Klinoptylolit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Klinoptylolit
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy Klinoptilolit
Skład chemiczny uwodniony glinokrzemian sodu, potasu i wapnia
((Na,K,Ca)[(Al, Si)Si8O18] x 7H2O)
Twardość w skali Mohsa 3,5–4
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 2,2 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, szara, czerwonawa, czasami bezbarwny
Rysa biała
Połysk szklisty

Klinoptylolit (klinoptilolit) – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów. Odmiana heulandytu. Należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od gr. klinos = ukośny (nachylony); ptylon = pióro; lithos = kamień (skała).

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Występuje w formie skupień ziarnistych, ziemistych, łuskowych, włóknistych. Zazwyczaj wykształca drobne kryształy o pokroju tabliczkowym i płytkowym. Jest kruchy i przezroczysty.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Tworzy się w wyniku działalności utworów hydrotermalnych i na skutek przeobrażenia szkliwa, tufów, i pyłów wulkanicznych. Niekiedy można go znaleźć w skałach osadowych – jest składnikien bentonitów, niektórych iłowców. Współwystępuje z montmorillonitem.

Miejsca występowania: Węgry, Iran, USA, Australia, Nowa Zelandia, Polska.

W Polsce występuje na fliszu karpackim w okolicach Rzeszowa.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • ma znaczenie naukowe
  • czasami używany jest jako nawóz i dodatek do pasz.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Parafiniuk: Minerały. Systematyczny katalog 2004. TG „Spirifer”, 2005.
  • J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Videograf II, 2003.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]