Klasa robotnicza idzie do raju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klasa robotnicza idzie do raju
La Classe operaia va in paradiso
Gatunek dramat obyczajowy
Kraj produkcji Włochy
Język włoski
Czas trwania 125 min.
Reżyseria Elio Petri
Scenariusz Elio Petri, Ugo Pirro
Główne role Gian Maria Volontè
Mariangela Melato
Gino Pernice
Muzyka Ennio Morricone
Zdjęcia Luigi Kuveiller

Klasa robotnicza idzie do raju (wł. La Classe operaia va in paradiso) – włoski film z 1971 w reżyserii Elia Petriego.

Film został nagrodzony Złotą Palmą na festiwalu w Cannes w 1972 (ex aequo ze Sprawą Matteiego Francesca Rosiego; wśród pokonanych znalazły się Perła w koronie Kazimierza Kutza, Goście Elii Kazana, Król, dama, walet Jerzego Skolimowskiego, Jeremiah Johnson Sydneya Pollacka i Solaris Andrieja Tarkowskiego). Specjalne wyróżnienie na tym samym festiwalu otrzymał Gian Maria Volontè, odtwórca głównych ról w obydwu zwycięskich filmach.

Opis filmu[edytuj | edytuj kod]

Lulu Massa jest tokarzem akordowym i jednocześnie przodownikiem pracy w fabryce w Mediolanie. Jego wysoka wydajność nie daje mu jednak niczego poza nieprzychylnym stosunkiem kolegów. W ferworze pracy Lulu traci palec, co związkowcom daje asumpt do organizacji protestu i walki o lepsze warunki pracy. Lulu za podszeptem goszystowskich działaczy studenckich włącza się do historii, najpierw jako agitator, później jako uczestnik rozruchów, dzięki czemu traci pracę i w efekcie załamuje się. Ostatecznie wraca do pracy, gdzie jednak już tylko wegetuje na podrzędnym stanowisku.

Tytuł filmu nawiązuje do sceny proroczego snu, w którym ludzie pracy nie mogą po śmierci wejść do raju, gdyż drogę zagradza im mur.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]