Kielisznik zaroślowy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Kielisznik zaroślowy | |
|---|---|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | Euphyllophyta |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | astrowe |
| Rząd | psiankowce |
| Rodzina | powojowate |
| Rodzaj | kielisznik |
| Gatunek | kielisznik zaroślowy |
| Nazwa systematyczna | |
| Calystegia sepium (L.) R.Br. Prodr. 483 483 1810 |
|
Kielisznik zaroślowy (Calystegia sepium (L.) R.Br) – gatunek rośliny należący do rodziny powojowatych (Convolvulaceae). Występuje w prawie całej Europie z wyjątkiem północnej Skandynawii. Poza tym gatunek kosmopolityczny, liczne podgatunki i odmiany występują w Azji i obu Amerykach. W Polsce dość pospolity na niżu i w piętrze pogórza.
Spis treści |
Morfologia[edytuj]
- Pokrój
- Roślina wieloletnia, wijąca się, 100-300 cm długości. Posiada pełzające kłącze.
- Liście
- Duże, głęboko sercowate lub podłużnie trójkątne.
- Kwiaty
- Długoszypułkowe, wyrastają pojedynczo w kątach liści. Korona kwiatu biała, lejkowata lub prawie kolista. Dwa niewydęte podkwiatki z kończykiem pod bezwonnymi kwiatami, dwukrotnie dłuższe od kielicha.
- Owoc
- Torebka z czarnymi nasionami o długości do 5 mm.
Biologia i ekologia[edytuj]
- Rozwój
- Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od czerwca do września. Podczas deszczu i na noc kwiaty zamykają się. Korzeń kielisznika zawiera glikoretyny, alkaloidy, związki żywicowe.
- Siedlisko
- Żywopłoty, przypłocia, brzegi cieków, lasy, ogrody. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu Convolvuletalia[2].
- Roślina trująca
Zastosowanie[edytuj]
Wykorzystywany w medycynie ludowej jako silnie przeczyszczający.
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-14].
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
Bibliografia[edytuj]
- Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.