Kim Campbell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kim Campbell
KimCampbell.jpg
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1947
Port Alberni (Kolumbia Brytyjska)
19. Premier Kanady
Przynależność polityczna Progresywno-Konserwatywna Partia Kanady
Okres urzędowania od 25 czerwca 1993
do 4 listopada 1993
Poprzednik Brian Mulroney
Następca Jean Chrétien
Minister sprawiedliwości Kanady
Okres urzędowania od 23 lutego 1990
do 3 stycznia 1993
Poprzednik Doug Lewis
Następca Pierre Blais
Odznaczenia
Order Kanady – Towarzysz (Companion) Order Kolumbii Brytyjskiej (Kanada) Medal Pamiątkowy 125. Rocznicy Konfederacji Kanady Medal Złotego Jubileuszu królowej Elżbiety II
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Avril Phaedra Douglas „Kim” Campbell (ur. 10 marca 1947 w Port Alberni w prowincji Kolumbia Brytyjska) – premier Kanady z ramienia Partii Konserwatywnej od 25 czerwca do 4 listopada 1993.

Zarys biografii[edytuj | edytuj kod]

Kim Campbell ukończyła w 1983 studia w dziedzinie politologii na University of British Columbia. Potem kontynuowała edukację w London School of Economics na kierunku sowietologii. Była dwukrotnie zamężna i dwukrotnie rozwiedziona. W latach 1975-1988 zajmowała stanowiska profesora na University of British Columbia oraz Uniwersytecie Harvarda. Sprawowała także funkcję konsula Kanady w Los Angeles. W 1988 została wybrana do Izby Gmin Parlamentu Kanady. W latach 1989-1990 sprawowała funkcję ministra do spraw Indian, w 1990-1993 ministra sprawiedliwości i od 1993 ministra obrony.

25 czerwca po rezygnacji Briana Mulroney'a z przewodniczenia partii, niespodziewanie wygrała wybory partyjne i została pierwszą kobietą sprawującą urząd premiera Kanady.

Głównym zamierzeniem Kim Campell było poprawienie wizerunku Partii Konserwatywnej, nadszarpniętego u schyłku rządów jej poprzednika. Początkowo próby były bardzo udane. Fakt, że Campbell była pierwszą kobietą–premierem oraz jej zdecydowanie i energia, przysporzyły jej popularności. W czasie intensywnej kampanii przedwyborczej zaczęła jednak tracić poparcie. Wynikało to z braku zdolności medialnych i licznych gaf. Jednak najgorsze było publiczne naśmiewanie się z niepełnosprawności swojego oponenta, Jeana Chrétiena, cierpiącego na częściowy paraliż twarzy. W efekcie doszło do bezprecedensowej klęski wyborczej. Partii Konserwatywnej udało się uzyskać zaledwie dwa mandaty w 35. Parlamencie Kanady. Kim Campbell musiała udać się na polityczną emeryturę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Dziewiętnasty premier Kanady
poprzednik
Brian Mulroney
1993 następca
Jean Chrétien