Kielichowiec wonny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kielichowiec wonny
Calycanthus floridus a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad magnoliowe
Rząd wawrzynowce
Rodzina kielichowcowate
Rodzaj kielichowiec
Nazwa systematyczna
Calycanthus floridus L.
Syst. nat. ed. 10, 2:1066. 1759
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Owoc
Pokrój

Kielichowiec wonny (Calycanthus floridus) – gatunek rośliny należący do rodziny kielichowcowatych. Pochodzi z południowo-wschodniej części Ameryki Północnej. Rośnie także w cieplejszych rejonach Europy. Z powodu zapachu kwiatów w Ameryce nazywany bywa drzewem truskawkowym. W Polsce jest czasami uprawiany jako roślina ozdobna, znajduje się też w kolekcji wielu ogrodów botanicznych.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Rozłożysty krzew z powyginanymi gałęziami, o wysokości do 3 m.
Liście
Jajowate lub okrągławe, o długości 5–12 cm. Z górnej strony są ciemnozielone, na spodniej omszone. Jesienią zmieniają kolor na złocisty.
Kwiaty
Obupłciowe, duże, o średnicy ok. 5 cm, przypominające kwiaty magnolii. Mają brunatnoczerwony lub brunatny kolor i dość silnie pachną truskawkami. Okwiat niezróżnicowany, składa się z licznych płatków spiralnie ułożonych na dnie kwiatowym.
Owoc
Eliptyczna i wydłużona nibytorebka zawierająca brązowe orzeszki o długości 6–7 mm.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina wieloletnia, fanerofit. Kwitnie od czerwca do lipca. W Europie rzadko jednak wytwarza owoce. Nie tylko kwiaty, ale również inne części rośliny (pęd, kora, a nawet korzenie) wytwarzają olejki eteryczne o zapachu goździków i od tego pochodzi jej polska nazwa gatunkowa. Zapach ten różni się jednak u poszczególnych osobników i u różnych odmian, stąd też różnie bywa określany. Roślina jest trująca: nasiona zwierają trująca kalikantynę, a liście kwas pruski.

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

  • Indianie Czirokezi uznawali go za roślinę leczniczą. Naparu z kory używali do leczenia chorób oczu i przy pokrzywce, korzeni jako środka wymiotnego przy dolegliwościach układu moczowego
  • Nasion tej rośliny używali Czirokezi do trucia wilków.
  • Kory używano jako namiastki cynamonu.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Nie ma specjalnych wymagań co do gleby, najlepiej jeśli jest ona przepuszczalna, żyzna i średnio wilgotna. Jest dość wytrzymały na mróz (wytrzymuje do – 26 °C). Młode rośliny są jednak bardziej wrażliwe i należy je na zimę zabezpieczać przed mrozem. Wymaga stanowiska osłoniętego od wiatru i słonecznego lub półcienistego. Aby zachować zwarty pokrój, należy krzew przycinać zaraz po przekwitnięciu.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-05-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
  2. Kielichowiec wonny. [dostęp 2009-03-03].
  3. Kielichowiec wonny. [dostęp 2009-03-03].