Kew Gardens

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kew Gardens
Royal Botanic Gardens, Kew
a
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Kew Gardens Palm House, London - July 2009.jpg
Palmiarnia w Kew Gardens
Kraj  Wielka Brytania
Typ kulturowe
Spełniane kryterium II, III, IV
Charakterystyka #1084
Regionb Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 2003
na 27. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Wielkiego Londynu
Mapa lokalizacyjna Wielkiego Londynu
Royal Botanic Gardens
Royal Botanic Gardens
Położenie na mapie Wielkiej Brytanii
Mapa lokalizacyjna Wielkiej Brytanii
Royal Botanic Gardens
Royal Botanic Gardens
Ziemia 51°28′43,2″N 0°17′47,7″W/51,478667 -0,296583
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Królewskie Ogrody Botaniczne w Kew (ang. The Royal Botanic Gardens, Kew Gardens, Kew) – rozległy kompleks ogrodów i szklarni, największa na świecie kolekcja roślin żywych. Założona w 1840 r. z istniejącego ogrodu egzotycznego parku Kew, znajdującego się w Richmond upon Thames w południowo-zachodnim Londynie. Posiada zbiory ponad 30 tysięcy różnych gatunków roślin, jak również herbarium, które jest uznane za jedno z największych na świecie, gromadzące ponad siedem milionów okazów roślin. Biblioteka instytucji ma w zbiorach ponad 750 tysięcy woluminów i ilustracji, zawierających ponad 175 tysięcy rycin i zdjęć roślin. Jest jedną z największych atrakcji turystycznych Londynu. W 2003 roku Ogrody Kew zostały wpisane na światową listę dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO. W roku 2005 Kew Gardens zostało odwiedzone przez blisko 1,5 miliona gości.

Ogrody Kew, razem ogrodami botanicznymi Wakehurst Place w Sussex są zarządzane przez Królewskie Ogrody Botaniczne Kew (ang. Royal Botanic Gardens Kew) – organizację zajmującą się badaniami botanicznymi i edukacją przyrodniczą, zatrudniającą około 750 pracowników. Jest organizacją pozarządową sponsorowaną przez Departament środowiska, żywności i gospodarstwa wiejskiego.

Początków ogrodów Kew, które jak formalnie się uznaje nastąpiły w roku 1759, można doszukiwać się w ogrodzie egzotycznym w parku Kew, utworzonym przez lorda Johna Capela z Tewkesbury. Całe założenie zajmuje powierzchnię 121 hektarów ogrodów, szklarni, czterech budynków pierwszego stopnia oraz trzydziestu sześciu struktur stopnia drugiego, wszystkich określonych, jako ważny element krajobrazu.

Ogrody Kew posiadają własne oddziały policyjne, które są w gotowości od 1847 roku.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obszar, na którym usytuowane są Kew Gardens, składa się głównie z samych ogrodów. Budowę królewskich rezydencji, które później wpłynęły na układ ogrodów rozpoczął w 1299 Edward I, kiedy przeniósł swój sąd do dworku w sąsiednim Richmond. W późniejszym czasie dworek porzucono; jednak Henryk V zbudował w 1501 Pałac Sheen, który pod nazwą Pałac Richmond stał się rezydencją królewską dla Henryka VII. Około początku XVI-go wieku dworzanie pałacu Richmond dworzan zaczęli wznosić swoje posiadłości. Jedną z nich była królewska rezydencja Marii Tudor powstała w 1522. Około 1600, teren pola uprawnego, który stać się miał w przyszłości ogrodami, znany był jako Kew field i stał się własnością prywatną.

Egzotyczny ogród w Kew Park, utworzony przez Johna Capela z Tewkesbury, został powiększony i rozbudowany przez księżną Augustę, wdowę po księciu Walii, wdowie po Fryderyku, księciu Walii. Początków Kew Gardens można doszukiwać się w połączeniu dóbr królewskich z Richmond i Kew w 1722 roku. William Chambers zbudował kilka założeń ogrodowych, w tym obecnie istniejącą, wyniosłą chińską pagodę zbudowaną w 1761. Jerzy III wzbogacił ogrody, tworzone przez Williama Aitona i Sir Josepha Banksa. Stare Kew Park zostało zburzone w 1802 roku. Dom Holenderski (ang. Dutch House), obecnie znany jako pałac Kew, został zakupiony przez Jerzego III w 1781 roku, jako przedszkole dla królewskich dzieci.

