Kinematografia niemiecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kinematografia w Niemczech)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kinematografia w Niemczech ma swoje początki u schyłku XIX wieku. Największe osiągnięcia zanotowała w latach 20. XX wieku wraz z wykształceniem się filmowego ekspresjonizmu, potem jednak przeżyła regres w związku z okresem nazizmu w Niemczech oraz zniszczeniami II wojny światowej. Przez prawie pół wieku kinematografia niemiecka rozwijała się dwutorowo: w Niemieckiej Republice Demokratycznej dominował socrealizm, natomiast w Republice Federalnej Niemiec w latach 70. i 80. powstało pokolenie utalentowanych reżyserów, działających także po ponownym zjednoczeniu Niemiec.

Wśród współczesnych wytwórni niemieckich znajdują się Bavaria Film i Constantin Film. Produkcja filmowa odbywa się także w niezależnych studiach. Sztukę filmową promują takie festiwale, jak Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie i Międzynarodowy Festiwal Filmów Krótkometrażowych w Oberhausen.

Okres wilhelmiński[edytuj | edytuj kod]

Oskar Messter, twórca niemieckiego przemysłu filmowego

Za pionierów kinematografii w Niemczech uchodzą bracia Max Skladanowsky i jego brat Emil. W 1895 roku stworzyli oni urządzenie zwane bioskopem. Za sprawą twórcy przemysłu kinematograficznego w Niemczech, Oskara Messtera, już od 1896 roku rozpoczęła się produkcja pierwszych filmów przy użyciu kinematografu. W 1903 roku Messter zaprezentował publiczności pierwszy film dźwiękowy, ze ścieżką dźwiękową pochodzącą z gramofonu podłączonego do projektora. Stale rosnąca liczba kin nie szła jednak w parze z popularnością rodzimych utworów – przegrywały one rywalizację z zagranicznymi produkcjami, a samo kino było traktowane jako rozrywka jarmarczna[1].

Przełom nastąpił w 1912 roku, kiedy w ramach nurtu Autorenfilm podobnego do film d'art powstała pierwsza adaptacja sztuki literackiej – Inny Maksa Macka według powieści Paula Lindaua. Bujny rozwój zaczęła przeżywać rodzima produkcja: powstawały baśnie odwołujące się do literatury ludowej (Märchenfilme), wykształcił się również preekspresjonizm ze sztandarową produkcją Student z Pragi (1913) Paula Wegenera[2].

Okres weimarski i III Rzeszy[edytuj | edytuj kod]

Plakat z filmu Gabinet doktora Caligari (1920)

W 1917 roku założona została wielka wytwórnia filmowa Universum Film AG (UFA), która dzięki dotowaniu przez państwo pozwoliła artystom na swobodę twórczą[3]. W wyniku tego narodził się ekspresjonizm filmowy, cechujący się specyficzną grą aktorską, zastosowaniem nierealistycznych dekoracji oraz zwróceniem uwagi na grę światłocienia. Początek ekspresjonizmu umownie datuje się na rok 1920, kiedy to powstał manifest nurtu: Gabinet doktora Caligari w reżyserii Roberta Wiene'a. Wpływowym twórcą ekspresjonizmu był Friedrich Wilhelm Murnau, autor filmu Nosferatu – symfonia grozy (1922) oraz nakręconego w duchu nurtu filmu Portier z hotelu Atlantic (1924), reprezentanta odrębnego gatunku Kammerspiel. Najbardziej wpływowym twórcą tendencji okazał się jednak Fritz Lang, twórca takich obrazów, jak Zmęczona śmierć (1921), psychologiczny Doktor Mabuse (1922), Nibelungi (1924) oraz kanoniczna antyutopia Metropolis (1927)[4]. Osobnym zjawiskiem było kino społeczne związane z manifestem Nowej Rzeczowości, które zwracały uwagę na nędzę ludzi dotkniętych wpływem hiperinflacji w Niemczech. Za głównego reprezentanta Nowej Rzeczowości uchodzi Georg Wilhelm Pabst, autor Zatraconej ulicy (1925) z zawartym montażem „na ruchu” oraz Puszki Pandory (1929)[5]. Jako reżyser filmów historycznych wyróżnił się Ernst Lubitsch, autor portretujących kobiety dynamicznych widowisk Madame DuBarry (1919) i Anna Boleyn (1920)[6].

