Knut Vollebæk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Knut Vollebæk
Knut Vollebæk.JPG
Data i miejsce urodzenia 11 lutego 1946
Oslo
Minister spraw zagranicznych Norwegii
Przynależność polityczna Chrześcijańska Partia Ludowa
Okres urzędowania od 1997
do 2000
Poprzednik Bjørn Tore Godal
Następca Thorbjørn Jagland
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Knut Vollebæk (ur. 11 lutego 1946 w Oslo) – norweski filolog, politolog, dyplomata, polityk, działacz Chrześcijańskiej Partii Ludowej, minister spraw zagranicznych w latach 1997–2000. Od 2007 do 2013 wysoki komisarz OBWE ds. mniejszości narodowych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1969 ukończył studia w zakresie języka i kultury hiszpańskiej na Universidacie Complutense w Madrycie. Odbył również studia romanistyczne w Instytucie Katolickim w Paryżu (1965–1966) i politologiczne na Uniwersytecie w Oslo (1966–1967). W 1972 uzyskał tytuł zawodowy magistra ekonomii w Norweskiej Szkole Ekonomii w Bergen, a w 1973 ukończył podyplomowe studia politologiczne na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara.

W latach 1964–1965 był zatrudniony jako nauczyciel w szkole w Gjøvik. W 1973 rozpoczął pracę w norweskiej służbie dyplomatycznej. Po odbyciu stażu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w 1975 objął stanowisko sekretarza Ambasady w Nowym Delhi. W latach 1978–1981 był sekretarzem ambasady w Madrycie, a od 1981 do 1984 doradcą w MSZ. Następnie przez dwa lata pracował w placówce w Zimbabwe na stanowisku radcy. Po powrocie do kraju objął kierownictwo wydziału MSZ ds. Narodów Zjednoczonych. Od października 1989 do listopada 1990 pełnił funkcję sekretarza stanu w MSZ.

W latach 1991–1993 był ambasadorem Norwegii w Kostaryce. W 1993 był wiceprzewodniczącym Międzynarodowej Konferencji ds. Byłej Jugosławii (ICFY). W tym samym roku objął stanowisko dyrektora generalnego w departamencie stosunków multilateralnych MSZ. Od 1994 do 1997 był zastępcą sekretarza generalnego MSZ, jednocześnie zasiadał w radach gubernatorów Międzyamerykańskiego, Afrykańskiego oraz Azjatyckiego Banku Rozwoju.

17 października 1997 otrzymał nominację na stanowisko ministra spraw zagranicznych w centroprawicowym gabinecie Kjella Magne Bondevika. Z tytułu sprawowanego urzędu w 1999 przewodniczył Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Odszedł z funkcji 17 marca 2000 po uchwaleniu wotum nieufności wobec rządu. Od 2001 do 2007 był ambasadorem Norwegii w Stanach Zjednoczonych.

4 lipca 2007 został powołany na stanowisko wysokiego komisarza OBWE do spraw mniejszości narodowych. Swoją misję zakończył w 2013.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]