Niektóre, najdawniej sadzone tu rośliny pochodziły z ogrodu Williama Coysa w Stubbers w North Ockendon. Zbiory powiększały się w przypadkowej kolejności do czasu powołania pierwszego kolekcjonera – Francisa Massona w 1771 roku. Capability Brown, który stał się najbardziej znanym w Anglii architektem krajobrazu, kandydował na stanowisko głównego ogrodnika w Kew, lecz jego aplikacja została odrzucona.

W 1840 ogrody zostały przyłączone, jako część narodowego ogrodu botanicznego, w dużej mierze dzięki staraniom Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego i jej prezydenta Williama Cavendisha. Za czasów, kiedy dyrektorem Kew był William Hooker, ogrody zostały powiększone do 30 ha, a tereny rekreacyjne wraz z arboretum, do 109 hektarów, później ogrody powiększono do obecnej powierzchni 121 hektarów. Pierwszym kustoszem był John Smith.

Palmiarnia została zbudowana przez architekta Decimusa Burtona i wytwórcę żelaza Richarda Turnera w latach 1844-1848. Była pierwszą konstrukcją, w której na dużą skalę wykorzystano konstrukcje z kutego żelaza. Wszystkie szyby szklarni wykonane są ręcznie. Szklarnia klimatu umiarkowanego, która jest dwukrotnie większa od Palmiarni, została zbudowana w późniejszym okresie XIX wieku. Jest to obecnie największa istniejąca wiktoriańska szklarnia na świecie. Kew w XIX wieku z udanym skutkiem propagowało hodowlę drzew kauczukowych do uprawy poza Ameryką Południową.

W lutym 1913, Chińska Herbaciarnia została spalona przez sufrażystki Oliwię Wharry i Lilian Lenton podczas serii podpaleń w Londynie. Kew Gardens straciło setki drzew w wielkiej burzy w 1987 roku. Od 1959 do 2007 w ogrodach Kew znajdował się najwyższy maszt w Wielkiej Brytanii. Wykonany był z jednego kawałka drewna daglezji pochodzącej z Kanady, który podarowano, aby zaznaczyć zarówno stulecie kanadyjskiej prowincji Kolumbii Brytyjskiej, jak i dwusetną rocznicę istnienia ogrodów. Maszt został usunięty z powodów bezpieczeństwa po uszkodzeniu przez pogodę i dzięcioły.

W lipcu 2003 ogrody Kew zostały wpisane na światową listę dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO.

Atrakcje[edytuj | edytuj kod]

Kładka

Kładka na szczytach drzew[edytuj | edytuj kod]

Nowoczesna kładka oddana do użytku w 2008 r. Ma 18 metrów wysokości i 200 metrów długości. Metalowa kładka została specjalnie poddana korozji, aby możliwie jak najbardziej wtapiać się w otoczenie i jak najrealniej ukazywać życie widoczne z poziomu drzewa. Konstrukcja wyposażona jest w udogodnienie w postaci windy.

Most Sackler Crossing

Most Sackler Crossing[edytuj | edytuj kod]

Most Sackler Crossing, wykonany z granitu i brązu, otwarty w maju 2006 roku został zaprojektowany przez Buro Happolda i przez Johna Pawsona. Przecina jezioro i jest nazwany na cześć filantropów: Dr Mortimera i Theresy Sackler. Minimalistyczny styl budowli został zaprojektowany, jako podwójnie zagięta krzywa z czarnego granitu. Poręcze mostu wykonane są z brązu, które, zależnie od perspektywy tworzą ścianę, lub istnieją wyłącznie, jako osobne elementy, które pozwalają obserwować taflę wody. Założeniem jest zachęcenie turystów do odwiedzenia większej części ogrodów niż dotychczas, poprzez połączenie dwóch galerii sztuki, szklarni klimatu umiarkowanego wraz z leśną polaną, kończąc na domu Minka i ogrodzie bambusowym. Most zdobył specjalną nagrodę od Królewskiego Instytutu Architektów Brytyjskich w 2008 roku.

