Klasyfikacja medalowa Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Information icon.svg Główny artykuł: Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948.
Delfo Cabrera (Argentyna) wygrywa bieg maratoński[1]
Brązowy medal Igrzysk Olimpijskich 1980, zawierający podobny awers do tego widniejącego na medalach z igrzysk w 1948[2]

Letnie Igrzyska Olimpijskie 1948 (znane także jako XIV Letnie Igrzyska Olimpijskie) były międzynarodowym wydarzeniem sportowym, które odbywało się od 29 lipca do 14 sierpnia 1948 w Londynie. Były to pierwsze igrzyska od 12 lat, gdyż wcześniejsze nie odbywały się z powodu II wojny światowej. Londyn został wybrany na gospodarza w marcu 1946. Wcześniej w tym samym mieście odbywały się Letnie Igrzyska Olimpijskie 1908 i miały się odbyć Letnie Igrzyska Olimpijskie 1944[1]. Rekordową liczbę 59 krajów reprezentowało 4099 atletów (3714 mężczyzn i 385 kobiet) występujących w 19 dyscyplinach sportowych. W wyniku II wojny światowej Niemcy i Japonia pozostawały pod okupacją i nie sformowały do tego czasu swoich narodowych komitetów olimpijskich[3] i z tego powodu nie zostały zaproszone[4]. Jedynym z głównych państw Osi biorącym udział w igrzyskach były Włochy[3]. Związek Radziecki także nie utworzył narodowego komitetu olimpijskiego, na skutek czego nie mógł być zaproszony, ale przysłał swoich obserwatorów i później uczestniczył w kolejnych igrzyskach[5].

Najwięcej medali wywalczyli reprezentanci Stanów Zjednoczonych, zdobywając najwięcej złotych (38), srebrnych (27) i brązowych (19) medali. Wielka Brytania, gospodarz imprezy, zdobyła jedynie trzy złote medale (łącznie 23)[1]. Na tych igrzyskach 6 krajów wywalczyło swoje pierwsze medale olimpijskie. Dla Portoryka brąz zdobył Juan Venegas[6] w boksie. Następny Portoryko wywalczyło dopiero 28 lat później. Drugą reprezentacją na tych igrzyskach, która zdobyła pierwszy w historii medal był Cejlon[7] (obecnie Sri Lanka) – srebrny medal w biegu na 400 metrów przez płotki zdobył Duncan White. Medal ten pozostał jedynym wywalczonym przez Sri Lankę medalem z na igrzyskach olimpijskich aż do igrzysk w Sydney w 2000 roku. Następnym państwem, które zdobyło pierwsze medale na tych igrzyskach była Korea Południowa[8]. Reprezentanci tego kraju zdobyli dwa brązowe medale wywalczone przez Han Su-An (w boksie) i Kim Seong-Jip (w podnoszeniu ciężarów). Kolejnym krajem z pierwszym medalem igrzysk olimpijskich została Jamajka[9]. Zawodnicy z tego karaibskiego kraju zdobyli trzy medale (jedno złoto i dwa srebra) w lekkoatletyce, głównie w biegach sprinterskich. Piątym z kolei państwem jest Panama[10]. Zawodnik z tego kraju Lloyd La Beach, zdobył dwa brązowe krążki w biegach na 100 i 200 m. Kolejnym panamskim medalistą olimpijskim został dopiero 60 lat później skoczek w dal Irving Saladino, który został w Pekinie mistrzem olimpijskim[11]. Ostatnią reprezentacją, która zdobyła w Londynie pierwszy w historii medal olimpijski był Trynidad i Tobago[12] – srebrny medal zdobył Rodney Wilkes w podnoszeniu ciężarów. 13 krajów uczestniczyło w igrzyskach po raz pierwszy, są to: Birma, Cejlon, Gujana, Irak, Jamajka, Korea Południowa, Liban, Pakistan, Portoryko, Syria, Singapur, Panama, Trynidad i Tobago i Wenezuela[13].

Medale olimpijskie miały standardowy projekt Trionfo stosowany na igrzyskach pomiędzy 1928 a 1968 rokiem[14].

Dopiero w 2010 roku Belg Eugène Van Roosbroeck otrzymał swój złoty medal za udział w kolarskim wyścigu drogowym, ponieważ po wyścigu nie odbyła się dekoracja, a drużyna belgijska wróciła do kraju dwa dni po wyścigu nie odbierając medali[15].

