Klomipramina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Klomipramina
Klomipramina
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C19H23Cl N2
Masa molowa 314,9 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 303-49-1
PubChem 2801[1]
DrugBank APRD00253[2]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja
ATC N06 AA04
EC C
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Klomipraminatrójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, chlorowana pochodna imipraminy. Do lecznictwa wprowadzony w latach 60. XX wieku przez szwajcarski koncern Novartis.

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Klomipramina hamuje wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny ze szczeliny synaptycznej (wychwyt serotoniny jest hamowany w znacznie większym stopniu), zaś jej główny metabolit demetyloklomipramina silniej hamuje wychwyt noradrenaliny. Klomipramina blokuje również receptory muskarynowe, histaminowe oraz receptory α. Ponieważ lek jest także słabym antagonistą receptorów dopaminowych może wywierać działanie neuroleptyczne oraz pobudzać wydzielanie prolaktyny.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku:

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Działania niepożądane stopniowo ustępują po upływie ok. 2 tygodni.

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Ustala lekarz, zazwyczaj:

  • tabletki powlekane 10 mg, 25 mg 2–3 razy na dobę, lub jedna 75 mg o przedłużonym uwalnianiu raz na dobę

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małgorzata Rzewuska: Leczenie zaburzeń psychicznych. Wyd. 3. Warszawa: PZWL, 2006. ISBN 83-200-3354-3.

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.