Podróż wehikułem[edytuj | edytuj kod]

Kew Explorer jest usługą, która pozwala na obejrzenie ogrodów, jadąc jednym z dwóch 72-osobowych pociągów drogowych, które są zasilane przez gaz ziemny celu zminimalizowania zanieczyszczenia. W czasie objazdu jest kilka dłuższych przystanków.

Kompostownik[edytuj | edytuj kod]

Kew posiada jedną z największych w Europie hałd kompostowych, wykonanych z odpadów zielonych pochodzących z ogrodów oraz odpadów ze stajni Household Cavalry. Kompost jest używany głównie, jako nawóz w ogrodach, ale okazjonalnie jest sprzedawany na aukcjach w ramach pozyskiwania funduszy dla ogrodów. Kompostownik nie jest dostępny do publicznego zwiedzania, aczkolwiek jego obejrzenie jest możliwe dzięki platformie, wykonanej z przemyconego egzotycznego drewna, które zostało zajęte przez angielskich funkcjonariuszy celnych.

Budynki z Roślinami[edytuj | edytuj kod]

Alpinarium

Alpinarium[edytuj | edytuj kod]

W marcu 2006 otworzono Alpinarium Daviesa – trzecia wersję alpinarium w Kew od 1887. Długi na 16 metrów wierzchołek zakrzywionego dachu rozciąga się na wysokość 10 m, aby umożliwić naturalny przepływ powietrza w celu ułatwienia wentylacji, wymaganej dla tego typu instalacji i roślin się w niej znajdujących.

Nowy budynek posiada zestaw w pełni zautomatyzowanych rolet, które chronią rośliny przed przegrzaniem. Gdy wbudynku panuje zbyt wysoka temperatura system wytwarza zimną bryzę, która ma za zadanie chłodzić rośliny. Głównym założeniem budowli jest, aby przepuszczać możliwie jak najwięcej światła. W tym celu zastosowano specjalne szkło o niskiej zawartości żelaza,które umożliwia przepuszczenie do 90 procent promieniowania ultrafioletowego pochodzącego ze światła słonecznego,

Aby chronić energię, powietrze niej jest zmrażane, ale jest chłodzone poprzez przepuszczenie przez labirynt rur, ukryty pod budynkiem,na głębokości, na której temperatura jest niezmienna przez cały rok. Budynek jest tak zaprojektowany, aby maksymalna temperatura w jego wnętrzu nie przekroczyła 20°C.

Kolekcja roślin alpejskich ogrodach Kew przekracza ponad 7000. Ponieważ alpinarium może pomieścić jedynie 200 z nich, aranżacja jest regularnie zmieniana.

Cieplarnia Nasha[edytuj | edytuj kod]

 Oranżeria w Kew Gardens
Oranżeria w Kew Gardens

Budowla pierwotnie zaprojektowana dla Pałacu Buckingham, został przeniesiony do Kew w 1836 roku przez króla Wilhelma IV. W budynku jest duża ilość naturalnego światła, przez co budynek jest używany na różnorodne wystawy, wesela i imprezy prywatne. Obecnie używany, jako galeria zwycięskich prac konkursów fotograficznych.

Oranżeria[edytuj | edytuj kod]

Oranżeria została zaprojektowana przez Sir Williama Chambersa i została zbudowana do końca 1761 roku. Mierzy 28x10 metrów. Po wielu modyfikacjach, obecnie jest wykorzystywana, jako restauracja.

Palmiarnia[edytuj | edytuj kod]

Palmiarnia (1844-1848) jest wynikiem współpracy architekta Decimusa Burtona i wytwórcy żelaza Richarda Turnera. Zbudowana na zasadach budowy Palmiarni opracowanych przez Jana Klaudiusza Loudona i Josepha Paxtona. Konstrukcja składa się łuków wykonanych z kutego żelaza, połączonych przez poziome konstrukcje rurowe wspierające tafle szkła, które w pierwotnym założeniu były przyciemniane tlenkiem miedzi w celu zmniejszenia kosztów ogrzewania. Dziewiętnastometrowa wysoka nawa otoczona jest chodnikiem na wysokości dziewięciu metrów, co pozwala zwiedzającym znajdować się bliżej koron palm. W przedniej części Palmiarni od strony wschodniej Mieszczą się tak zwane Bestie królowej. Jest to dziesięć posągów zwierząt noszących tarcze rodu królewskiego. Są to kamienne repliki oryginałów wykonane przez Jamesa Woodforda umieszczone w 1958 roku

