Kitboga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kitboga (Kitbuka; tur.: Kitbuga, mong.: Хитбух) był jednym z dowódców mongolskich, służył pod rozkazami Hulagu-chana. Pochodził z plemienia Najmanów wchodzącego w skład Imperium mongolskiego i podobnie jak duża część jego współplemieńców był nestorianinem[1]. Brał udział w kampanii przeciwko Asasynom perskim, Kalifowi, najeździe mongolskim na Syrię i walkach z mamelukami. Nie znamy daty jego narodzin, zginął w bitwie pod Ajn Dżalut w 1260 roku, starając się bronić Syrii przed najazdem mameluckim.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Organizując siły do wyprawy na Persję Hulagu w 1252 zlecił Kitbodze, jednemu ze swoich najbardziej zaufanych dowódców, przygotowanie gruntu pod przybycie głównej armii. Kitboga zgodnie z rozkazem wkroczył na Płaskowyż Irański podporządkowując sobie główne miasta i zdobywając kilka pomniejszych twierdz Asasynów[2]. Po przybyciu właściwej armii Hulagu najprawdopodobniej przyłączył się do niego i wziął udział w pozostałej części kampanii, która zakończyła się sukcesem i doprowadziła do zniszczenia potęgi Asasynów w Persji.

Kolejną kampanią w której Kitboga wziął udział była wyprawa na Bagdad, przeciwko Abbasydom. Hulagu powierzył mu dowództwo lewego skrzydła armii[3]. Po dotarciu w okolice stolicy Kalifatu, jego wojska zajęły pozycję na wschód od miasta. Po upadku i złupieniu Bagdadu wraz z resztą wojsk wyruszył w kierunku Syrii, jako dowódca straży przedniej[4]. Na początku marca wkroczył do Damaszku odbierając kapitulację miasta. Wraz z chrześcijańskimi sojusznikami mongolskimi- księciem Antiochii Boemundem VI i królem Ormiańskim Hetumem I miał wówczas odbyć triumf, ale wiarygodność tej opowieści jest dzisiaj kwestionowana[5].

Gdy Hulagu z głównymi siłami opuścił Syrię, pozostawił na miejscu Kitbogę jako swojego zarządcę z zadaniem prowadzenia dalszych działań wojennych wobec niezdobytych jeszcze twierdz i miast muzułmańskich. Miał również pilnować porządku na nowo zdobytych terenach. Na wiosnę 1260 roku jego wojska zajęły Nabulus i Gazę. Wydaje się że jako nestorianin prowadził politykę faworyzowania chrześcijan na opanowanych terenach o czym wspomina ormiański mnich Hetum:

Quote-alpha.png
Kitboga, którego Hulagu pozostawił w Syrii i Palestynie z 10 000 Tatarów, dbał o zachowanie tej Ziemi w pokoju. Był on wielce przychylny chrześcijanom i darzył ich specjalnymi względami, ponieważ pochodził z rodu Trzech Króli ze Wschodu, którzy przybyli do Betlejem aby oddać hołd Jezusowi. Kitboga dążył do odzyskania Ziemi Świętej[6].

Kitboga nie miał problemów z chrześcijanami wschodnimi, pozostawał z nimi w sojuszu i korzystał z ich oddziałów posiłkowych. Szybko jednak doszło do tarć między jego wojskami a łacinnikami, którzy w najeździe mongolskim upatrywali szansę na wzbogacenie się kosztem muzułmanów. Do starcia doszło gdy Julian, senior Sydonu i Beaufortu, który przodował w grabieżach, napadł na muzułmańskie wioski pozostawione pieczy bratanka Kitbogi. Ten wystąpił w obronie podporządkowanej mu ludności i zginął w zwycięskiej dla łacinników walce. Reakcją Kitbogi była wyprawa poważniejszych sił wojskowych, które złupiły Sydon[6]. Późniejszy najazd Jana II z Bejrutu na Galileę również spotkał się z odpowiedzią mongolską[7].

W czasie pobytu Kitbogi w Syrii doszło do walki o władzę nad Imperium Mongolskim między Kubilajem a jego bratem, Arykiem Böge. Większość wojsk zaangażowana była w ten konflikt a Kitboga w zasadzie nie mógł liczyć na pomoc innych mongolskich sił w razie problemów. Co gorsza popsuły się stosunki Hulagu z najbliższymi Syrii mongolskimi sąsiadami- władcami Złotej Ordy, doszło nawet do starć zbrojnych[8]. W tej sytuacji mamelucy zdecydowali się na zbrojną wyprawę do Syrii. Kitboga przeciął im drogą w okolicach Źródła Goliata (Ajn Dżalut). Bitwa stoczona 3 września skończyła się jego klęska, według relacji został pojmany i stanął przed obliczem sułtana Kutuza. Na jego drwiny miał odpowiedzieć iż z pewnością zostanie pomszczony i nigdy nie zdradził swego władcy (Kutuz doszedł do władzy w wyniku przewrotu). Został ścięty na miejscu[9].

Przypisy

  1. | Encyclopædia Britannica.
  2. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Akki i późniejsze krucjaty tom 3, Książnica, Wrzesień 2009, s. 189.
  3. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Akki i późniejsze krucjaty tom 3, Książnica, Wrzesień 2009, s. 190.
  4. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Akki i późniejsze krucjaty tom 3, Książnica, wrzesień 2009, s. 192.
  5. | Peter Jackson, „Crisis in the Holy Land in 1260”, English Historical Review 376 (1980) 486.
  6. 6,0 6,1 | Hetum z Korykos, Kwiat historii Wschodu (edycja Robert Bedrosian), 3 XXX.
  7. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Akki i późniejsze krucjaty tom 3, Książnica, Wrzesień 2009, s. 194.
  8. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Akki i późniejsze krucjaty tom 3, Książnica, Wrzesień 2009, s. 195.
  9. Runciman Steven, Dzieje wypraw krzyżowych: Królestwo Akki i późniejsze krucjaty tom 3, Książnica, Wrzesień 2009, s. 197.