Ken Shamrock

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
MMA pictogram.svg Ken Shamrock
Ken Shamrock
Pseudonim The World's Most Dangerous Man
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1964
Macon
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Wzrost 183 cm
Masa ciała 98 kg kg
Styl walki shootfighting
Klub Lion's Den
Zwycięstwa 28
Przez nokauty 2
Przez poddania 23
Porażki 15
Remisy 2
Nieodbyte 0

Kenneth Wayne Shamrock (ur. 11 lutego 1964 w Macon) − amerykański wrestler oraz zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Zwycięzca turnieju King of Pancrase Tournament oraz pierwszy Król Pancrase z 1994 roku. Były mistrz UFC z 1995 roku. Jest członkiem Galerii Sław UFC. Jego młodszym przyrodnim bratem jest Frank Shamrock - również utytułowany zawodnik MMA. Jedna z legend i najbardziej rozpoznawanych postaci UFC oraz MMA. Posiada imponujące zwycięstwa m.in nad Basem Ruttenem.

Wrestling[edytuj | edytuj kod]

W 1988 roku Shamrock zaczął profesjonalnie trenować wrestling pod okiem Boba Sawyear, Buzza Sawyera i Nelsona Royala. W tamtym czasie występował jako Wayne Shamrock. Swój debiutancki pojedynek stoczył w 1990 roku. W latach 1997-1999 był związany z amerykańską organizacją World Wrestling Federation. 14 grudnia 1998 został mistrzem WWF Tag Team Championship wraz z Big Boss Manem. Od 2002 do 2004 występował w Total Nonstop Action Wrestling gdzie zdobył tytuł mistrzowski NWA World Heavyweight.

Kariera Sportowa[edytuj | edytuj kod]

Shamrock zadebiutował w MMA na gali nowo-powstałej japońskiej federacji Pancrase - Yes, We are Hybrid Wrestlers, 21 września 1993 roku, poddając zawodnika gospodarzy Masakatsu Funakiego duszeniem trójkątnym rękoma. Następne dwie walki w Pancrase wygrał przez poddania.

Król Pancrase[edytuj | edytuj kod]

12 listopada 1993 roku zadebiutował na inauguracyjnej gali UFC która odbyła się Denver gdzie nagrodą za zwycięstwo w turnieju było 50 tyś $. Shamrock wygrał pierwszą walkę, poddając zawodnika kenpō Patricka Smitha dźwignią skrętową na kolano jednak w półfinale uległ w niespełna minutę Brazylijczykowi Royce Graciemu. Po tej porażce powrócił do Japonii by budować swoją pozycję w Pancrase. Stoczył tam sześć walk z czego wygrał cztery pokonując m.in. Basa Ruttena, a dwie przegrał stając się jedną z gwiazd Pancrase.

1 września 1994 roku wystartował po raz kolejny w turnieju UFC. Shamrock szybko uporał się z dwoma rywalami - Christopherem Leiningerem, i Felixem Mitchellem. W finale miał się zmierzyć z Haroldem Howardem ale z powodu kontuzji musiał wycofać się z pojedynku. W jego miejsce stanął Steve Jennum − jak się później okazało zwycięzca turnieju UFC 3. Shamrock po kolejnym nieudanym starcie w rodzinnych Stanach wrócił do Japonii by tam wziąć udział w prestiżowym turnieju Pancrase - King of Pancrase Tournament który miał wyłonić inauguracyjnego Króla Pancrase. Shamrock wygrał dwudniowy turniej pokonując w czterech pojedynkach kolejno: Alexa Cooka, Maurice'a Smitha, Masakatsu Funakiego oraz w wielkim finale Manabu Yamadę. Pierwszą obronę mistrzostwa stoczył 10 marca 1995 roku. Przeciwnikiem był Bas Rutten, którego ponownie poddał dźwignią na kolano.

