Kikowo (województwo zachodniopomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kikowo
Pałac w Kikowie
Pałac w Kikowie
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat białogardzki
Gmina Tychowo
Wysokość 73 m n.p.m.
Liczba ludności (2013) 199
Strefa numeracyjna (+48) 94
Kod pocztowy 78-220
Tablice rejestracyjne ZBI
SIMC 0313621
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Kikowo
Kikowo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kikowo
Kikowo
Ziemia 53°53′02″N 16°16′37″E/53,883889 16,276944Na mapach: 53°53′02″N 16°16′37″E/53,883889 16,276944

Kikowo (niem. Kieckow) – wieś sołecka w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie białogardzkim, w gminie Tychowo. Według danych UM na dzień 31 grudnia 2013 roku wieś miała 199 mieszkańców [1].

W skład sołectwa wchodzi jeszcze wieś Krosinko.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wieś leży w odległości ok. 6 km na południe od Tychowa, między Krosinkiem a miejscowością Wielanowo.

W latach 1975-1998 wieś należała do woj. koszalińskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza wzmianka o Kikowie pochodzi z roku 1477, gdzie wymieniane jest jako majątek szlachecki. Właścicielem majątku była rodzina von Kleist (Kleszcze), który to pozostał w rękach tej rodziny aż do roku 1945, z wyjątkiem końca XVIII wieku, kiedy majątek należał krótko do Gustawa Ludwika Zygmunta von Petersdorf. W XVIII wieku rzeka Liśnica napędzała młyn wodny. Po wyrębie lasu i początkach kultywowania bagna i łąk rzeka zgubiła swoją poruszającą siłę i młyn wodny musiał zostać zastąpiony przez wiatrak. W 1849 - 1850 powstał, dzięki energicznemu wsparciu małej gromady pomocników, sierociniec, który od imienia założycielki - małżonki Fryderyka Wilhelma IV dostał nazwę "Elisabeth". Dom został otwarty 31 października 1850 roku, gdy zamieszkali tam pierwsi trzej chłopcy. Przyjmowane były tam sieroty i moralnie zagrożeni chłopcy w wieku od sześciu do czternastu lat. Do końca roku 1926 znalazło tutaj dom 727 chłopców. W 1856 roku wieś liczyła 256 mieszkańców, znajdowało się tu 18 domów mieszkalnych i 26 budynków gospodarskich. Liczba mieszkańców w 1939 r. wzrosła do 448 osób w 88 gospodarstwach. Ostatnim właścicielem Kikowa był Jürgen Hans von Kleist-Retzow.

Głównym wydarzeniem przed wojną w życiu Kikowa były doroczne dożynki z oddaniem włosianego wieńca rodzinie majątku[potrzebne źródło].

Legenda o zaczarowanej księżnej[edytuj | edytuj kod]

Koło Kikowa znajduje się staw, o którym mówi się, że mieszka w nim zaczarowana księżniczka. Każdego roku w dzień Świętego Jana opuszcza go ona, aby uprać swoje ubranie lub przespacerować się wokół brzegu. Podobno szczęściarze mogą ją zobaczyć. Ponieważ jest bardzo piękna, żaden człowiek nie może się jej oprzeć. Ona skinie, chwyta go za rękę, a on idzie za nią. Kto wejdzie z nią do stawu - nigdy nie wraca.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Kościół pw. Podwyższenia Krzyża
Groby budowniczych kolei
Zabudowania wsi

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[2][3]:

inne zabytki:

  • pałac z połowy XIX wieku, do którego prowadzi środkiem podwórza aleja lipowa. Na wschód i północ od pałacu rozciąga się park krajobrazowy z bardzo czytelnym układem. Budynek parterowy z mieszkalnym poddaszem, przykryty dachem mansardowym. Z zabytkowych budynków gospodarczych zachowały się dwie niewielkie murowane budowle w bezpośrednim sąsiedztwie pałacu.
  • symboliczny cmentarz założony w pierwszej poł. XX wieku, uformowany w kształcie koła, obsadzony okazałymi dębami, który upamiętnia żołnierzy, mieszkańców Kikowa i Krosinka, poległych na frontach I wojny światowej. W środku obelisk otoczony przez osiem wspaniałych dębów – połączonych ze sobą jednym pniem, znajduje się przed wjazdem do wsi od zachodniej strony
  • zbiorowa mogiła pracowników (Serbów, Bułgarów i Polaków) zatrudnionych przy budowie szlaku kolejowego Kołobrzeg - Poznań, którzy zmarli podczas wielkiej epidemii cholery w 1895 r., znajduje się ok. 2 km na północny wschód, przed leśnym przejazdem kolejowym

Osoby urodzone i związane z miejscowością[edytuj | edytuj kod]

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

W miejscowości nie ma przystaneku komunikacji autobusowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. UM: Wykaz liczby mieszkańców w Gminie Tychowo, stan na 31-12-2013 r.
  2. Rejestr zabytków nieruchomych woj. zachodniopomorskiego - stan na 31.12.2012 r.. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 30.3.13]. s. 4.
  3. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Świrko, Pałace, dwory i zamki w dorzeczu Parsęty, POT, 2005, ISBN 83-7263-900-0
  2. Jane Pejsa, " W imię lepszych Niemiec. Życie Ruth von Kleist-Retzow 1867-1945" - wyd. Oskar. Gdańsk 2003, ISBN 83-86181-88-5