Kfar Ruppin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kfar Ruppin
כפר רופין
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Północny
Poddystrykt Poddystrykt Jizreel
Samorząd Regionu Samorząd Regionu Doliny Źródeł
Powierzchnia 4 km²
Wysokość -248 m n.p.m.
Populacja (2010)
• liczba ludności

426
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Kfar Ruppin
Kfar Ruppin
Ziemia 32°27′27″N 35°33′22″E/32,457500 35,556111Na mapach: 32°27′27″N 35°33′22″E/32,457500 35,556111
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Kfar Ruppin (hebr. כפר רופין; oficjalna pisownia w ang. Kefar Ruppin lub Kfar Ruppin; pol. Wioska Ruppina) - kibuc położony w Samorządzie Regionu Doliny Źródeł, w Dystrykcie Północnym, w Izraelu. Członek Ruchu Kibuców (HaTenoa'a HaKibbutzit).

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Kibuc jest położony na wysokości 248 metrów p.p.m. w intensywnie użytkowanej rolniczo Dolinie Bet Sze'an, będącej częścią Rowu Jordanu w Dolnej Galilei. Na północ od kibucu przepływa strumień Avuka, który wpada do położonej około 500 metrów na wschód rzeki Jordan. Rzeka Jordan stanowi granicę z Jordanią. Okoliczny teren jest płaski, i jest wykorzystywany do celów rolniczych i pod stawy hodowlane. W jego otoczeniu znajduje się miasto Beit Szean, kibuce Neve Eitan, Maoz Chaim, Ein HaNaciv, Sde Elijahu i Tirat Cvi. Po stronie jordańskiej jest miasto Al-Maschariqa.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Kfar Ruppin jest położony w Samorządzie Regionu Doliny Źródeł, w Poddystrykcie Jizreel, w Dystrykcie Północnym.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

W kibucu w większości mieszkają Żydzi, jednak nie wszyscy identyfikują się z judaizmem. Tutejsza populacja jest świecka[1][2]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie w okolicy tej znajdowała się arabska wioska Masil al-Dżizl. Została ona wysiedlona i zniszczona w dniu 31 maja 1948 podczas I wojny izraelsko-arabskiej[3]. Dużo wcześniej tutejsze grunty wykupiły od arabskich mieszkańców żydowskie organizacje syjonistyczne.

Kibuc Kfar Ruppin został założony 25 listopada 1938 przez grupę żydowskich emigrantów z Niemiec, Austrii i Czechosłowacji. Była to typowa obronna osada, wyposażona w obronną palisadę i wieżę obserwacyjną. Początkowo nazywał się on Masada (hebr. מסד), jednak nazwę zmieniono aby uczcić lidera ruchu syjonistycznego Artura Ruppina. Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny (1947-1948) kibuc służył jako baza kompani szturmowych Palmach[4]. Podczas Wojny na wyczerpanie (1967-1970) kibuc był wielokrotnie ostrzeliwany przez jordańską artylerię. W dniu 11 listopada 1968 w wyniku ostrzału zginął 1 mieszkaniec, a dwie osoby zostały ranne[5]. W latach 90. XX wieku kibuc przeszedł przez proces prywatyzacji, zachowując kolektywną organizację instytucji kultury, edukacji i ochrony zdrowia[6]. Istnieją plany rozbudowy kibucu o kolejnych 70 domów[7].

Kultura i sport[edytuj | edytuj kod]

W kibucu jest ośrodek kultury z biblioteką, basen kąpielowy, sala sportowa z siłownią, boisko do piłki nożnej oraz korty tenisowe.

Edukacja i religia[edytuj | edytuj kod]

Kibuc utrzymuje przedszkole. Starsze dzieci są dowożone do szkoły podstawowej w kibucu Hamadia i szkoły średniej do kibucu Neve Eitan. W kibucu jest realizowany projekt edukacyjny dla młodych imigrantów z Ameryki Łacińskiej. Młodzież wraz z rodzicami przyjeżdża tutaj na kilku tygodniowe kursy, poznając język, kulturę i kraj. W kibucu jest także szkoła specjalna z internatem dla dziewcząt zagrożonych narkomanią[8]. Kibuc posiada własną synagogę.

Turystyka[edytuj | edytuj kod]

Dużą atrakcją turystyczną są tutejsze ogrody publiczne, które zajmują powierzchnię ponad 50 akrów[9]. Kibuc jest reklamowany jako jedno z najlepszych miejsc do obserwacji ptaków na północy Izraela[10]. Znajduje się tutaj także stacja obrączkowania ptaków[11].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka kibucu opiera się na intensywnym rolnictwie i hodowli ryb. W tutejszych stawach hodowlanych znajduje się największa wylęgarnia ryb w Izraelu. Z przemysłu znajdują się tutaj zakłady tworzyw sztucznych.

Infrastruktura[edytuj | edytuj kod]

W kibucu znajduje się przychodnia zdrowia, sklep wielobranżowy, zakład kosmetyczny i fryzjer, oraz warsztat mechaniczny[12].

Transport[edytuj | edytuj kod]

Z kibucu wyjeżdża się na północ lokalną drogą nr 6688, którą dojeżdża się do kibucu Maoz Chaim i skrzyżowania z drogą nr 71.

Przypisy

  1. Dane statystyczne z lat 1948-1995 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  2. Dane statystyczne z lat 2001-2009 (hebr.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  3. Welcome To Masil al-Jizl (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2012-05-10].
  4. Kfar Ruppin (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  5. Trochę historii (hebr.). W: Kibbutz Kfar Ruppin [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  6. Daniel Gavron: The Kibbutz: Awakening from Utopia. Rowman & Littlefield Pub. Inc., 2000, s. 211-215. ISBN 978-0-8476-9526-3.
  7. Rozbudowa osiedla (hebr.). W: Kibbutz Kfar Ruppin [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  8. Kfar Ruppin (hebr.). W: Rom Galil [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  9. Kfar Ruppin Gardens (ang.). W: Jewish Vilkaviskis [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  10. Birdwatching Locations in Northern Israel (ang.). W: Leiah Elbaum [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  11. International Birdwatching Center of the Jordan Valley (hebr.). W: Leiah Elbaum [on-line]. [dostęp 2012-05-11].
  12. Kfar Ruppin (hebr.). W: Galil Net [on-line]. [dostęp 2012-05-11].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]