 Palmiarnia Kew Gardens
Palmiarnia Kew Gardens

Cieplarnia Księżnej Walii[edytuj | edytuj kod]

Trzecia główna oranżeria Kew, to oranżeria Księżnej Walii (ang. Princess of Wales), zaprojektowana przez architekta Gordona Wilsona, została otwarta w 1987 roku przez księżną Dianę, w upamiętnienie swojego poprzednika Augusta, który współpracował z Kew. W 1989 r. oranżeria otrzymała nagrodę Europa Nostra za zastosowane w niej systemy. Ma ona dziesięć stref klimatycznych sterowanych komputerowo, Znaczna liczba roślin takich jak: Storczyki, Lilie Wodne, kaktusy, rośliny mięsożerne czy Bromelie mieszczą się w różnych strefach. Kolekcja kaktusów rozciąga się także na zewnątrz oranżerii, gdzie można znaleźć wytrzymalsze gatunki tej grupy roślin.

Oranżeria ma powierzchnię 4499 metrów kwadratowych. Jest zaprojektowana, aby zminimalizować ilość energii potrzebnej do jej prawidłowego funkcjonowania.Chłodniejsze strefy są zgrupowane wokół zewnętrznej części, podczas gdy strefy tropikalne umiejscowione są w centralnej części. Szklany dach rozciąga się do samej ziemi, dając charakterystyczny wygląd i pomaga zmaksymalizować wykorzystanie energii słonecznej.

Podczas budowy oranżerii zakopano kapsułę czasu. Zawiera ona nasiona podstawowych roślin uprawnych i zagrożonych gatunków roślin oraz kilka kluczowych publikacji z zakresu ochrony przyrody.

Szklarnie imienia Księznej Walii

Rhizotron[edytuj | edytuj kod]

Rhizotron został otwarty w tym samym czasie, co kładka na wysokości drzew, dając gościom możliwość zbadania tego, co dzieje się pod ziemią, w której rosną drzewa. Rhizotron jest galerią zawierającą zestaw dużych abstrakcyjnych odlewów z brązu, które zawierają ekrany LCD, na których wyświetlane są informacje o życiu drzew.

Szklarnia klimatu Umiarkowanego[edytuj | edytuj kod]

 Szklarnia Klimatu Umiarkowanego
Szklarnia Klimatu Umiarkowanego (Temperate House)
 Wnętrze szklarni klimatu umiarkowanego
Wnętrze szklarni klimatu umiarkowanego

Szklarnia Klimatu Umiarkowanego ma powierzchnię dwukrotnie większą niż palmiarnia i jest największą na świecie zachowaną szklarnią wiktoriańską.Mieszczą się w niej zbiory drzew i krzewów z całego świata. Pomysł jej budowy został zapoczątkowany przez architekta Decimusa Burtona i wytwórcy żelaza Richarda Turnera w 1859 roku. Zajmuje powierzchnię 4880 metrów kwadratowych i wznosi się na wysokość 19 metrów. W jej centralnej części znajdują się tarasy widokowe umożliwiające podziwianie zbiorów z wysokości. Z założenia szklarnia miała pomieścić bogate, stale rozrastające się zbiory roślin klimatu umiarkowanego i suchego. Budowa Zajęła ponad 40 lat, w czasie, której ceny materiałów niejednokrotnie szybowały w górę. Obecnie (2014r.) Szklarnia przechodzi gruntowny remont i jest wyłączona ze zwiedzania.

Nimfarium[edytuj | edytuj kod]

Nimfarium Królewskich ogrodów Botanicznych jest najgorętszym i zarazem najbardziej wilgotnym budynkiem w całym ogrodzie. Znajduje się w nim olbrzymi staw, w którym rośnie wiele gatunków lilii wodnych, otoczonych przez galerię ważnych dla celów ekonomicznych gatunków roślin ciepłolubnych. Szklarnia zamykana jest na okres zimy.

 Liście Wiktorii Amazońskiej w Kew Gardens
Liście Wiktorii Amazońskiej w Kew Gardens
Nimfarium

Budynek został zbudowany specjalnie na potrzeby największej przedstawicielki gatunku lilii wodnych (Nymphaeaceae) – Wiktorii amazońskiej (Victoria amazonica). Sadzonka została sprowadzona w fiolkach z czystą wodą w lutym 1849roku, po wcześniejszych nieudanych próbach rozmnożenia z nasion i korzeni.

