Kfar Saba
| Kfar Saba כפר סבא |
|||
 Kfar Saba |
|||
|
|||
| Dewiza: brak | |||
| Państwo |  Izrael |
||
| Dystrykt | Dystrykt Centralny | ||
| Burmistrz | Yehuda Ben Hemo | ||
| Powierzchnia | 14,2 km² | ||
| Wysokość | 30 m n.p.m. | ||
| Populacja (2008) • liczba ludności • gęstość |
82 600 5 830 os./km² |
||
| Nr kierunkowy | +972 3 | ||
| Kod pocztowy | 44000, 44102 | ||
|
Położenie na mapie Izraela
  Kfar Saba
|
|||
 32°10′30″N 34°54′31″E / 32.175, 34.908611111111Na mapach: 32°10′30″N 34°54′31″E / 32.175, 34.908611111111 |
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa | |||
Kfar Saba (wł. Kefar Sava; hebr. כפר סבא; arab. كفار سابا; pol. Wieś Dziadka lub Wieś Saba) - miasto położone w Dystrykcie Centralnym w Izraelu.
Leży na równinie Szaron w aglomeracji miejskiej Gusz Dan, w otoczeniu miast Ra'anana i Hod HaSharon, moszawów Gan Haim, Sede Warburg, Zofit, Neve Jamin, Elishama, Kfar Malal i Ramot HaShavim, kibucu Nir Elijahu, oraz wiosek Beit Berl i Sde Hemed. W odległości 5 km na wschód od miasta znajduje się terytorium Autonomii Palestyńskiej i arabskie miasto Kalkilija.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Na północnych peryferiach miasta znajduje się grobowiec, który powszechnie uznaje się za miejsce pochowania Beniamina, syna Jakuba. Miejsce to jest czczone zarówno przez Muzułmanów, jak i przez Żydów.
W starożytności znajdowało się tutaj miasto Capharsaba należące do izraelskiego plemienia Efraima[1]. Wspomina o nim żydowski historyk Józef Flawiusz, gdy opisuje wysiłki Aleksandra Jannaja zatrzymania wojsk syryjskich (Antiquities, tom 13, rozdz. 15). Również Talmud wspomina Kfar Sabę, wymieniając wysokość podatku płaconego przez miasto[1]. W następnych latach istniała tutaj arabska wioska Kafr Saba.
W 1892 grupa żydowskich aktywistów syjonistycznych z Jerozolimy zakupiła tutejsze ziemie od arabskich rolników. Usiłowano namówić jakiś pionierów do osiedlenia się w Kfar Saba, jednak nie znaleziono chętnych, ponieważ tutejsze ziemie były całkowicie jałowe, półpustynne, zaniedbane i nie uprawiane. Dodatkowo turecki pasza odmówił wydania zezwolenia budowlanego[2].
W 1896 ziemię odkupił Baron Edmond James de Rothschild[3]. W 1903 przekazał on ziemię rolnikom z osady Petah Tikwa, którzy następnie odsprzedali ją nowo przybyłym do Palestyny żydowskim imigrantom. W 1905 nastąpiło zasiedlenie osady. Pierwsi mieszkańcy musieli mieszkać w szopach z gliny i słomy. Utrzymywali się oni z uprawy migdałów, winorośli i oliwek. W 1912 uzyskano stosowne pozwolenia i w 1913 wybudowano pierwszy dom mieszkalny. Do 1915 powstało 18 domów[3]. Zaczęto także zatrudniać arabskich robotników do pracy na roli[2].
Podczas I wojny światowej około 1 tys. Żydów, deportowanych przez Turków z Tel Awiwu i Jaffy, osiedliło się w Kfar Saba. Uchodźcy musieli mieszkać w stajniach i namiotach. Podczas walk turecko-brytyjskich o Palestynę, osada znalazła się na linii frontu i została zniszczona. Większość Żydów powróciła wówczas do swoich domów w Tel Awiwie i Jaffie. Podczas arabskich rozruchów w 1921 Kfar Saba została ponownie zniszczona[3].
W 1922 żydowscy osadnicy powrócili do Kfar Saby i rozpoczęli odbudowę osady. W 1924 dołączyła do nich grupa imigrantów z Europy. W tym okresie rozwinęła się hodowla cytrusów. Podczas arabskich rozruchów w latach 1936-39 Arabowie z pobliskiej miejscowości Kalkilija wielokrotnie napadali na Kfar Sabę i niszczyli uprawy rolnicze. Pomimo tego, osada rozwijała się i w 1937 otrzymała status samorządu lokalnego.
Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w 1947 Kfar Saba mocno ucierpiała od arabskich ataków. Podczas Wojny o Niepodległość w 1948 tutejsze tereny były celem licznych arabskich ataków z Samarii. W 1962 Kfar Saba otrzymała prawa miejskie.
Demografia [edytuj]
Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w 2008 roku w mieście żyło 82,6 tys. mieszkańców, w tym 99,9% Żydów[4].