Information icon.svg Główny artykuł: Kinematografia w III Rzeszy.
Leni Riefenstahl, główna reżyserka okresu nazistowskiego

Zjawiskiem, które zwiastowało wejście nazizmu do kręgu zainteresowań kinematografii, były górskie filmy Bergfilme oraz seria produkcji kultywujących nagość i siłę fizyczną; przykładem może tu być Święta góra (1925) Alfreda Pancka[7]. Problemy finansowe UFA spowodowały przejęcie jej przez państwo. W 1933 roku, gdy Adolf Hitler doszedł do władzy w Niemczech, tamtejsza kinematografia stała się narzędziem propagandy nacjonalistycznej i rasistowskiej. W filmie dokumentalnym główną propagatorką nazizmu stała się Leni Riefenstahl, autorka Triumfu woli (1934) i Olimpiady (1936)[8]. W filmie fabularnym największe znaczenie miał Żyd Süss (1940) Veita Harlana, antysemicki w założeniu portret osiemnastowiecznego lichwiarza. Najwięcej filmów realizowanych w nazistowskich Niemczech charakteryzowało się jednak tematyką historyczno-biologiczną, połączoną z gloryfikacją Fryderyka Wielkiego. Największym osiągnięciem spośród filmów wojennych okazał się Kolberg (1944) Harlana[9].

Po II wojnie światowej[edytuj | edytuj kod]

Po klęsce nazistowskich Niemiec kinematografia narodowa uległa załamaniu. UFA jako narzędzie nazistowskiej propagandy została zlikwidowana i dopiero po odzyskaniu niepodległości, już w podzielonych Niemczech, można było dokonać jej reorganizacji. W NRD propagandę, tym razem w duchu komunizmu, realizowała Deutsche Film AG (DEFA), podporządkowana wpływom radzieckiego realizmu socjalistycznego. W RFN natomiast kluczową rolę początkowo zyskało napiętnowanie Hitlera przy wyszukiwaniu uczciwych sympatyków reżimu totalitarnego[10].

Rainer Werner Fassbinder, jeden z czołowych reżyserów niemieckich lat 70. XX wieku

Dopiero Most (1959) Bernharda Wickiego, pierwszy odważny film antynazistowski, zapoczątkował rozrachunek narodu z reżimem[10]. Coraz większy sprzeciw wobec zbrodniczej przeszłości Niemiec, połączony ze wzrostem znaczenia ruchów kontestacyjnych, zaowocował serią filmów zwiastujących narodziny nowego kina niemieckiego. Na przełomie lat 70. i 80. ujawniły się cztery wpływowe osobowości kina RFN. Byli to naśladujący twórczość Douglasa Sirka: reżyser Rainer Werner Fassbinder [a], ukazujący alienację jednostki Werner Herzog [b], przeciwny nastrojom prawicowym Volker Schlöndorff [c] oraz analizujący sprzeczność między amerykańską a europejską kulturą Wim Wenders [d][11].

Kinematografia niemiecka po zjednoczeniu Niemiec została zdominowana przez Toma Tykwera, będącego pod wyraźnym wpływem Krzysztofa Kieślowskiego (Biegnij Lola, biegnij, 1998; Pachnidło, 2005)[12]. Coraz większą rolę na przełomie XX i XXI wieku odgrywa także rozrachunek z II wojną światową – skutki wojny przywódców w losach jednostek zostały poruszone na przykładzie filmów Eksperyment (2000) Olivera Hirschbiegela, Nigdzie w Afryce (2001) Caroline Link oraz Jeniec: Tak daleko jak nogi poniosą (2001) Hardy’ego Martinsa[13]. Próbę odczytania portretu psychologicznego Hitlera dokonał Hirschbiegel w filmie Upadek (2004). Podejmowany jest także rozrachunek z totalitarnymi rządami w NRD – sławę zdobyły takie filmy, jak Good bye, Lenin (2003) Wolfganga Beckera oraz Życie na podsłuchu (2006) Floriana Henckela von Donnersmarcka. Odkryciem wśród tureckiej mniejszości narodowej jest Fatih Akın, autor filmu obyczajowego Głową w mur (2004)[14].

Uwagi

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Geschichte des Deutsches Films. Wolfgang Jacobsen, Anton Kaes, Hans Helmut Prinzler (red.). Stuttgart: 1993.
  • Historia kina. Tadeusz Lubelski, Iwona Sowińska, Rafał Syska (red.). T. 1: Kino klasyczne. Kraków: 2012.
  • Kino niemieckie w dialogu pokoleń i kultur. Andrzej Gwóźdź (red.). Kraków: 2004.
  • Siegfried Kracauer: Od Caligariego do Hitlera. Gdańsk: 2009.
  • Ewa Wziętek: Historia niemieckiego kina. W: Twoje Filmy [on-line]. [dostęp 2014-03-21].