Żelazo potrzebne do zbudowania konstrukcji zostało dostarczone przez Richarda Turnera. Główna konstrukcja została skończona w 1852 roku. Ciepło początkowo było dostarczane ze spalin z pobliskiej palmiarni, później w budynku zamontowano osobny system grzewczy.

Budowle Ozdobne w Kew[edytuj | edytuj kod]

 Wielka Pagoda
Wielka Pagoda

W południowo-wschodnim kącie ogrodów Kew stoi Wielka Pagoda. Wzniesiona w 1762r. przez Sir Williama Chambersa na wzór oryginalnych pagór chińskich. Najniższy z dziesięciu ośmiobocznych stropów ma 15 metrów średnicy. Od samej podstawy budynek mierzy 50 metrów(163 stopy).

Każda kondygnacja kończy się stylizowanym na chiński dachem. Pierwotnie dachy były pokryte ceramicznymi płytkami i przyozdobione wielkimi smokami, które według opowieści były zrobione ze złota i zostały sprzedane przez Henryka IV, aby zniwelować jego długi. W rzeczywistości rzeźby były wykonane z drewna pomalowanego na złoty kolor, które po długim wystawieniu na działanie czynników zewnętrznych szybko zgniło. Ściany zbudowane są z cegieł. Klatka schodowa licząca 253 stopnie umiejscowiona jest w środkowej części budowli. Pagoda przez wiele lat była zamknięta dla publiczności, ale została otworzona na okres letni w 2006 r. i obecnie jest stale otwarta do zwiedzania. W czasie drugiej wojny światowej, w każdym ze stropów wycięto dziury, z których zrzucano i badano aerodynamikę modeli bomb, używanych przez brytyjskie siły zbrojne.

 Brama Wysłannika Cesarza w Kew
Brama Wysłannika Cesarza w Kew

Zbudowana na wystawę japońsko brytyjską w 1910r. brama wysłannika cesarza (oryginalnie Chokushi-Mon) została przeniesiona do Kew w 1911. Jest ona kopią wykonaną w skali 4/5 oryginalnie stojącej bramy świątyni Nishi-Hongan-ji w Kyoto. Położona około 140 metrów na zachód od pagody i otoczona przez zrekonstruowany tradycyjny ogród japoński

Z okazji festiwalu Japonii w 2001 roku Kew zakupiło oryginalny Japoński dom nazywany Minka. Pierwotnie wzniesiony około 1900r. na przedmieściach Okazaki. Japońscy rzemieślnicy zmontowali strukturę, a brytyjscy budowniczowie dodali ściany panelowe wykonane z zaprawy błotnej. Prace montażowe rozpoczęły się 7 maja 2001. 21 Maja, kiedy szkielet był gotowy, odbyła się tradycyjna japońska ceremonia, która miała uświetnić tą wyjątkową okazję. Prace nad budową zakończyły się w listopadzie 2001, jednakże wyposażenie wewnętrzne znalazło się na swoim miejscu dopiero do 2006r.

Dom Minka jest usytuowany razem z kolekcją bambusów w zachodniej części ogrodu.

Wśród budynków usytuowanych w ogrodach znajduje się też dom letniskowy, który został podarowany królowej Szarlocie, jako prezent ślubny z Jerzym III. Został odremontowany i obecnie jest zarządzany przez organizację Historycznych Pałaców Królewskich. Udostępniony do zwiedzania w weekendy i letnie święta.

Pałac Kew[edytuj | edytuj kod]

 Pałac Kew
Pałac Kew

Pałac Kew Jest Najmniejszym spośród Królewskich pałaców Brytyjskich. Został zbudowany przez Sauela FortreyaHolenderskiego Kupca około 1631 roku. Później pałac został zakupiony przez Henryka III. Konstrukcja jest zbudowana w metodzie znanej, jako wątek Holenderski, który polega zamiennym układaniu cegieł dłuższą i krótszą stroną. Ten zabieg nadał budowli błyskotliwego holenderskiego wyglądu.

Na tyłach budynku zlokalizowane są ogrody królowej, które składają się z kolekcji roślin, które w tamtych czasach podejrzewano o właściwości lecznicze. Znajdują się tam wyłącznie rośliny, które znane były w Anglii w siedemnastym wieku.

