Kid Ory

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Edward „Kid” Ory (ur. 25 grudnia 1886 w LaPlace, Luizjana, zm. 23 stycznia 1973 w Honolulu, Hawaje[1]) – amerykański muzyk jazzowy, puzonista.

Pochodził z Nowego Orleanu, miał kreolskie korzenie. W dzieciństwie grywał na domowej roboty instrumentach. Multiinstrumentalista, początkowo grał na banjo, szybko jednak wyspecjalizował się w grze na puzonie. Opracował unikatowy styl gry na tym instrumencie, zwany jako „tailgate”. Jeden z najwybitniejszych puzonistów ery wczesnego jazzu. W latach 1912-1919 lider jednej z najpopularniejszych grup w Nowym Orleanie; tworzyli ją Joe King Oliver, Louis Armstrong, Johnny Dodds, Sidney Bechet, Jimmie Noone, Mutt Carey. W 1919 z przyczyn zdrowotnych Ory przeniósł się do Kalifornii, gdzie powołał do życia Kid Ory's Creole Orchestra stworzoną z muzyków pochodzących z Nowego Orleanu. Orkiestra stała się pierwszą afroamerykańską grupą, która nagrała płytę (w 1922 pod nazwą Spike's Seven Pods of Pepper Orchestra). W 1925 przeniósł się do Chicago, gdzie odnowił współpracę z Kingiem Oliverem, Jelly Roll Mortonem i Louisem Armstrongiem. Z tym ostatnim współpracował w projektach Hot Five i Hot Seven. Około roku 1930 powrócił na Zachodnie Wybrzeże, gdzie przeżywał okres twórczego zastoju. Powrót do świetności nastąpił na początku lat 40. W 1942 przyłączył się do Barney Bigard's Band jako basista, kornecista i saksofonista altowy. W 1944 pracował przy nagraniu audycji dokumentalnej dotyczącej jazzu tradycyjnego autorstwa Orsona Wellesa. W latach 60. zaczął podupadać na zdrowiu, zatracił twórczy impet. Zmarł w wieku 86 lat na Hawajach.

Współtworzone projekty (wybór)

  • Spike’s Seven Pods of Pepper Orchestra
  • Kid Ory’s Creole Orchestra
  • towarzyszenie Ruth Lee i Robercie Dudley

Przypisy

  1. www.allmusic.com (ang.). [dostęp 2010-01-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]