Keramejkos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
fragment terenu do zwiedzania i spacerów
jedna z wielu gablot, z wielu stylów ceramiki
elementy wydobyte z ruin Świętej Bramy, mogące pochodzić z owej wcześniejszej, zburzonej przez Persów.
Commons in image icon.svg

Keramejkos (gr. Κεραμεικός) - dzielnica w starożytnych Atenach, usytuowana na północny zachód od Akropolu i historycznej Agory. W starożytności zamieszkiwali ją rzemieślnicy, wyrabiający artykuły ceramiczne (gr. kéramos - glina). Za bramami, pojedynczą Iera Pyli (Święta Brama) i położoną tuż obok podwójną Dipylon (Podwójna Brama), leży dobrze zachowana nekropolia, datowana na VIII-I w p.n.e.; odkryto na jej terenie wazy w stylu geometrycznym oraz stele nagrobne[1].

Złoża gliny zapewniała mała rzeka Iridanos, biegnąca przez obecny obszar wykopaliskowy. Została zasypana skałami, ponownie odsłonięta w latach 60. XX w. w trakcie prac archeologicznych. Do Eleusis, biegła tędy Święta Droga - Iera Odos

Muzeum Archeologiczne Keramejkosu[edytuj | edytuj kod]

Objęło jedyny, możliwy do eksploracji, gdyż niezabudowany miastem, zwarty fragment nekropolii, z zespołem bram miejskich, ocinkiem fortyfikacji i miejscami zabudowy mieszkalnej. Składa się z terenu spacerowego i z budynku muzeum. Najstarsze groby pochodzą z wczesnej epoki brązu, z lat 2700-2000 p.n.e. Liczba grobów zwiększyła się w okresie rozwoju stylu geometrycznego (1000-700 r p.n.e.) oraz okresie archaicznym. Nekropolia przestała być używana w okresie pierwotnego chrześcijaństwa[2]. W budynku muzeum eksponowane są najcenniejsze znaleziska, jeśli nieprzejęte przez Narodowe Muzeum Archeologiczne. W takich przypadkach na cmentarzu rozmieszczono kopie oryginałów. Istniejąca zabudowa Aten współczesnych utrudnia rozszerzenie badań, choć ważne groby znajdywane są też poza obszarem objętym główną odkrywką. Teren spacerowy wyposażono w dwujęzyczne, obszerne plansze informacyjne. Największa z tablic, z wizją panoramy tej okolicy, okresu klasycznego, umieszczona jest przy deptaku, w miejscu górującym nad terenem odkrywki, na obszarze niepłatnym.


Współczesny Keramikos[edytuj | edytuj kod]

Nowogrecką nazwę Keramikos, zapisywaną i akcentowaną wciąż, jak po starogrecku - Kεραμεικός noszą stacja ateńskiego metra i teren przylegającej do cmentarza części starego śródmieścia, nie stanowiący jednostki administracyjnej, niemniej precyzyjnie ograniczony odkrywką archeologiczną przy muzeum i ulicami Iera Odos, Dipylou i Kriezi, następnie rozciągający się w stronę ulicy Konstantinupoleos. I na tym terenie także odkrywane są zespoły grobów, szczególnie ważnych dla starożytnej państwowości[3]. Badania archeologiczne, niemal zawsze owocne, następują przy okazji remontów ulic, czy prób podjęcia prac budowlanych. Odkrywka zotaje następnie zasypana, jeśli działo się to wzdłuż antycznej Iera Odos (Świętej Ulicy), stawiana bywa niewielka tablica, z informacją o interpretacji znalezisk, a inwestor, jeśli wytrwały, postawiony zostanie wobec dodatkowych procedur, kosztów i zwłoki.

Przypisy

  1. praca zbiorowa: Encyklopedia Powszechna PWN. T. 2. G-M. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 455.
  2. Kerameikos. History. Ministry of Culture and Sports. [dostęp 21 kwietnia 2014].
  3. Przykład grobów żołnierzy wojen peloponeskich, kwatera w pobliżu przecięcia się obecnych ulic Termopilon (Θερμοπυλών) i Leonidu (Λεωνίδου) - właśnie owe pochówki, nad którymi Perykles wygłaszał pochwałę demokracji.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]