[3][7]. Pokoje w nim były wygodne i klimatyzowane, a dzieci będące w pokoju wraz z rodzicami nie płaciły za zakwaterowanie[3][8]. Ponadto na terenie hotelu udostępniona została restauracja, basen[3] oraz parking[8], a także wprowadzono możliwość trzymania psów[7][8].

W 1953 roku nawiązał współpracę z Wallacem E. Johnsonem w celu rozbudowy sieci[6], którą rozpoczął od rejestracji nazwy Holiday Inn[7] – była to pierwsza marka zabezpieczona prawnie w USA[7]. Niedługo potem Wilson sprzedał licencję[7]. W 1958 roku w Dyersburgu otwarto pięćdziesiąty Holiday Inn[9], rok później w Tallahassee setny[9], w 1964 roku w Johnstown pięćsetny, a jeszcze w tym samym roku w San Antonio tysięczny[9]. W październiku 1960 roku w Montrealu oddano do użytku pierwszy Holiday Inn poza Stanami Zjednoczonymi[7], a 25 marca 1962 w holenderskiej Lejdzie powstał pierwszy hotel tej marki w Europie[7]. W 1971 w Leicester powstał pierwszy Holiday Inn w Wielkiej Brytanii[10]. W lipcu 1973 w Kioto otwarto pierwszy azjatycki, a 2 maja 1974 w Caracas pierwszy południowoamerykański Holiday Inn[7]. Rok później na całym świecie znajdowało się łącznie 1700 hoteli tej sieci[11]. W 1976 w Krakowie otwarto pierwszy hotel Holiday Inn w Polsce[12][13]. W 1979 Wilson doznał zawału serca, po którym przeszedł na emeryturę[5][14][15]. Wówczas sieć Holiday Inn liczyła już 1759 hoteli[7]. W 1984 założył kolejną sieć hoteli[14], nazwaną Wilson World[16].

W 1965 w hotelach sieci Holiday Inn wprowadzono pierwszy na świecie elektroniczny system rezerwacji[17].

12 czerwca 1972 znalazł się na okładce „Time[18]. W 1996 wydał autobiografię, w której opisał historię powstania sieci Holiday Inn[19].

Nagrobek Kemmonsa Wilsona

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 12 lutego 2003 w Memphis[4][10][14][15][16][20][21][22][23]. Został pochowany 15 lutego 2003[15] na Forest Hill Cemetery Midtown w tym samym mieście[24][25].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1941 poślubił Dorothy Lee, z którą miał pięcioro dzieci[20]: synów Spence'a, Boba i Kemmonsa oraz córki Betty i Carole[4][15].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rewolucyjna podróż – czyli historia Kemmonsa Wilsona i sieci Holiday Inn (pol.). hotelinfo24.pl. [dostęp 2014-08-07].
  2. Turkel 2009 ↓, s. 328.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 Nancy Hendricks: Charles Kemmons Wilson (1913–2003) (ang.). encyclopediaofarkansas.net, 2013-08-08. [dostęp 2014-08-07].
  4. 4,0 4,1 4,2 Douglas Martin: Kemmons Wilson, 90, Dies; Was Holiday Inn Founder (ang.). nytimes.com, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 Wilson, Charles Kemmons (ang.). jrank.org. [dostęp 2014-08-07].
  6. 6,0 6,1 Ingham 1983 ↓, s. 1652.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 7,7 7,8 7,9 Tulibacki 2009 ↓, s. 30.
  8. 8,0 8,1 8,2 Wolfgang Boller: Die glückliche Welt von Memphis (niem.). zeit.de, 1972-02-04. [dostęp 2014-10-25].
  9. 9,0 9,1 9,2 Turkel 2009 ↓, s. 323.
  10. 10,0 10,1 Kemmons Wilson (ang.). telegraph.co.uk, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  11. Kemmons Wilson biography (ang.). ihgplc.com. [dostęp 2014-08-07].
  12. 7 naj 2011 (pol.). e-hotelarz.pl, 2011-12. [dostęp 2015-01-16].
  13. Witold Drogoń: Podstawy hotelarstwa i systemy hotelowe – Wykład V (pol.). wse.oit.pl. [dostęp 2015-01-16]. s. 11.
  14. 14,0 14,1 14,2 Christopher Reed: Kemmons Wilson (ang.). theguardian.com, 2003-02-24. [dostęp 2014-08-07].
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 Kemmons Wilson, 90; Holiday Inn Chain's Founder (ang.). latimes.com, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  16. 16,0 16,1 Adam Bernstein: Kemmons Wilson, who changed hotel industry, dies at 90 (ang.). seattletimes.com, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  17. Harriet O'Brien: Room at the Holiday Inn: How an American icon was reinvented for the 21st century (ang.). independent.co.uk, 2010-02-13. [dostęp 2014-10-25].
  18. TIME Magazine Cover: Kemmons Wilson (June 12, 1972) (ang.). time.com. [dostęp 2014-08-07].
  19. Kemmons Wilson: Half Luck and Half Brains: The Kemmons Wilson, Holiday Inn Story. Nashville: Hambleton-Hill Publications, 1996. ISBN 9781571025067. (ang.)
  20. 20,0 20,1 Rupert Cornwell: Kemmons Wilson: Down-to-earth founder of Holiday Inns (ang.). independent.co.uk, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  21. Kemmons Wilson, founder of Holiday Inn hotel chain. „Reading Eagle”, s. B4, 2003-02-14 (ang.). 
  22. Holiday-Inn-Gründer verstorben (niem.). welt.de, 2003-02-14. [dostęp 2014-10-25].
  23. Founder of Holiday Inn chain dies. „The Straits Times”, s. 16, 2003-02-15 (ang.). 
  24. Kemmons Wilson (ang.). nndb.com. [dostęp 2014-08-07].
  25. Charles Kemmons Wilson (ang.). findagrave.com, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]