Kyūshū Q1W

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Kiusiu Q1W)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kyūshū Q1W
Kyūshū Q1W
Dane podstawowe
Państwo  Japonia
Producent Kyūshū Hikōki KK
Typ samolot ZOP
Konstrukcja mieszana
Załoga 3 osoby
Historia
Data oblotu wrzesień 1943
Lata produkcji 1944-1945
Dane techniczne
Napęd 2 x silnik gwiazdowy Hitachi Amakaze-31
Moc 610 KM
Wymiary
Rozpiętość 16 m
Długość 12,09 m
Wysokość 4,12 m
Powierzchnia nośna 38,2 m²
Masa
Własna 3102 kg
Użyteczna 4800 kg
Startowa 5318 kg
Osiągi
Prędkość maks. 322 km/h
Prędkość wznoszenia 229 m/min
Pułap 4490 m
Zasięg 1342 km
Współczynnik obciążenia konstrukcji 126 kg/m²
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x ruchomy km wz. 92 kal. 7,7 mm
1 lub 2 działka wz. 99 kal. 20 mm
2 x 250 kg bomb lub bomb głębinowych
Wyposażenie dodatkowe
Detektor anomalii magnetycznych wz. M1 (KMX), radar wz. Ku-6M, antena ESM
Użytkownicy
Japońska Cesarska Marynarka Wojenna
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kyūshū Q1W Tokai (東海 Wschodnie Morze) – japoński samolot zwalczania okrętów podwodnych (ZOP) z okresu II wojny światowej zaprojektowany dla Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej. Był to pierwszy samolot japońskiej Marynarki zaprojektowany specjalnie do zadań ZOP. W czasie wojny nosił amerykańską nazwę kodową Lorna.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

Japonia rozpoczęła wojnę bardzo słabo przygotowana do ochrony własnej żeglugi towarowej przez atakami nieprzyjaciela[1]. Pomimo, że Japonia polegała w znacznej mierze na imporcie wielu produktów strategicznych (szacowano, że w czasie wojny zapotrzebowanie Japonii na importowane dobra i towary będzie wynosiło sześć milionów ton[2]) to do ochrony statków handlowych przeznaczono zbyt małe siły źle wyposażonych okrętów operujących według źle wyznaczonej doktryny[1]. Początkowy brak sukcesów amerykańskich okrętów podwodnych (spowodowany złą taktyką i poważnymi wadami torped[3]) spowodował, że dowództwo Marynarki Japońskiej zbyt długo ignorowało to zagrożenie[1]. Dopiero poważne straty marynarki handlowe w 1943 (zatopiono statki o łącznym tonażu ponad dwóch milionów ton[4]) spowodowały, że japońska admiralicja zaczęła prowadzić bardziej stanowcze działania zmierzające ku poprawieniu ochrony własnej marynarki handlowej[5].

W 1942 admiralicja japońska zwróciła się do Kyūshū Hikōki o zaprojektowanie specjalnego samolotu przeznaczonego do zwalczania okrętów podwodnych[5]. Według specyfikacji 17-Shi[6], miał być to trzymiejscowy samolot o dużej długotrwałości lotu i będący w stanie atakować okręty podwodne z lotu nurkowego, dodatkowym wymaganiem admiralicji było aby samolot ten powstał jak najszybciej[5]. Aby sprostać tym wymaganiom, główny projektant samolotu inżynier Nojiri zdecydował się stworzyć samolot o prostej konstrukcji skrzydeł ze stałą zbieżnością krawędzi natarcia i spływu[7]. Konfiguracja samolotu przypominała niemieckiego Ju 88 z dużą, przeszkloną kabiną załogi mieszczącą wszystkich członków załogi co ułatwiało ich komunikację i dawało znakomitą widoczność[7].

Krótkie oznaczenie Marynarki które otrzymał samolot, Q1W, to kolejno „samolot patrolowy” (Q), pierwszy samolot tego typu (1) oraz producent (W)[8].

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Kyūshū Q1W1 był dwusilnikowym dolnopłatem o konstrukcji metalowej[9]. Samolot miał podwozie klasyczne, wciągane z locie z kołem ogonowym[9]. Napęd stanowiły 9-cylindrowe, chłodzone powietrzem silniki gwiazdowe typu Hitachi GK2C Amakaze 31 o mocy startowej 610 KM i mocy 480 KM na wysokości 1500 metrów z trójpłatowymi śmigłami metalowymi o zmiennym skoku[9].

Samolot mierzył 12,085 metrów długości i 4,118 metrów wysokości, jego rozpiętość skrzydeł wynosiła 16 metrów, a powierzchnia nośna 28,21 metrów kwadratowych[9]. Masa własna wynosiła 3102 kilogramów, masa użyteczna 4800 kilogramów, a maksymalna masa startowa do 5318 kilogramów[9]. Prędkość maksymalna na wysokości 1340 metrów wynosiła 322 km/h, prędkość przelotowa 240 km/h na wysokości 1000 metrów[9]. Zasięg wynosił do 1342 kilometrów[9].

Załogę stanowiły trzy osoby, samolot uzbrojony był w pojedynczy, ruchomy karabin maszynowy wz. 92 kalibru 7,7 mm na tylnym, obronnym stanowisku strzeleckim i czasami w jedno lub dwa nieruchome działka wz. 99-2 kalibru 20 mm strzelające do przodu oraz w dwie bomby lub bomby głębinowe o masie 250 kilogramów każda[9].

Samolot był wyposażony w radar i wykrywacz anomalii magnetycznych[7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prototyp został ukończony i oblatany we wrześniu 1943, jego właściwości pilotażowe zostały określone bardzo pozytywnie, a osiągi samolotu spełniały wymagania Marynarki[7]. Samolot wszedł do produkcji na początku 1944[7]., łącznie do końca wojny zbudowano tylko 153 samoloty tego typu[9].

Samoloty operowały z baz w Japonii[7], Tajwanie i w Chinach w osłonie konwojów przewożących do Japonii materiały strategiczne i ropę głownie z Holenderskich Indii Wschodnich[9]. Q1W nie sprawdziły się w roli samolotów ZOP głównie z powodu przewagi powietrznej sił amerykańskich, powolne i słabo uzbrojone defensywnie samoloty japońskie stanowiły łatwy cel dla amerykańskich myśliwców[9].

Oprócz modelu podstawowego Q1W1 (Q1W1 Tokai Model 11), samolot budowany był także w wersji Q1W2 (Q1W2 Tokai model 21) z drewnianym ogonem, planowano także produkcję wersji szkoleniowej Q1W2-K Tokain Ren o konstrukcji całkowicie drewnianej ale ukończono tylko prototyp tego samolotu[9].

W czasie wojny nosił amerykańską nazwę kodową Lorna[7].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Mark P. Parillo: The Japanese Merchant Marine in World War II. s. 63-73.
  2. Mark P. Parillo: The Japanese Merchant Marine in World War II. s. 37-38.
  3. Clay Blair: Silent Victory. s. 361-551.
  4. Mark P. Parillo: The Japanese Merchant Marine in World War II. s. 242.
  5. 5,0 5,1 5,2 René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 332.
  6. J. Rickard: Kyushu Q1W Tokai (Eastern Sea) 'Lorna' (ang.). historyofwar.org. [dostęp 2013-08-16].
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 7,5 7,6 René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 333.
  8. René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 52.
  9. 9,00 9,01 9,02 9,03 9,04 9,05 9,06 9,07 9,08 9,09 9,10 9,11 René J. Francillon: Japanese Aircraft of the Pacific War. s. 335.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]