Kimmerikon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kimmerikon i inne kolonie greckie na wybrzeżu Morza Czarnego

Kimmerikon (gr. Κιμμερικών, łac. Cimmericum, ros. Киммерик) – starożytne miasto greckie w południowo-wschodniej części Krymu, założone w VI wieku p.n.e. przez osadników z Miletu. Nazwa pochodzi od Kimerów, zamieszkujących wcześniej te ziemie.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Ruiny miasta znajdują się na cyplu Jelczyn-Kale pomiędzy brzegiem Morza Czarnego a jeziorem Elken (dawnym zalewem morskim), 50 km na południe od współczesnego Kerczu.

Historia miasta[edytuj | edytuj kod]

Ślady pierwotnego osadnictwa w tym miejscu datują się na II tysiąclecie p.n.e. W epoce brązu istniały tutaj osady, których pozostałości odkryto w dolnej warstwie grodziska podczas wykopalisk w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX w..

Od IV wieku p.n.e. wzrosła rola miasta jako grodu chroniącego Królestwo Bosporańskie przed najeźdźcami z zachodu, głównie Scytami, dlatego też rozbudowano tutaj system fortyfikacji miejskich, który swoją rozległością wyróżnia Kimmerikon wśród innych starożytnych miast krymskich.

Centralnym punktem była góra Opuk, główne miasto położone było od zachodu. Pierwsze umocnienia pochodzą z IV wieku p.n.e., główne fortyfikacje powstały jednak w I wieku p.n.e., grubość murów fortecznych sięgała 2,5 – 3,5 m, a umocnienia obejmowały obszar o powierzchni 3 km2. Rozbudowano wówczas linię fortyfikacji kamiennych chroniących dodatkowo port od strony północnej, a w części wschodniej, na górze Opuk, wzniesiono cytadelę połączoną z fortyfikacjami miejskimi.

Początek upadku miasta wiąże się ze zdobyciem i zniszczeniem miasta przez Gotów w połowie III wieku n.e.. W IV i V wieku miasto istniało, lecz było mniejsze i zajmowało tylko część dawnego terytorium. W drugiej połowie I tysiąclecia miasto opustoszało.

Wykopaliska[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze badania archeologiczne rozpoczęto tutaj w pierwszej połowie XIX w., a systematyczne prace były prowadzone od 1927 r., w latach: 1927, 1947-49, 1950-51. W trakcie wykopalisk odsłonięto fortyfikacje miejskie, domy mieszkalne, magazyny zbożowe, cysterny dla wody, a wewnątrz domostw liczne przykłady ceramiki i narzędzia, potwierdzające, że mieszkańcy miasta zajmowali się uprawą roli, rybołówstwem, rzemiosłem i handlem. Już w najniższym pokładzie grodziska, z epoki brązu, znaleziono skorupy naczyń glinianych z charakterystycznym ornamentem, krzemienne groty strzał i ostrza do sierpów, fragmenty kamiennych toporów i kości zwierząt domowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Publikacje:
    • Praca zbiorowa, Encyklopedia sztuki starożytnej, WaiF i Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1998, s. 328, ISBN 83-01-12466-0 (PWN), ISBN 83-221-0684-X (WaiF).
    • Smirnow A., Scytowie, PIW, Warszawa 1974, s. 41.
    • The Princeton Encyclopedia of Classical Sites, eds. Richard Stillwell, William L. MacDonald, Marian Holland McAllister (z anglojęzycznej Wikipedii).
  • Strony WWW:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]