Kmieć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kmieć (łac. cmetos, cmetonis, kmetho) – w czasach nowożytnych pojęcie to oznacza zamożnego gospodarza – używane potocznie jako synonim chłopa[1][2].

Dawne znaczenia[edytuj | edytuj kod]

W XI-XII wieku słowo to oznaczało dostojników książęcych[2], możnych.

W XIV i XV wieku słowo to oznaczało chłopów, którzy mieli własne gospodarstwo o powierzchni przynajmniej 1 łana[2] ziemi; w zamian za co musieli płacić panu feudalnemu czynsz i wykonywać prace rolne na jego ziemi (początkowo 1 dzień w tygodniu).

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie słowa nie jest ustalone, spotyka się następujące hipotezy:

Przypisy

  1. „Słownik Języka Polskiego”, Tom 2., PWN, Warszawa, 1978-1993, nadzór: prof. dr Mieczysław Szymczak.
  2. 2,0 2,1 2,2 Encyklopedia popularna, PWN & Świat Książki, Warszawa 1998.
  3. „Szkice i drobiazgi historyczne”, Jan Karol Kochanowski, Warszawa, 1908.