Ken Shamrock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Ken Shamrock
{{{nazwa}}}
Pseudonim The World's Most Dangerous Man
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1964
Macon
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 183 cm
Masa ciała 98 kg kg
Styl walki shootfighting
Klub Lion's Den
Zwycięstwa 28
Przez nokauty 2
Przez poddania 23
Porażki 15
Remisy 2
Nieodbyte 0

Kenneth Wayne Shamrock (ur. 11 lutego 1964 w Macon) − amerykański wrestler oraz zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Zwycięzca turnieju King of Pancrase Tournament oraz pierwszy mistrz organizacji Pancrase z 1994 roku. Były mistrz UFC z 1995 roku. Jest członkiem Galerii Sław UFC. Jego młodszym przyrodnim bratem jest Frank Shamrock - również utytułowany zawodnik MMA. Jedna z legend i najbardziej rozpoznawanych postaci UFC. Posiada imponujące zwycięstwa m.in nad Basem Ruttenem

Wrestling[edytuj | edytuj kod]

W 1988 roku Shamrock zaczął profesjonalnie trenować wrestling pod okiem Boba Sawyear, Buzza Sawyera i Nelsona Royala. W tamtym czasie występował jako Wayne Shamrock. Swój debiutancki pojedynek stoczył w 1990 roku. W latach 1997-1999 był związany z amerykańską organizacją World Wrestling Federation.

Kariera MMA[edytuj | edytuj kod]

Shamrock zadebiutował w MMA na japońskiej gali Pancrase - Yes, We are Hybrid Wrestlers 1 21 września 1993 roku, poddając zawodnika gospodarzy Masakatsu Funakiego duszeniem trójkątnym rękoma. Następne dwie walki w Pancrase wygrał przez poddania.

12 listopada 1993 roku zadebiutował na inauguracyjnej gali UFC. która odbyła się Denver. Shamrock wygrał pierwszą walkę, poddając Patricka Smitha dźwignią skrętową na kolano. Drugą walkę przegrał w niespełna minutę z Brazylijczykiem Royce'em Graciem. Po tej porażce powrócił do Japonii. Stoczył tam sześć walk w organizacji Pancrase, wygrał cztery pokonując m.in. Basa Ruttena, a dwie przegrał.

1 września 1994 roku wystartował po raz kolejny w turnieju UFC. Shamrock najpierw pokonał Christophera Leiningera, a następnie Felixa Mitchella - obu przez poddanie. W finale miał się zmierzyć z Haroldem Howardem, ale z powodu kontuzji musiał wycofać się z pojedynku. W jego miejsce stanął Steve Jennum − jak się później okazało zwycięzca turnieju UFC 3. Shamrock po tym turnieju ponownie wrócił do Japonii. Wystartował tam m.in. w turnieju Pancrase - King of Pancrase Tournament, który wygrał, pokonując w czterech pojedynkach kolejno: Alexa Cooka, Maurice'a Smitha, Masakatsu Funakiego oraz w finale Manabu Yamadę. Tym samym został pierwszym mistrzem organizacji Pancrase. Pierwszą obronę pasa stoczył 10 marca 1995 roku. Przeciwnikiem był Bas Rutten, którego poddał w minutę dźwignią na kolano.

7 kwietnia 1995 roku stoczył pojedynek o pas mistrzowski organizacji UFC z Royce'em Graciem. Walka została przerwana po 36 minutach i ogłoszono remis. Jeszcze w tym samym roku Shamrock stracił pas mistrzowski Pancrase, przegrywając z Minoru Suzukim. 14 lipca 1995 roku zdobył pas mistrzowski UFC, poddając duszeniem gilotynowym Dana Severna. 8 września 1995 roku zremisował z Olegiem Taktarowem na UFC 7, broniąc tym samym tytułu. 16 lutego 1996 roku na gali UFC 8 ponownie obronił pas, poddając Kimo Leopoldo dźwignią na kolano. Na następnej gali UFC 9 stracił go, przegrywając przez niejednogłośną decyzję sędziowską z Danem Severnem.

2000-2006[edytuj | edytuj kod]

W latach 2000-2006 Shamrock walczył ze zmiennym szczęściem. Od 2000 roku był związany z UFC oraz japońskim PRIDE. W PRIDE stoczył cztery pojedynki, wygrał jeden nokautując Alexandera Otsukę, a przegrał trzy, kolejno z Kazuyukim Fujitą, Donem Frye'em i Kazushim Sakurabą. W 2002 roku na gali UFC 40 stoczył przegrany pojedynek o pas mistrzowski UFC wagi półciężkiej z Tito Ortizem. Następną walkę w UFC wygrał na gali UFC 48, nokautując Kimo Leopoldo. Trzy kolejne walki w UFC przegrał - z Richem Franklinem na The Ultimate Fighter 1 Finale oraz dwukrotnie z Tito Ortizem na UFC 61 i Ortiz vs Shamrock 3 – The Final Chapter.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]