Budynek przeszedł gruntowną renowację w 2006 roku przed oddaniem go do zwiedzania szerokiej publiczności. Jest zarządzany przez Organizację Królewskich Pałaców Historycznych.

Z Przodu budynku umiejscowiono zegar słoneczny, który został podarowany ogrodom Kew, aby uczcić Wizytę Królowej w 1959r. Wyrzeźbiony przez Martina Holdena jest oparty na wcześniejszej rzeźbie wykonanej przez Thomasa Tompiona – szanowanego 17-sto wiecznego zegarmistrza

Galerie i Muzea[edytuj | edytuj kod]

Galeria Sztuki Botanicznej Shirley Sherwood została otwarta w kwietniu 2008r. Przedstawia obrazy ze zbiorów ogrodów Kew jak również ze zbiorów Dr. Shirleya Sherwood’a, które nigdy wcześniej nie były pokazywane publiczności. Galeria dysponuje pracami artystów takich jak: Georg D. Ehret, Bracia Bauer, Pierre-Joseph Redoute czy Walter Hod Fitch. Obrazy są zmieniane co sześć miesięcy. Galeria jest częścią galerii Marianny North (patrz poniżej)

Muzeum nr. 1

W pobliżu palmiarni mieści się budynek znany, jako „Muzeum nr. 1” , który został zaprojektowany przez Decimusa Burtona i otwarty w 1857r. Wystawa pokazuje ekonomiczne kolekcje ogrodów Kew jak: narzędzia, ozdoby, ubrania, żywność czy leki. Jej celem jest ukazanie zależności człowieka od świata roślin. Budynek był remontowany w 1998r. Dwie wyższe kondygnacje służą, jako centrum edukacyjne, a parter mieści wystawę Rośliny i Ludzie (ang. Plants+People), która ukazuje wartość roślin w sposobie używania ich przez człowieka.

Wstęp do galerii i muzeum jest darmowy po uiszczeniu opłaty wejściowej do ogrodów. Wystawa międzynarodowego fotografa roślin roku jest corocznym wydarzeniem połączonym z wewnętrzną galerią w czasie miesięcy letnich.

Muzeum Marianny North zostało zbudowane w latach 1880-tych, aby przechowywać obrazy Marianny North i jej córki, która samotnie podróżowała do północnej i południowej Ameryki oraz Azji, i w czasie, których nie robiła nic innego jak tylko malowała kwiaty. Galeria przechowuje 832 jej prac. Obrazy zostały zapisane Kew w testamencie artystki, z zastrzeżeniem, aby ich rozmieszczenie nigdy nie zostało zmienione

Galeria poniosła znaczą degradację strukturalną i od momentu jej powstania, w okresie od 2008 do 2009 roku przeszła odnowę i modernizację. Dało to okazję do odnowienia zbiorów i przywrócenia im stanu pierwotnego. Galeria została ponownie otwarta w październiku 2009r.

Galeria pierwotnie otwarta w 1882r. jest jedyną wystawą stałą w Wielkiej Brytanii Dedykowaną pracy jednej Kobiety.

Kolekcje Roślin[edytuj | edytuj kod]

 Dziwidło olbrzymie (Amorophallus titanum)
Dziwidło olbrzymie (Amorophallus titanum)

Kolekcje roślin zawierają ogród roślin wodnych, który znajduje się w pobliżu Laboratorium Jodrella. Ogród w 2009 roku świętował stulecie swojego istnienia. Daje on warunki do uprawy roślin głębokowodnych jak i roślin rosnących na siedliskach nadbrzeżnych. Główny centralny basen obsadzony jest kwitnącymi w lecie liliami wodnymi, a w bocznych zbiornikach posadzono takie rośliny jak: Pałka Czerwona, różnorodne Sitowia, Trzciny i inne mniejsze pływające gatunki wodne.

Arboretum, zajmujące ponad połowę powierzchni całkowitej posiada zbiory dendrologiczne w liczbie 14, 000 drzew wielorakich gatunków i odmian. Kolekcja Bonsai jest przechowywana w specjalnie przygotowanej do tego celu szklarni w pobliżu laboratorium Jodrella. Kolekcja kaktusów usytuowana jest w cieplarni Księżnej Walii. Ogród traw stworzony w swoim obecnym miejscu we wczesnych latach osiemdziesiątych, aby prezentować uprawne i ozdobne; był przemodelowany między latami 1994-1997. Jest w nim prezentowane ponad 580 gatunków.

