Klasa ochronności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Symbol, którym oznacza się zacisk ochronny w urządzeniach I klasy ochronności
Symbol, którym oznacza się urządzenia II klasy ochronności z izolacją podwójną
Symbol III klasy ochronności

Klasa ochronności – umowne oznaczenie cech urządzeń elektrycznych i elektrotechnicznych z punktu widzenia ochrony przeciwporażeniowej[1]. Wyróżniamy cztery klasy ochronności: 0, I, II i III[2][3].

0 Klasa[edytuj | edytuj kod]

Urządzenia Klasy 0 mają zapewnioną jedynie ochronę przed dotykiem bezpośrednim (ochrona podstawowa), którą zapewnia izolacja podstawowa. W przypadku uszkodzenia izolacji ochroną przeciwporażeniową powinno zapewnić umieszczenie urządzenia poza zasięgiem ręki oraz izolowanie stanowiska. W Polsce urządzenia tej klasy dopuszcza się do użytkowania w przypadku braku jednoczesnego kontaktu człowieka z urządzeniem oraz potencjałem ziemi. W przypadku klasy 0 nie stosuje się żadnych oznaczeń[2][3].

I Klasa[edytuj | edytuj kod]

Urządzenia Klasy I posiadają izolację podstawową, która zapewnia ochronę przed dotykiem bezpośrednim. Ponadto w celu zapewnienia ochrony przed dotykiem pośrednim (ochrona przy zakłóceniu lub ochrona dodatkowa) stosuje się przyłączenie do zacisku ochronnego urządzenia, przewodu ochronnego (PE) lub przewodu ochronno-neutralnego (PEN)[2]. Dzięki temu osiąga się[3]:

Zacisk ochronny oznacza się odpowiednim symbolem[2].

II Klasa[edytuj | edytuj kod]

Urządzenia Klasy II charakteryzują się zastosowaniem izolacji wzmocnionej, która zapewnia zarówno ochronę przed dotykiem bezpośrednim, jak i pośrednim. Innym sposobem zapewnienia ochrony przeciwporażeniowej w urządzeniach II klasy ochronności jest zastosowanie izolacji podstawowej oraz dodatkowej[2][3]. Ponieważ zastosowana jest izolacja wzmocniona lub dodatkowa, to nie jest konieczne połączenie obudowy urządzenia z przewodem ochronnym uziemiającym, i można zasilać urządzenia tej klasy np. przez kable dwużyłowe ze złączami IEC C7 (tzw. "ósemka"). Urządzenia II klasy ochronności oznaczane są, np. na tabliczce znamionowej, odpowiednim symbolem (tzw. kwadrat w kwadracie).

III Klasa[edytuj | edytuj kod]

W urządzeniach Klasy III ochronę przeciwporażeniową zapewnia się przez zasilanie napięciem bardzo niskim (ELV) o wartości nieprzekraczającej dopuszczalnego napięcia dotykowego bezpiecznego (UL) dla danych warunków środowiskowych. Urządzenia tej klasy oznacza się odpowiednim symbolem[2][3].

Przypisy

  1. Krzysztof Majka: Ochrona przeciwporażeniowa w urządzeniach elektroenergetycznych niskiego napięcia. Wyd. II, poprawione. Lublin: Wydawnictwo Politechniki Lubelskiej, 2003, s. 19. ISBN 83-89246-80-5. (pol.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Krzysztof Majka: Ochrona przeciwporażeniowa w urządzeniach elektroenergetycznych niskiego napięcia. Wyd. II, poprawione. Lublin: Wydawnictwo Politechniki Lubelskiej, 2003, s. 20. ISBN 83-89246-80-5. (pol.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Henryk Markiewicz: Instalacje elektryczne. Wyd. szóste. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 2005, s. 28-30. ISBN 83-204-3072-0. (pol.)