Klarnet basowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Klarnet basowy

Klarnet basowy (wł. Clarinetto basso, skrót w partyturze Cl.b.) - odmiana klarnetu.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Posiada większe rozmiary, czarę głosową charakterystycznie zakrzywioną do góry i skręconą, stroik umiejscowiony w metalowej rurce zakrzywionej do góry. Barwa dźwięku jest podobna do klarnetu, brzmienie nieco niższe.

Klarnet basowy transponuje o nonę wielką w dół, co oznacza, że jest w stroju B (in B).

Skala: w zapisie: es-c³, w brzmieniu D-b¹ (choć w niektórych modelach można się spotkać z dodatkowymi klapami, z pomocą których można wydobyć niższe dźwięki, aż do C).

Historia i zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Klarnet basowy został zbudowany w 1772 roku przez G. Lota, następnie zmodyfikowany przez C. Sachsa, zaczął być stosowany w orkiestrze symfonicznej. W sekcji instrumentów dętych drewnianych, realizuje głosy środkowy lub niski.

Dzięki walorom brzmieniowym i dużej ruchliwości bywa stosowany również solo.

Źródła/Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • hasło Klarnet, w: Mała encyklopedia muzyki, Stefan Śledziński (red. naczelny), PWN, Warszawa 1981, ISBN 83-01-00958-6