Kemmons Wilson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kemmons Wilson
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1913
Osceola
Imię i nazwisko przy narodzeniu Charles Kemmons Wilson
Data i miejsce śmierci 12 lutego 2003
Memphis
Miejsce spoczynku Memphis
Zawód przedsiębiorca
Narodowość amerykańska
Rodzice Kemmons Wilson
Ruby Wilson
Małżeństwo Dorothy Lee Wilson
Dzieci Spence, Bob, Kemmons, Betty, Carole
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dom rodzinny Kemmonsa Wilsona

Charles Kemmons Wilson (ur. 5 stycznia 1913 w Osceoli, zm. 12 lutego 2003 w Memphis) – amerykański przedsiębiorca, założyciel sieci hoteli Holiday Inn.

Jest nazywany ojcem współczesnego hotelarstwa[1]. W 1969[2] został uznany przez „The Sunday Times” jedną z tysiąca osób, które wpłynęły na XX wiek[1].

Lata młodości[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 stycznia 1913 w Osceoli jako jedyny syn Kemmonsa i Ruby Wilsonów[3]. Jego ojciec był agentem ubezpieczeniowym, który zmarł, gdy Kemmons jr miał dziewięć miesięcy[3]. Po śmierci ojca wraz z matką przeprowadził się do Memphis[3].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

W wieku pięciu lat wystąpił w reklamie firmy Sunbeam Bread[4]. Od szóstego roku życia zajmował się dostarczaniem „The Saturday Evening Post” do domów subskrybentów tej gazety[3].

W wieku czternastu lat w trakcie pracy został potrącony przez samochód[3]. Po roku udało mu się odzyskać władzę w nogach[3].

Gdy w czasie wielkiego kryzysu jego matka straciła pracę, porzucił naukę w Memphis Central High School i zajął się dostarczaniem gazet oraz sprzedawaniem napojów chłodzących[3]. W 1930 za pożyczone od kolegi 50 dolarów kupił maszynę do robienia popcornu i zaczął go sprzedawać w kinie w Memphis[3]. Po pewnym czasie kierownik kina zorientował się, że zyski Wilsona ze sprzedaży popcornu są wyższe niż jego. Zerwał więc z nim umowę i odkupił maszynę[5]. Uzyskane w ten sposób pieniądze Wilson przeznaczył na zakup automatów do gry w pinball[5].

Posiadane w 1933 pieniądze pozwoliły mu na rozpoczęcie budowy domu dla siebie i swojej matki, a następnie, dając nieruchomość w zastaw, otrzymał 3000 dolarów kredytu, który przeznaczył na kupno dodatkowych automatów do gry w pinball, a także szaf grających oraz dozowników papierosów[5]. Niedługo potem wykupił franczyzę na sprzedaż szaf grających Wurlitzera[3]. Później wybudował i prowadził siedem kin w Memphis[5]. Po rozpoczęciu drugiej wojny światowej zainwestował w obligacje wojenne. W latach 1942-1945 służył jako pilot w Air Transport Command[6]. W 1943 wybudował dziewięć domów typu bliźniak, które wynajmował żołnierzom[5]. Po wojnie podpisał umowę dystrybutorską z Orange Crush, jednakże ten biznes przynosił straty. W 1946 założył Kemmons Wilson Inc., a w 1948 Kemmons Realty Company[5]. W 1950 stał się milionerem[3].

Holiday Inn[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1951 roku, za namową żony, wyjechał wraz z rodziną w podróż wakacyjną do Waszyngtonu. W czasie jej trwania odkrył, że pokoje hotelowe są niekomfortowe i zbyt drogie w stosunku do ich jakości[5], co prowadziło do konieczności wyboru między drogimi hotelami a pensjonatami turystycznymi prowadzonymi przez członków jednej rodziny[3]. Ponadto za każde dziecko Wilson musiał płacić osobno, przez co za pokój kosztujący 6 dolarów musiał zapłacić 16 dolarów[3][5].

Po powrocie z wakacji zaczął realizować pomysł założenia własnej sieci hoteli i zlecił opracowanie hotelu architektowi Eddiemu Bluesteinowi, który będąc pod wrażeniem niedawno obejrzanego filmu pt. „Holiday Inn” zaproponował dla budynku tę właśnie nazwę[7]. Pierwszy hotel otwarto 1 sierpnia 1952 roku przy Summer Avenue w Memphis[3][7]. Pokoje w nim były wygodne i klimatyzowane, a dzieci będące w pokoju wraz z rodzicami nie płaciły za zakwaterowanie[3]. Ponadto na terenie hotelu udostępniona została restauracja oraz basen[3], a także wprowadzono możliwość trzymania psów[7].

