Kieżmarski Szczyt
| Kieżmarski Szczyt | |
 Łomnica i Kieżmarski Szczyt |
|
| Państwo |  Słowacja |
| Pasmo | Tatry, Karpaty |
| Wysokość | 2558 m n.p.m. |
| Wybitność | 143 m |
| Pierwsze wejście | XVII wiek |
|
Położenie na mapie Tatr
  Kieżmarski Szczyt
|
|
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Kieżmarski Szczyt, w części literatury Kiezmarski Szczyt (słow. Kežmarský štít, niem. Kesmarker Spitze, węg. Késmárki-csúcs) – wysoki, zwornikowy szczyt (2558 m n.p.m.) w długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika w słowackich Tatrach Wysokich, pomiędzy Widłami (Vidly) i Małym Kieżmarskim Szczytem (Malý Kežmarský štít).
Spis treści |
Topografia [edytuj]
Ściany Kieżmarskiego Szczytu górują nad dolinami:
- Miedzianą Kotliną (Medená kotlina) – odnoga Doliny Dzikiej (Veľká Zmrzlá dolina) należącej do systemu Doliny Kieżmarskiej (Dolina Kežmarskej Bielej vody),
- Świstówką Huncowską (Huncovská kotlinka) – górne piętro Doliny Huncowskiej,
- Lejkowym Kotłem i Cmentarzyskiem, należącymi do Doliny Łomnickiej (Skalnatá dolina).
Kieżmarski Szczyt oddzielony jest od Wideł i Łomnicy (Lomnický štít) Kieżmarską Przełęczą (Kežmarská štrbina, 2463 m), od Huncowskiego Szczytu (Huncovský štít, 2351 m) Huncowską Przełęczą (Huncovské sedlo, 2307 m). Na północ od Kieżmarskiego Szczytu znajduje się Mały Kieżmarski Szczyt, dawniej uważany za niższy wierzchołek masywu Kieżmarskiego. Pomiędzy Kieżmarskimi Szczytami znajduje się Wyżnia Kieżmarska Przełęcz (Vyšná Kežmarská štrbina).
W południowo-wschodniej grani Kieżmarskiego Szczytu, pomiędzy Kieżmarskim Szczytem a Huncowską Przełęczą znajdują się niewysokie kulminacje i przełęcze:
- Wyżni Kieżmarski Przechód (Kežmarska priehyba),
- Kieżmarska Czuba (Kežmarský hrb),
- Niżni Kieżmarski Przechód (Nižná Kežmarská priehyba),
- Mała Kieżmarska Czuba (Malý Kežmarský hrb)[1].
Opis [edytuj]
Nazwa szczytu pochodzi od spiskiego miasta Kieżmark. Był jednym z pierwszych wysokich szczytów, na który wchodzono. Pierwsze wejścia nie są dokładnie odnotowane. Wiadomo, że szczyt był odwiedzany już na początku XVII wieku. W czerwcu 1615 r. na szczycie był David Frölich (uczeń liceum w Kieżmarku, późniejszy matematyk) ze szkolnymi kolegami i być może przewodnikiem. Kolejne wejście miało miejsce w czerwcu 1654 r. i należało do Daniela Speera, znanego jako Simplicissimus, oraz czterech innych studentów i przewodnika Gärtnera. Po tych pierwszych wejściach (w XVIII w. i na początku XIX wieku) nastąpiła przerwa, która trwała do połowy XIX wieku. Z okresu późniejszego pierwsze znane jest wejście botanika Eustachego Wołoszczaka 9 sierpnia 1858 r. Zimą pierwsi na szczycie byli Günter Oskar Dyhrenfurth i Alfred Martin 8 marca 1906[1].
Masyw zbudowany jest z granitów, ma ciekawą florę roślin granitolubnych. W jego ścianach znajdują się drogi wspinaczkowe. Dla taterników najciekawsze są ściany schodzące do Doliny Łomnickiej. Sam szczyt dostępny jest także dla turystów, ale tylko w towarzystwie przewodnika.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XXII. Wyżnia Miedziana Przełączka – Mała Rakuska Czubka. Warszawa: Sport i Turystyka, 1979. ISBN 83-217-2203-2.
Bibliografia [edytuj]
- Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
- Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.
- Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.
|
|||||||||||