Zgodnie z danymi Izraelskiego Centrum Danych Statystycznych w Kfar Saba w 2000 było 31 528 zatrudnionych pracowników i 2 648 pracujących na własny rachunek. Pracownicy otrzymujący stałe pensje zarabiali w 2000 średnio 7 120 NIS, i otrzymali w ciągu roku podwyżki średnio o 10,1%. Przy czym mężczyźni zarabiali średnio 9 343 NIS (podwyżka o 9,9%), a kobiety zarabiały średnio 5 033 NIS (podwyżka o 9,7%). W przypadku osób pracujących na własny rachunek średnie dochody wyniosły 8 980 NIS. W 2000 roku w Kfar Saba było 1 015 osób otrzymujących zasiłek dla bezrobotnych i 1 682 osób otrzymujących świadczenia gwarantowane.
Populacja miasta pod względem wieku:
| Wiek (w latach) | Procent populacji w % |
|---|---|
| 0-4 | 7,4% |
| 5-9 | 6,6% |
| 10-14 | 7,1% |
| 15-19 | 7,5% |
| 20-29 | 15,6% |
| 30-44 | 19,1% |
| 45-59 | 20,3% |
| ponad 60 | 16,5% |
Źródło danych: Central Bureau of Statistics.
Religia [edytuj]
W każdej dzielnicy jest osobny rabin. W mieście znajduje się 80 synagog[5].
Edukacja [edytuj]
W mieście znajduje się 20 szkół podstawowych i 21 szkół średnich, w których uczy się 15,6 tys. uczniów.
Są tutaj centra edukacji religijnej Beit Chabad Kfar Saba, Beit Chabad Kfar Saba Mizrach oraz Chabad School[6].
Kultura [edytuj]
W mieście znajduje się Muzeum Archeologiczne przedstawiające historię regionu od najdawniejszych czasów z ekspozycją licznych cennych eksponatów, które są wzbogacone prezentacjami multimedialnymi[7].
W Centrum Kultury Mercaz Sapir znajduje się sala koncertowa, biblioteka, galerie sztuki i pracownie artystyczne[5].
Służba zdrowia [edytuj]
W zachodniej części miasta znajduje się duży kompleks budynków szpitala Meir Hospital.
Gospodarka [edytuj]
Miasto słynie z rolnictwa, jednak w tutejszej strefie przemysłowej znajdują się także liczne firmy high-tech, specjalizujące się w technologiach optycznych i rozwoju oprogramowania komputerowego.
W maju 2004 firma badawcza Givot Olam Oil poinformowała, że złoże roponośne "Meged-4" położone na północ od Kfar Saby, posiada większe zasoby ropy naftowej niż początkowo się spodziewano[8].
Komunikacja [edytuj]
Na wschód od miasta przebiega autostrada nr 6 
(Beit Kama-Eliakim), brak jednak możliwości bezpośredniego wjazdu na nią. Wzdłuż zachodniej granicy miasta przebiega droga ekspresowa nr 4 
(Erez-Rosh HaNikra). Przez zachodnią część miasta przebiega również droga nr 554 
, którą jadąc na północny wschód dojeżdża się do moszawów Gan Haim i Zofit, lub jadąc na południowy zachód dojeżdża się do drogi nr 402 
. Drogą nr 402 można pojechać na zachód i wjechać na drogę ekspresową nr 4, lub pojechać na południe do miasta Hod HaSharon. Wzdłuż południowej granicy miasta przebiega droga nr 531 
, którą jadąc na zachód dojeżdża się do drogi nr 402, lub jadąc na wschód dojeżdża się do drogi ekspresowej nr 40 
(Kfar Saba-Qetura) i autostrady nr 6. Wzdłuż wschodniej granicy miasta przebiega droga ekspresowa nr 55 
(Kfar Saba-Nablus).
W południowej części miasta znajduje się stacja kolejowa Kfar Saba. Pociągi z Kfar Saby jadą do Lod, Tel Awiwu, Bene Berak, Petach Tikwa i Riszon le-Cijjon.
Miasta partnerskie [edytuj]
Jinan, Chiny
Delft, Holandia
Beit Jan Izrael
Mülheim an der Ruhr, Niemcy- Wiesbaden, Niemcy
San José, Kostaryka
Columbus, Stany Zjednoczone
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 The Origin of the Name Capharsaba (hebr.). W: Kfar Saba Municipal Council [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
- ↑ 2,0 2,1 Vilnai Ze'ev: Kefar-Sava. T. 4: Ariel Encyclopedia. Israel: Am Oved, 1976, s. 3790-96. (hebr.)
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Kfar Saba (hebr.). W: Jewish Virtual Library [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
- ↑ Israel Central Bureau of Statistics (ang.). W: Israel Central Bureau of Statistics [on-line]. [dostęp 2 maja 2008].
- ↑ 5,0 5,1 Kfar Saba (ang.). W: Tehila [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
- ↑ Chabad-Lubavitch Centers in "Kfar Saba Israel" (ang.). W: Chabad Centers [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
- ↑ The Archaeological Museum of Kfar-Saba (ang.). W: Israel Museums [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
- ↑ Welcome to Givot Olam Oil (ang.). W: Givot Olam Oil Ltd. [on-line]. [dostęp 6 stycznia 2009].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Zdjęcie satelitarne Kfar Saba Google Maps
- Mapa Kfar Saba Amudanan
- Galeria zdjęć Kfar Saba
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||