W 1953 roku nawiązał współpracę z Wallacem E. Johnsonem w celu rozbudowy sieci[6], którą rozpoczął od rejestracji nazwy Holiday Inn[7] – była to pierwsza marka zabezpieczona prawnie w USA[7]. Niedługo potem Wilson sprzedał licencję[7]. W 1958 roku w Dyersburgu otwarto pięćdziesiąty Holiday Inn[8], rok później w Tallahassee setny[8], w 1964 roku w Johnstown pięćsetny, a jeszcze w tym samym roku w San Antonio tysięczny[8]. W październiku 1960 roku w Montrealu oddano do użytku pierwszy Holiday Inn poza Stanami Zjednoczonymi[7], a 25 marca 1962 w holenderskiej Lejdzie powstał pierwszy hotel tej marki w Europie[7]. W 1971 w Leicester powstał pierwszy Holiday Inn w Wielkiej Brytanii[9]. W lipcu 1973 w Kioto otwarto pierwszy azjatycki, a 2 maja 1974 w Caracas pierwszy południowoamerykański Holiday Inn[7]. Rok później na całym świecie znajdowało się łącznie 1700 hoteli tej sieci[10]. W 1979 Wilson doznał zawału serca, po którym odszedł na emeryturę[5][11][12]. Wówczas sieć Holiday Inn liczyła już 1759 hoteli[7]. W 1984 założył kolejną sieć hoteli[11], nazwaną Wilson World[13].

12 czerwca 1972 znalazł się na okładce „Time[14]. W 1996 wydał autobiografię, w której opisał historię powstania sieci Holiday Inn[15].

Nagrobek Kemmonsa Wilsona

Śmierć i pogrzeb[edytuj | edytuj kod]

Zmarł 12 lutego 2003 w Memphis[4][9][11][12][13][16][17]. Został pochowany 15 lutego 2003[12] na Forest Hill Cemetery Midtown w tym samym mieście[18][19].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1941 poślubił Dorothy Lee, z którą miał pięcioro dzieci[16]: synów Spence'a, Boba i Kemmonsa oraz córki Betty i Carole[4][12].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Rewolucyjna podróż – czyli historia Kemmonsa Wilsona i sieci Holiday Inn (pol.). hotelinfo24.pl. [dostęp 2014-08-07].
  2. Turkel 2009 ↓, s. 328.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 Nancy Hendricks: Charles Kemmons Wilson (1913–2003) (ang.). encyclopediaofarkansas.net, 2013-08-08. [dostęp 2014-08-07].
  4. 4,0 4,1 4,2 Douglas Martin: Kemmons Wilson, 90, Dies; Was Holiday Inn Founder (ang.). nytimes.com, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 5,8 Wilson, Charles Kemmons (ang.). jrank.org. [dostęp 2014-08-07].
  6. 6,0 6,1 Ingham 1983 ↓, s. 1652.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 7,7 7,8 7,9 Tulibacki 2009 ↓, s. 30.
  8. 8,0 8,1 8,2 Turkel 2009 ↓, s. 323.
  9. 9,0 9,1 Kemmons Wilson (ang.). telegraph.co.uk, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  10. Kemmons Wilson biography (ang.). ihgplc.com. [dostęp 2014-08-07].
  11. 11,0 11,1 11,2 Christopher Reed: Kemmons Wilson (ang.). theguardian.com, 2003-02-24. [dostęp 2014-08-07].
  12. 12,0 12,1 12,2 12,3 Kemmons Wilson, 90; Holiday Inn Chain's Founder (ang.). latimes.com, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  13. 13,0 13,1 Adam Bernstein: Kemmons Wilson, who changed hotel industry, dies at 90 (ang.). seattletimes.com, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  14. TIME Magazine Cover: Kemmons Wilson (June 12, 1972) (ang.). time.com. [dostęp 2014-08-07].
  15. Kemmons Wilson: Half Luck and Half Brains: The Kemmons Wilson, Holiday Inn Story. Nashville: Hambleton-Hill Publications, 1996. ISBN 9781571025067. (ang.)
  16. 16,0 16,1 Rupert Cornwell: Kemmons Wilson: Down-to-earth founder of Holiday Inns (ang.). independent.co.uk, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].
  17. Kemmons Wilson, founder of Holiday Inn hotel chain. „Reading Eagle”, s. B4, 2003-02-14 (ang.). 
  18. Kemmons Wilson (ang.). nndb.com. [dostęp 2014-08-07].
  19. Charles Kemmons Wilson (ang.). findagrave.com, 2003-02-14. [dostęp 2014-08-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]