Kość łonowa

Prawa kość miedniczna. Powierzchnia zewnętrzna.

Kość łonowa (łac. os pubis) - parzysta kość wchodząca w skład miednicy. U człowieka ma trzon i 2 gałęzie: górną i dolną. Gałąź górna łączy się z trzonem a gałąź dolna łączy się z kością kulszową.

• Trzon kości łonowej tworzy 1/5 panewki stawu biodrowego.
• Gałąź górna ma powierzchnię górną, dolną i tylną oraz brzeg przedni i tylny. Brzeg tylny tworzy grzebień kości łonowej (łac. pecten ossis pubis) przedłużający się ku tyłowi w kresę łukowatą (łac. linea arcuata)zakończony guzkiem łonowym. Przyśrodkowo i z przodu gałąź górna kończy się powierzchnią spojeniową (łac. facies symphysialis). W tym miejscu kości łonowe łączą się spojeniem łonowym.
• Gałąź dolna kości łonowej ma powierzchnię wewnętrzną i zewnętrzną oraz brzeg przyśrodkowy i boczny.

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.