Klint bałtycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Klint bałtycki (Clint, Glint) – struktura geologiczno-morfologiczna ciągnąca się od szwedzkiej Olandii do południowych wybrzeży Jeziora Ładoga.

Klint bałtycki stanowi ważną granicę geograficzną w Europie Północnej. Jest to próg strukturalny platformy wschodnioeuropejskiej, z zachowanym poziomym warstwowaniem skał paleozoicznych i młodszych, nad zdenudowaną powierzchnią prekambryjskich skał tarczy bałtyckiej od północy i północnego zachodu. Próg ten to stok krawędziowy, sięgający 56 m wysokości względnej[1].

Istotną częścią klintu bałtyckiego jest ciągnący się wzdłuż północnego wybrzeża, nad Zatoką Fińską, klint północnoestoński. Jest on stromy, miejscami tworzy wybrzeże klifowe. Zbudowany jest przeważnie z wapieni ordowiku, a miejscami – w dolnych partiach – z piaskowców kambru. Stanowi część Parku Narodowego Lahemaa, największego w Estonii[1].

Całkowita długość klintu bałtyckiego wynosi 1100-1200 km, z czego 250 km jest częścią Estonii.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Wiesław Ziaja: Krajobrazy Estonii. [dostęp 2012-02-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]