Mistrzostwo UFC[edytuj | edytuj kod]

Po tym wielkim sukcesie w Japonii otrzymał szanse stoczenia pojedynku o pierwsze w historii UFC mistrzostwo "Superfight" z trzykrotnym zwycięzcą turniejowym UFC Royce Gracie. Walka odbyła się 7 kwietnia 1995 w Charlotte, w czasie pojedynku nie obowiązywały żadne zasady i walkę można było wygrać tylko przed czasem (nie przewidziano limitu czasowego) toteż starcie trwało aż 36 minut po czym sędzia widząc bardzo pasywną walkę postanowił ją przerwać i ogłosił remis. Ostatecznie nie przyznano pasa. Niecały miesiąc później Shamrock stracił tytuł Króla Pancrase na rzecz Minoru Suzukiego. 14 lipca tego samego roku zorganizowano kolejny raz pojedynek o inauguracyjne mistrzostwo UFC. Tym razem Shamrock zmierzył się z innym tryumfatorem turniejów UFC, rodakiem Danem Severnem którego pokonał poddając go duszeniem w 2 minuty i 14 sekund i zostając mistrzem UFC Superfight. Do końca 1996 walczył naprzemiennie w Japonii i Stanach m.in. broniąc dwukrotnie mistrzostwa UFC (remisując po 33 minutach walki z Olegiem Taktarowem oraz poddając Kimo Leopoldo). 17 maja 1996 stracił tytuł mistrza po 30 minutowym pojedynku na rzecz Dana Severna - sędziowie (którzy pojawili się na galach UFC od 16 grudnia 1995) punktowali niejednogłośnie jego zwycięstwo. Po przegranej stoczył jeszcze jeden pojedynek w UFC po czym zrezygnował ze startów w realnych starciach na ponad trzy lata na rzecz występów w pro-wrestlingu m.in. World Wrestling Federation.

PRIDE i UFC[edytuj | edytuj kod]

Do walk w MMA wrócił w 2000, zostając zaproszony do Japonii na galę PRIDE gdzie stoczył superfight z Alexandrem Otsuką którego ciężko znokautował. W latach 2000-2004 zdobył pas mistrza World Mixed Martial Arts Association (WMMAA) poddając Sama Adkinsa oraz notował przegrane pojedynki w PRIDE z Kazuyuki Fujitą i Donem Frye. Również przez ten czas walczył w UFC ulegając Tito Ortizowi w pojedynku o mistrzostwo UFC w wadze półciężkiej oraz wygrywając w rewanżowym starciu z Kimo Leopoldo na galu UFC 48.

Lata 2005 i 2006 były kompletnie nieudane dla Shamrocka, przegrał wszystkie swoje pojedynki z bardziej wszechstronnymi zawodnikami kolejno z Richem Franklinem, Kazushim Sakurabą oraz dwukrotnie z Tito Ortizem po czym został zwolniony z UFC i wycofał się na dwa lata z MMA.

Od 2007 mimo iż osobiście nie startował czynnie brał udział w sporcie m.in. będąc jednym z trenerów drużyny Lion's Den w International Fight League (IFL). Jego podopieczny Roy Nelson został mistrzem IFL w wadze ciężkiej. 4 października 2008 miał stoczyć walkę w EliteXC ze znanym z ulicznych walk Kimbo Slicem lecz do walki nie doszło z powodu kontuzji Shamrocka (rozcięcie na głowie) w dniu walki[1].

Lata 2008-2010[edytuj | edytuj kod]

Od 2008 do 2010 stoczył pięć pojedynków (bilans 2-3) przegrywając m.in. z Pedro Rizzo oraz zaliczając wpadkę dopingową po wygranej walce nad Rossem Cliftonem (13 lutego 2009)[2].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Mieszane sztuki walki:

  • 1994: Pancrase: King of Pancrase Tournament - 1. miejsce
  • 1994-1995: Król Pancrase w wadze open (jedna obrona)
  • 1995-1996: Mistrz UFC Superfight (dwie obrony)
  • 2001: WMMAA - mistrz w wadze ciężkiej

Wrestling:

  • 1998: WWF Intercontinental Championship
  • 1998-1999: WWF Tag Team Championship
  • 2002: NWA World Heavyweight Championship

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Inauguracyjny mistrz
Mistrz UFC Superfight
14 lipca 1995 – 17 maja 1996
Następca
Dan Severn