Storczyk Vanda

Grządki roślin zielnych zostały opracowane we wczesnych latach sześćdziesiątych przez Sir Josepha Hookera, późniejszego dyrektora Kew, aby studenci botaniki mogli rozpoznawać gatunki i dostrzec ich różnorodność. Kolekcja została podzielona według przynależności do rodzin. Przy głównej ścieżce znajduje się pergola różana. Zbudowana została w 1959 roku, aby zaznaczyć dwusetną rocznicę istnienia ogrodów. Znajdują się na niej pnące róże wyselekcjonowane w kryterium obfitości kwitnienia i wysokości.

Kolekcja orchidei jest przechowywana w dwóch strefach klimatycznych Cieplarni Księżnej Walii. W celu utrzymania zainteresowania wystawą, rośliny są zmieniane, aby widoczne były jedynie te w pełni kwitnące. Ogród Skalny, w pierwotnym założeniu zbudowany z wapienia w 1882r., obecnie skonstruowany z piaskowca. Ogród podzielono na sześć regionów geograficznych: Europy, Morza Śródziemnego, Afryki, Australii i Nowej Zelandii, Azji, Ameryki Północnej oraz Ameryki Południowej. Obecnie w założeniu rośnie 2480 różnych gatunków.

Magnolia odmiany Star Wars w arboretum Kew
 Kolekcja drzewek bonsai
Kolekcja drzewek bonsai

Ogród różany, inspirowany oryginalnymi projektami Williama Nesfielda, znajduje się za palmiarnią i został przeorganizowany w latach 2009-2010 według oryginalnych założeń z 1848r. Ma on służyć bardziej celom ozdobnym aniżeli być kolekcją wielu różnorodnych odmian.

Inne kolekcje obejmują: kotlinę Różaneczników, ogród Azalii,ogród Bambusów, kolekcję Jałowców, kotlinę Berberysów, ogród Lilaków, Kolekcję Magnolii oraz kolekcję paproci.

Najmniejsza na świecie lilia Nymphaea thermarum, ocalała przed wyginięciem, kiedy została wyhodowana z nasiona w ogrodach Kew w 2009r.

Herbarium[edytuj | edytuj kod]

Herbarium ogrodów Kew jest jednym z największych na świecie, posiadając zbiory około 7 milionów gatunków roślin, używanych głównie do studiów taksonomicznych. Herbarium Posiada bogate zbiory roślin ze wszystkich stref klimatycznych, a w szczególności z rejonów tropikalnych.

Biblioteka i Archiwa[edytuj | edytuj kod]

Biblioteka szczyci się jedną z największych kolekcji botanicznych na świecie, z ponad pół milionem przedmiotów, włączając w to: książki, ilustracje botaniczne, fotografie, listy oraz manuskrypty, czasopisma i mapy. Biblioteka Jodella została połączona z biblioteką botaniki ekonomicznej i Mykologii i obecnie mieści się w laboratorium Jodrella

Botanika Sądowa[edytuj | edytuj kod]

Kew udziela porad w zakresie, w którym materiał roślinny może skutkować istotnymi wskazówkami czy dowodami w sprawach. W jednym z bardziej znanych przypadków medycyny sądowej, departament Ogrodów Kew był w stanie udowodnić, że zawartość żołądka bezgłowych zwłok wyłowionych z Tamizy zawierała wysoce toksyczną fasolę afrykańską.

