Klawiatura maszynistki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Normy klawiatur maszynistki
Klawiatura maszynistki zgodna z PN87
Klawiatura maszynistki zgodna z PN87

Klawiatura maszynistki – określenie klawiatury w układzie QWERTZ ze znakami charakterystycznymi dla języka polskiego. Używana w maszynach do pisania i komputerach. Swoją nazwę wzięła od maszynistki – osoby zawodowo przepisującej teksty na maszynie do pisania metodą bezwzrokową.

Powstała w wyniku przystosowania niemieckich maszyn do pisania do użycia w Polsce. Czcionki charakterystyczne dla języka niemieckiego (ä, ö, ü, ß) zostały zastąpione przez czcionki polskie (ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż). Ponieważ znaków polskich jest więcej niż niemieckich, w maszynach do pisania nie są dostępne wszystkie czcionki dla polskich wielkich liter. Taki układ klawiatury jest zgodny z PN-87 (aktualna wersja normy: PN-I-06000:1997).

Istnieją również inne układy bazujące na QWERTZ nazywane klawiaturą maszynistki, ale z układem klawiszy różniącym się od układu PN-87. Jednym z nich jest układ PL-214 stosowany w systemach MS-DOS, Windows i Linux.

IPACOkeyboard100 2106.jpg

Przed upowszechnieniem się komputerów jedyny układ klawiatury stosowany w Polsce. W większości zastosowań wyparty przez układ programisty (QWERTY), który wymaga naciśnięcia dwóch lub trzech klawiszy w celu uzyskania polskiego znaku diakrytycznego, co spowalnia pisanie bezwzrokowe. Łatwiej dostępne są natomiast w układzie programisty inne znaki z klawiatury amerykańskiej, takie jak {, }, ', |, \, @, #, $, ^, &, *, ~, szczególnie istotne dla programistów.

Pierwszą próbę popularyzacji na szerszą skalę polskiego układu klawiatury przystosowanego do szybkiego bezwzrokowego pisania podjęła w 1985 roku firma IPACO powtarzając layout komputera Mazovia i dostarczając później swoje komputery z tą klawiaturą do Narodowego Banku Polskiego z wszystkimi jego oddziałami terenowymi. NBP przyjął ją jako standard. Położenie liter Z i Y było przełączane.