Kill to Get Crimson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania


Kill to Get Crimson
Okładka płyty
Album studyjny Marka Knopflera
Wydany 17 września 2007
Nagrywany 2007
Wytwórnia Mercury
Producent Mark Knopfler, Chuck Ainlay
Oceny
Płyta po płycie

Kill to Get Crimson, solowy album Marka Knopflera wydany 17 września 2007[5][6].

Nagrany w należącym do Knopflera studio "British Grove" album będzie wydany w trzech wersjach – na płycie kompaktowej, na winylowym long playu oraz jako CD z "bonusowym" DVD[6]. Materiał zawarty na albumie rozpoczęto nagrywać w styczniu 2007 i powstawał on w okresie 7 tygodni[7]. Według słów Knopflera muzyka na płycie inspirowana jest angielską muzyką ludową (folkową) i ma inne brzmienie niż ostatnie, natchnione amerykańską muzyką lat 50., płyty nagrane i zremiksowane w Stanach Zjednoczonych[8].

Płyta została zmiksowana przez Chucka Ainlaya, masteringu dokonał Bob Ludwig.

Okładkę płyty stanowi fragment obrazu Johna Bratbiego "Four Lambrettas and Three Portraits of Janet Churchman" namalowany w 1958[5]. Tytuł albumu jest wersem piosenki "Let It All Go" opowiadającej o malarzu który zrobiłby wszystko, jest nawet gotowy "zabić", aby otrzymać kolor karmazynowy (crimson)[8].

Recenzje płyty[edytuj | edytuj kod]

Według recenzenta magazynu "Billboard" piąta solowa płyta Knopflera (nie licząc albumów z muzyką filmową) nie odbiega od jego poprzednich płyt ani formułą, ani jakością, a "Knopfler jest jednym z nielicznych artystów którzy potrafią nagrać dobry album od początku do końca"[9].

Robert Sadowski w recenzji Gazety Wyborczej napisał, że jest to "album dla raczej podtatusiałych fanów, którzy lubią sobie posłuchać muzyki wygodnie rozparci w swoim ulubionym fotelu. Ale kto powiedział, że i oni nie zasługują od czasu do czasu na niezłą płytę?"[10]

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

W utworze "Let It All Go" (z którego pochodzi tytułowe "Kill to Get Crimson") pada nawiązanie do Polski. Utwór jest opowieścią starego malarza o tym jak trudne jest życie artysty, przestrzega on aby raczej znaleźć sobie normalną pracę z dobrą emeryturą ("Get a job with a pension"). Piosenka umiejscowiona jest zapewne w 1939 i nie jest to najlepszy czas dla artystów ("Here’s the end of the thirties/no time for arties") i w Polsce trwa już wojna (over in Poland/a right old to-do) i artysta mówi, że lepiej zaciągnąć się do wojska ("So go join the navy/the air force or the army/They’ll all be enrolling/young fellows like you") niż prowadzić trudne życie artysty.

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

  • "True Love Will Never Fade" – 4:21
  • "The Scaffolder’s Wife" – 3:52
  • "The Fizzy And The Still" – 4:07
  • "Heart Full Of Holes" – 6:36
  • "We Can Get Wild" – 4:17
  • "Secondary Waltz" – 3:43
  • "Punish The Monkey" – 4:36
  • "Let It All Go" – 5:17
  • "Behind With The Rent" – 4:46
  • "The Fish And The Bird" – 3:45
  • "Madame Geneva’s" – 3:59
  • "In The Sky" – 7:29

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy