Kość łonowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prawa kość miedniczna. Powierzchnia zewnętrzna.

Kość łonowa (łac. os pubis) - parzysta kość wchodząca w skład miednicy. U człowieka ma trzon i 2 gałęzie: górną i dolną. Gałąź górna łączy się z trzonem, a gałąź dolna łączy się z kością kulszową.

  • Trzon kości łonowej tworzy 1/5 panewki stawu biodrowego.
  • Gałąź górna ma powierzchnię górną, dolną i tylną oraz brzeg przedni i tylny. Brzeg tylny tworzy grzebień kości łonowej (łac. pecten ossis pubis) przedłużający się ku tyłowi w kresę łukowatą (łac. linea arcuata) i zakończony guzkiem łonowym. Przyśrodkowo i z przodu gałąź górna kończy się powierzchnią spojeniową (łac. facies symphysialis). W tym miejscu kości łonowe łączą się spojeniem łonowym.
  • Gałąź dolna kości łonowej ma powierzchnię wewnętrzną i zewnętrzną oraz brzeg przyśrodkowy i boczny.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.