Kleopatra (film 1934)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kleopatra
Cleopatra
Gatunek dramat, historyczny, kostiumowy
Data premiery 5 października 1934
Kraj produkcji USA
Język angielski
Czas trwania 102 min.
Reżyseria Cecil B. DeMille
Scenariusz Vincent Lawrence
Główne role Claudette Colbert,
Warren William,
Henry Wilcoxon
Muzyka Rudolph G. Kopp
Zdjęcia Victor Milner
Scenografia Roland Anderson
Kostiumy Travis Banton
Montaż Anne Bauchens
Produkcja Cecil B. DeMille
Dystrybucja Paramount Pictures
Nagrody Oscar w 1935 roku
Claudette Colbert w scenie z filmu

Kleopatra (ang. Cleopatra) – czarno-biały film dramatyczny, kostiumowy, produkcji amerykańskiej w reżyserii Cecil B. DeMille'a z 1934 roku.

Trzecia z kolei, lecz pierwsza dźwiękowa, choć jeszcze czarno-biała opowieść o losach ostatniej egipskiej królowej, Kleopatry VII i Juliusza Cezara. Zdjęcia do filmu rozpoczęto 13 marca 1934 roku, a ukończono 2 maja 1934 roku. Film był kręcony na 35 mm kamerze.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Ekipa[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Film był nominowany do Oscara w 1935 roku i zdobył jedną statuetkę w kategorii "najlepsze zdjęcia".

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Historia Kleopatry VII i upadku Egiptu. Rok 48 p.n.e. W Egipcie trwa walka o władzę pomiędzy Kleopatrą a jej bratem Ptolemeuszem, który nakazuje wypędzić siostrę na pustynię i pod groźbą śmierci nie wracać do Aleksandrii.

Tymczasem do Egiptu, który znalazł się w sferze wpływów Rzymu, zmierza Juliusz Cezar, twórca potęgi imperium. Korzystając z jego obecności, Kleopatra, ukryta w zwoju kobierca ofiarowanego Cezarowi, dostaje się przed jego oblicze. Wykorzystując swe kobiece wdzięki, Kleopatra prosi go o pomoc w odzyskaniu władzy i względną niezależność dla swego kraju, obiecując w zamian rzymskiemu władcy możliwość dotarcia krótszą drogą do Indii.

Jej próby uwiedzenia cezara kończą się fiaskiem i dopiero zabicie niedoszłego zamachowca przekonuje do niej Juliusza. Oboje zostają kochankami. Ich romans niepokoi zwolenników cezara w Rzymie, oraz jego prawowitą żonę Kalpurnię. Mimo ostrzeżeń Juliusz Cezar przywozi Kleopatrę do Rzymu, niewiele sobie robiąc z rad dzielnego i popularnego wśród ludu rzymskiego wodza, Marka Antoniusza. W dniu, w którym ma wystąpić w senacie, Kalpurnia błaga go, by przełożył swoje wystąpienie, gdyż miała zły sen wieszczący cezarowi straszną śmierć. Jej obawy potwierdzają się: Cezar ginie wskutek spisku części senatorów. Zdruzgotana Kleopatra wraca do Egiptu, a tymczasem władzę w Rzymie mają sprawować wspólnie, decyzją senatu, siostrzeniec Juliusza, Oktawian, oraz Marek Antoniusz. Jemu też, jako przywódcy wojskowemu przypada rola pomszczenia Juliusza i ukarania Egiptu. Antoniusz aranżuje spotkanie z egipską królową w nadziei, że zdoła ją pojmać, lecz ona decyduje się podjąć go na statku. Olśniony jej urodą i przepychem, z jakim jest podejmowany, Antoniusz zakochuje się bez pamięci w Kleopatrze. To uczucie przypłaci życiem. Mimo to Kleopatrze nie uda się ochronić Egiptu przed Rzymianami.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Daily Variety relacjonował, iż włoska premiera filmu spotkała się z ogólną krytyką obrazu przez tamtejszych krytyków, jeden z nich nazwał go nawet "parodią i burleską". Również włoska publiczność nie była zachwycona filmem, co było szczególnie widoczne na jego premierze we Włoszech, która nie obyła się bez gwizdów, śmiechów i szyderczych uwag.
  • Film ten powstał również w alternatywnej, niemieckiej wersji językowej. W Niemczech jego reżyserią zajmował się Kurt Blemis, a niemieckie dialogi były dziełem Helmuta Brandisa i H. von Lortenbacha.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]