Botanika Ekonomiczna[edytuj | edytuj kod]

Zrównoważone użytkowanie roślin (botanika ekonomiczna), skupia się na użytkowaniu roślin w Zjednoczonym Królestwie jak również w strefach półpustynnych i suchych. Oddział jest również odpowiedzialny za sprawowanie opieki nad kolekcją zbiorów Botaniki Ekonomicznej, która zawiera ponad 90000 rzadkich materiałów botanicznych i artefaktów etnograficznych. Niektóre z nich znajdują się na wystawie „Rośliny i Ludzie” w „Muzeum nr 1”. Siedziba oddziału mieści się w Laboratorium Jodrella

Laboratorium Jodrella[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze laboratorium nazwane na cześć T. J. Phillipsa Jodrella, który je ufundował, powstało w 1877 i składało się z czterech pokoi badawczych i biura. Pierwotnie badania były nastawione na fizjologię roślin, ale stopniowo rozrastały się do badań botanicznych. W 1934 powstało studio do celów artystycznych i ciemnia fotograficzna, aby podkreślić ważność ilustracji botanicznych. W 1965r. pod wpływem narastającego zatłoczenia, zdecydowano się wznieść nowy budynek. Wówczas rozszerzono kierunek badań do kolekcjonowania nasion w celu konserwacji gatunków. Sekcja Biochemiczna również został rozszerzona, aby ułatwić badania nad związkami roślinnym, które mogą być użyte w celach medycznych. W 1994r. Centrum powiększyło się znowu, potrajając swój rozmiar.

Policja ogrodów Kew[edytuj | edytuj kod]

Ogrody mają własne siły policyjne - Policję Kew, która istnieje od 1847 roku. Dawniej znane, jako Royal Botanic Gardens Police. Składają się z małych, wyspecjalizowanych oddziałów, na które składa się dwóch sierżantów i 12 oficerów, którzy patrolują tereny zielone wózkiem elektrycznym Mają oni takie same uprawnienia, jak Metropolitan Police w ramach gruntów należących do ogrodów.

Lokalizacja i Transport[edytuj | edytuj kod]

Wejście do ogrodów Kew jest możliwe dzięki kilku bramom.Obecnie czynne są cztery z nich: Brama Elizabeth (Elizabeth Gate), która jest usytuowana na zachodnim końcu ogrodów i pierwotnie nazywała się Bramą Główną (Main Gate), przed zmianą nazwy w 2012 z okazji uczczenia diamentowego jubileuszu Królowej Elżbiety II; Brama Brentford (Brentford Gate), która znajduje się naprzeciwko Tamizy; Brama Wiktorii(Victoria Gate)-nazwana na cześć królowej Wiktorii - usytuowana na ulicy Kew, która jest jednocześnie lokacją biura informacji dla zwiedzających; i bramy Lwów (Lion Gate), również znajdującej się na ulicy Kew.

Pozostałe Bramy nie są dostępne dla gości, i są to: Brama Jednorożców (Unicorn Gate), Brama Cumberland (Cumberland Gate) i Brama Jodrella (Jodrell Gate), wszystkie na ulicy Kew, oraz brama Isleworth (Isleworth Gate), wychodząca na Tamizę.

 Brama Wiktorii (Wictoria Gate)
Brama Wiktorii (Wictoria Gate)

Stacja Kew Gardens, metra londyńskiego i kolei narodowych otwarta w 1869r. obsługująca północną część Londynu, jest stacją najbliższą do wejścia do ogrodów – tylko 440 metrów ulicą Lichfield (Lichfield Road) od Bramy Wiktorii. Zbudowana przez miasto Londyn i koleje południowo zachodnie, znajduje się na liście dziedzictwa budownictwa Wielkiej Brytanii, jest jedną z ocalałych oryginalnych 19-sto wiecznych stacji na północnej linii i jedyną stacja metra z pubem na peronie. Stacja Kew Bridge po drugiej stronie Tamizy jest oddalona o 800 metrów od Bramy Elizabeth, przechodząc przez most Kew (Kew Bridge).

Londyńskie autobusy linii 65, pomiędzy Ealing Broadway i Kingston, zatrzymują się w pobliżu Bram: Lion Gate i Victoria Gate. Linia 391, pomiędzy Fulham i Richmond, zatrzymuje się w pobliżu stacji Kew Gardens, podczas gdy linie 237 i 267 zatrzymują się na stacji Kew Bridge.

Londyńskie Usługi Rzeczne kursują z Westminster w okresie letnim, zatrzymując się na przystanku Molo Kew (Kew Pier), 500 metrów od Bramy Elizabeth. Stojaki rowerowe znajdują wyłącznie wewnątrz Victoria Gate, Elizabeth Gate i Brentford Gate. W okolicy Brentford Gate znajduje się parking przewidziany na 300 samochodów. Ograniczona przestrzeń parkingowa jest też na ulicy Kew (Kew Road).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]