Kiang

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kiang
Equus kiang[1]
Moorcroft, 1841
Kiang
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd nieparzystokopytne
Podrząd koniokształtne
Rodzina koniowate
Rodzaj Equus
Gatunek kiang
Synonimy
  • Equus equioides (Hodgson, 1842)[2]
  • Equus holdereri Matschie, 1911[2]
  • Equus kyang (Kinloch, 1869)[2]
  • Equus nepalensis (Trumler, 1959)[2]
  • Equus polyodon (Hodgson, 1847)[2]
  • Equus tafeli (Matschie, 1924)[2]
Podgatunki
  • E. k. holdereri (Matschie, 1911)
  • E. k. kiang (Moorcroft, 1841)
  • E. k. polyodon (Hodgson, 1847)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kiang (Equus kiang) – gatunek dużego ssaka z rodziny koniowatych. Zamieszkuje góry w Tybecie, na wysokości od 4000 do 7000 metrów n.p.m., Nepal, Chiny i Indie. Niektórzy naukowcy klasyfikują go jako podgatunek osła azjatyckiego E. hemionus kiang, jednak - wyniki badań genetycznych wskazują, że kiang jest odrębnym gatunkiem.

Equus kiang holdereri04.jpg

Jest największym ze wszystkich współczesnych osłów, osiąga w kłębie 140 cm i wagę 250-440 kg[3]. Ubarwienie brunatnorude, brzuch w kolorze białym. Futro gęste, wełniste.

Zamieszkuje tereny stepowe i półpustynne. Odżywia się trawą i krzewami.

Podgatunki [edytuj]

Wyróżniono trzy podgatunki kianga[4]. Ich pozycja systematyczna jest niepewna[5][6] i wymaga udokumentowania[2].

  • E. kiang holdereri
  • E. kiang kiang
  • E. kiang polyodon

Przypisy

  1. ↑ Equus kiang w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 Equus kiang. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. ↑ Hui-Yu Wang: Equus kiang (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 2 sierpnia 2010].
  4. ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Equus kiang. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2 sierpnia 2010]
  5. ↑ N. Shah: Status and action plan for the kiang (Equus kiang). w: Equids: Zebras, Asses, and Horses. Status Survey and Conservation Action Plan. Gland, Szwajacaria: World Conservation Union, 2002, s. 72-81. ISBN 2831706475.
  6. ↑ G. B. Schaller: Wildlife of the Tibetan Steppe. Chicago: The University of Chicago Press, 1998. ISBN 0-226-73652-0.

Linki zewnętrzne [edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kiang&oldid=35333917”