Kefar Sawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kfar Saba)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kefar Sawa
כפר סבא
v
v
Herb
Herb Kefar Sawy
Dewiza: brak
Państwo  Izrael
Dystrykt Dystrykt Centralny
Burmistrz Jehuda Ben Hemo
Powierzchnia 14,2 km²
Wysokość 30 m n.p.m.
Populacja (2008)
• liczba ludności
• gęstość

82 600
5 830 os./km²
Nr kierunkowy +972 3
Kod pocztowy 44000, 44102
Położenie na mapie Izraela
Mapa lokalizacyjna Izraela
Kefar Sawa
Kefar Sawa
Ziemia 32°10′30″N 34°54′31″E/32,175000 34,908611Na mapach: 32°10′30″N 34°54′31″E/32,175000 34,908611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Izrael

Kefar Sawa (hebr. כפר סבא; arab. كفار سابا) - miasto położone w Dystrykcie Centralnym w Izraelu.

Leży na równinie Szaron w aglomeracji miejskiej Gusz Dan, w otoczeniu miast Ra'anana i Hod HaSharon, moszawów Gan Haim, Sede Warburg, Zofit, Neve Jamin, Elishama, Kefar Malal i Ramot HaShavim, kibucu Nir Elijahu, oraz wiosek Beit Berl i Sde Hemed. W odległości 5 km na wschód od miasta znajduje się terytorium Autonomii Palestyńskiej i arabskie miasto Kalkilija.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przypuszczalny grobowiec Beniamina w Kefar Sawie

Na północnych peryferiach miasta znajduje się grobowiec, który powszechnie uznaje się za miejsce pochowania Beniamina, syna Jakuba. Miejsce to jest czczone zarówno przez Muzułmanów, jak i przez Żydów.

W starożytności znajdowało się tutaj miasto Capharsaba należące do izraelskiego plemienia Efraima[1]. Wspomina o nim żydowski historyk Józef Flawiusz, gdy opisuje wysiłki Aleksandra Jannaja zatrzymania wojsk syryjskich (Antiquities, tom 13, rozdz. 15). Również Talmud wspomina Kefar Sawę, wymieniając wysokość podatku płaconego przez miasto[1]. W następnych latach istniała tutaj arabska wioska Kafr Saba.

W 1892 grupa żydowskich aktywistów syjonistycznych z Jerozolimy zakupiła tutejsze ziemie od arabskich rolników. Usiłowano namówić jakiś pionierów do osiedlenia się w Kefar Sawie, jednak nie znaleziono chętnych, ponieważ tutejsze ziemie były całkowicie jałowe, półpustynne, zaniedbane i nie uprawiane. Dodatkowo turecki pasza odmówił wydania zezwolenia budowlanego[2].

W 1896 ziemię odkupił Baron Edmond James de Rothschild[3]. W 1903 przekazał on ziemię rolnikom z osady Petah Tikwa, którzy następnie odsprzedali ją nowo przybyłym do Palestyny żydowskim imigrantom. W 1905 nastąpiło zasiedlenie osady. Pierwsi mieszkańcy musieli mieszkać w szopach z gliny i słomy. Utrzymywali się oni z uprawy migdałów, winorośli i oliwek. W 1912 uzyskano stosowne pozwolenia i w 1913 wybudowano pierwszy dom mieszkalny. Do 1915 powstało 18 domów[3]. Zaczęto także zatrudniać arabskich robotników do pracy na roli[2].

Podczas I wojny światowej około 1 tys. Żydów, deportowanych przez Turków z Tel Awiwu i Jaffy, osiedliło się w Kefar Sawie. Uchodźcy musieli mieszkać w stajniach i namiotach. Podczas walk turecko-brytyjskich o Palestynę, osada znalazła się na linii frontu i została zniszczona. Większość Żydów powróciła wówczas do swoich domów w Tel Awiwie i Jaffie. Podczas arabskich rozruchów w 1921 Kefar Sawa została ponownie zniszczona[3].

W 1922 żydowscy osadnicy powrócili do Kefar Sawy i rozpoczęli odbudowę osady. W 1924 dołączyła do nich grupa imigrantów z Europy. W tym okresie rozwinęła się uprawa cytrusów. Podczas arabskich rozruchów w latach 1936-39 Arabowie z pobliskiej miejscowości Kalkilija wielokrotnie napadali na Kefar Sawę i niszczyli uprawy rolnicze. Pomimo tego, osada rozwijała się i w 1937 otrzymała status samorządu lokalnego.

Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w 1947 Kefar Sawa mocno ucierpiała od arabskich ataków. Podczas Wojny o Niepodległość w 1948 tutejsze tereny były celem licznych arabskich ataków z Samarii. W 1962 Kefar Sawa otrzymała prawa miejskie.

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w 2008 roku w mieście żyło 82,6 tys. mieszkańców, w tym 99,9% Żydów[4].

Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w Kefar Sawie w 2000 było 31 528 zatrudnionych pracowników i 2 648 pracujących na własny rachunek. Pracownicy otrzymujący stałe pensje zarabiali w 2000 średnio 7 120 NIS, i otrzymali w ciągu roku podwyżki średnio o 10,1%. Przy czym mężczyźni zarabiali średnio 9 343 NIS (podwyżka o 9,9%), a kobiety zarabiały średnio 5 033 NIS (podwyżka o 9,7%). W przypadku osób pracujących na własny rachunek średnie dochody wyniosły 8 980 NIS. W 2000 roku w Kefar Sawie było 1 015 osób otrzymujących zasiłek dla bezrobotnych i 1 682 osób otrzymujących świadczenia gwarantowane.

Populacja miasta pod względem wieku:

Wiek (w latach) Procent populacji w %
0-4 7,4%
5-9 6,6%
10-14 7,1%
15-19 7,5%
20-29 15,6%
30-44 19,1%
45-59 20,3%
ponad 60 16,5%


Źródło danych: Central Bureau of Statistics.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Park centralny w Kefar Sawie
Park centralny w Kefar Sawie

W każdej dzielnicy jest osobny rabin. W mieście znajduje się 80 synagog[5].

Edukacja[edytuj | edytuj kod]

W mieście znajduje się 20 szkół podstawowych i 21 szkół średnich, w których uczy się 15,6 tys. uczniów.

Są tutaj centra edukacji religijnej Bet Chabad Kefar Sawa, Bet Chabad Kefar Sawa Micrach oraz Chabad School[6].

Kultura[edytuj | edytuj kod]

W mieście znajduje się muzeum archeologiczne przedstawiające historię regionu od najdawniejszych czasów z ekspozycją licznych cennych eksponatów, które są wzbogacone prezentacjami multimedialnymi[7].

W Centrum Kultury Mercaz Sapir znajduje się sala koncertowa, biblioteka, galerie sztuki i pracownie artystyczne[5].

Służba zdrowia[edytuj | edytuj kod]

W zachodniej części miasta znajduje się duży kompleks budynków szpitala Meir.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Miasto słynie z rolnictwa, jednak w tutejszej strefie przemysłowej znajdują się także liczne firmy high-tech, specjalizujące się w technologiach optycznych i rozwoju oprogramowania komputerowego.

W maju 2004 firma badawcza Givot Olam Oil poinformowała, że złoże roponośne "Meged-4" położone na północ od Kefar Sawy, posiada większe zasoby ropy naftowej niż początkowo się spodziewano[8].

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Na wschód od miasta przebiega autostrada nr 6 ISR-HW6.png (Beit Kama-Eliakim), brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Wzdłuż zachodniej granicy miasta przebiega droga ekspresowa nr 4 ISR-HW4Red.png (Erez-Rosh HaNikra). Przez zachodnią część miasta przebiega również droga nr 554 ISR-HW554.png, którą jadąc na północny wschód dojeżdża się do moszawów Gan Haim i Zofit, lub jadąc na południowy zachód dojeżdża się do drogi nr 402 ISR-HW402.png. Drogą nr 402 można pojechać na zachód i wjechać na drogę ekspresową nr 4, lub pojechać na południe do miasta Hod HaSharon. Wzdłuż południowej granicy miasta przebiega droga nr 531 ISR-HW531.png, którą jadąc na zachód dojeżdża się do drogi nr 402, lub jadąc na wschód dojeżdża się do drogi ekspresowej nr 40 ISR-HW40.png (Kefar Sawa-Qetura) i autostrady nr 6. Wzdłuż wschodniej granicy miasta przebiega droga ekspresowa nr 55 ISR-HW55.png (Kefar Sawa-Nablus).

W południowej części miasta znajduje się stacja kolejowa Kefar Sawa. Pociągi z Kefar Sawy jadą do Lod, Tel Awiwu, Bene Berak, Petach Tikwa i Riszon le-Cijjon.

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 The Origin of the Name Capharsaba (hebr.). W: Kfar Saba Municipal Council [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
  2. 2,0 2,1 Vilnai Ze'ev: Kefar-Sava. T. 4: Ariel Encyclopedia. Israel: Am Oved, 1976, s. 3790-96. (hebr.)
  3. 3,0 3,1 3,2 Kfar Saba (hebr.). W: Jewish Virtual Library [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
  4. Israel Central Bureau of Statistics (ang.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2 maja 2008].
  5. 5,0 5,1 Kfar Saba (ang.). W: Tehila [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
  6. Chabad-Lubavitch Centers in "Kfar Saba Israel" (ang.). W: Chabad Centers [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
  7. The Archaeological Museum of Kfar-Saba (ang.). W: Israel Museums [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
  8. Welcome to Givot Olam Oil (ang.). W: Givot Olam Oil Ltd. [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]