Klinoptylolit
| Klinoptylolit | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Inne nazwy | Klinoptilolit |
| Skład chemiczny | uwodniony glinokrzemian sodu, potasu i wapnia ((Na,K,Ca)[(Al, Si)Si8O18] x 7H2O) |
| Twardość w skali Mohsa | 3,5–4 |
| Przełam | nierówny |
| Łupliwość | doskonała |
| Układ krystalograficzny | jednoskośny |
| Gęstość minerału | 2,2 g/cm³ |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa | biała, szara, czerwonawa, czasami bezbarwny |
| Rysa | biała |
| Połysk | szklisty |
 |
Ten artykuł zawiera jedynie listę źródeł lub linki zewnętrzne, więc jego weryfikowalność jest niejasna. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać więcej przypisów. |
Klinoptylolit (klinoptilolit) – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów. Odmiana heulandytu. Należy do grupy minerałów rzadkich.
Nazwa pochodzi od gr. klinos = ukośny (nachylony); ptylon = pióro; lithos = kamień (skała).
Spis treści |
Właściwości [edytuj]
Występuje w formie skupień ziarnistych, ziemistych, łuskowych, włóknistych. Zazwyczaj wykształca drobne kryształy o pokroju tabliczkowym i płytkowym. Jest kruchy i przezroczysty.
Występowanie [edytuj]
Tworzy się w wyniku działalności utworów hydrotermalnych i na skutek przeobrażenia szkliwa, tufów, i pyłów wulkanicznych. Niekiedy można go znaleźć w skałach osadowych – jest składnikien bentonitów, niektórych iłowców. Współwystępuje z montmorillonitem.
Miejsca występowania: Węgry, Iran, USA, Australia, Nowa Zelandia, Polska.
W Polsce występuje na fliszu karpackim w okolicach Rzeszowa.
Zastosowanie [edytuj]
- ma znaczenie naukowe
- czasami używany jest jako nawóz i dodatek do pasz.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- J. Parafiniuk: Minerały. Systematyczny katalog 2004. TG „Spirifer”, 2005.
- J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Videograf II, 2003.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Clinoptilolite-K (ang.). WebMineral. [dostęp 2011-07-01].