Tabele medalowe[edytuj | edytuj kod]

Poniżej znajdują się tabele medalowe Letnich Igrzysk Olimpijskich 1948 bazujące na wyliczeniach Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Ranking jest posortowany według liczby złotych medali, następnie brano pod uwagę srebrne i brązowe. Jeżeli dwa lub więcej krajów zdobyło tyle samo medali mają tę samą pozycję w rankingu i są umieszczone w tabeli w porzadku alfabetycznym. Źródłem informacji jest MKOL, ale ta organizacja nie prowadzi ani nie popiera prowadzenia jakichkolwiek rankingów[16].

W gimnastyce trzech zawodników zajęło pierwsze miejsce w konkursie konia z łękami. Paavo Aaltonen, Veikko Huhtanen i Heikki Savolainen otrzymali złote medale (wszyscy Finlandia) nie przyznano srebrnych i brązowych medali. W konkurencji skoku przez konia mężczyzn trzech gimnastyków ukończyło zawody na trzecim miejscu. Otrzymali oni wszyscy brązowe medale, razem w tej konkurencji rozdano pięć medali[1].

Klasyfikacja państwowa[edytuj | edytuj kod]

Legenda:

     Organizator igrzysk (Wielka Brytania)

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo Gold medal.svg
złoto
Silver medal.svg
srebro
Bronze medal.svg
brąz
GoldSilverBronze medals.svg
razem
1  Stany Zjednoczone 38 27 19 84
2  Szwecja 16 11 17 44
3  Francja 10 6 13 29
4  Węgry 10 5 12 27
5  Włochy 8 11 8 27
6  Finlandia 8 7 5 20
7  Turcja 6 4 2 12
8  Czechosłowacja 6 2 3 11
9  Szwajcaria 5 10 5 20
10  Dania 5 7 8 20
11  Holandia 5 2 9 16
12  Wielka Brytania 3 14 6 23
13  Argentyna 3 3 1 7
14  Australia 2 6 5 13
15  Belgia 2 2 3 7
16  Egipt 2 2 1 5
17  Meksyk 2 1 2 5
17  Związek Południowej Afryki 2 1 1 4
19  Norwegia 1 3 3 7
20  Jamajka 1 2 0 3
21  Austria 1 0 3 4
22  Indie 1 0 0 1
22  Peru 1 0 0 1
24  Jugosławia 0 2 0 2
25  Kanada 0 1 2 3
26  Portugalia 0 1 1 2
26  Urugwaj 0 1 1 2
28  Cejlon 0 1 0 1
28  Hiszpania 0 1 0 1
28  Kuba 0 1 0 1
28 Trinidad colonial 1889-1958.gif Trynidad i Tobago 0 1 0 1
32  Korea Południowa 0 0 2 2
32  Panama 0 0 2 2
34  Brazylia 0 0 1 1
34  Persja 0 0 1 1
34  Polska 0 0 1 1
34 Stany Zjednoczone Portoryko 0 0 1 1
Łącznie 138 135 138 411

Klasyfikacja kontynentalna[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja medalowa
Lp. Kontynent złoto srebro brąz razem
1. Europa 80 84 97 261
2. Ameryka Północna, Środkowa i Karaiby 41 33 26 100
3. Azja 7 5 5 17
4. Ameryka Południowa 4 4 3 11
5. Afryka 4 3 2 9
6. Australia i Oceania 2 6 5 13


Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 The Official Report of the Organising Committee for the XIV Olympiad. The Organising Committee for the XIV Olympiad, 1948. [dostęp 2011-10-12].
  2. London 1948 Collection - Medal (ang.). olympic.org. [dostęp 2011-11-17].
  3. 3,0 3,1 Findling (1996): s. 111
  4. Findling (1996): s. 103
  5. Findling (1996): s. 104
  6. Puerto Rico at the 1948 London Summer Games (ang.). [dostęp 2011-10-18].
  7. Sri Lanka at the 1948 London Summer Games (ang.). [dostęp 2011-10-18].
  8. South Korea at the 1948 London Summer Games (ang.). [dostęp 2011-10-18].
  9. Jamaica at the 1948 London Summer Games (ang.). [dostęp 2011-10-18].
  10. Panama at the 1948 London Summer Games (ang.). [dostęp 2011-10-18].
  11. Chris Turner: Men's Long Jump - Final (ang.). iaaf.org. [dostęp 18 października 2011].
  12. Trynidad and Tobago at the 1948 London Summer Games (ang.). [dostęp 2011-10-18].
  13. London 1948. Olympic.org. [dostęp 2011-10-12].
  14. Winner's Medal for the 1948 Olympic Games in London. Olympic.org. [dostęp 2012-07-14].
  15. John MacLeary: Belgian cycling team finally receive gold medals for 1948 London Olympic Games. 8 czerwca 2010. [dostęp 2011-10-12].
  16. Amy Shipley: China's Show of Power. 2008-08-25. [dostęp 2011-10-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]