Kościół św. Augustyna w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Augustyna w Warszawie
Distinctive emblem for cultural property.svg 18 717 z 1.07.1965[1]
Kościół św. Augustyna w Warszawie
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Augustyna
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kościół św. Augustyna w Warszawie
Kościół św. Augustyna w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Augustyna w Warszawie
Kościół św. Augustyna w Warszawie
Ziemia 52°14′40″N 20°59′19″E/52,244444 20,988611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół św. Augustyna – kościół znajdujący się przy ul. Nowolipki 18 w Warszawie.

Historia kościoła[edytuj | edytuj kod]

Józef Mikulicki, urzędnik warszawskiej kasy gubernialnej, zapisał dom wraz z placem przy ulicy Dzielnej pod budowę nowego kościoła. Przedsięwzięcie stało się możliwe dzięki hojności hrabiny Aleksandry Potockiej, wdowy po Auguście Potockim, która w taki właśnie sposób postanowiła upamiętnić imię zmarłego 25 lat wcześniej męża. Hrabina przeznaczyła na ten cel ogromną jak na owe czasy sumę 300 tysięcy rubli. Dokupiła pod nową świątynię dwa sąsiednie place, w związku z czym budowla mogła stanąć frontem do ul. Nowolipki.

Na czele Komitetu Budowy Kościoła stanął Ludwik Górski, wykonawca testamentu Aleksandry Potockiej. W skład komitetu wszedł między innymi hrabia Franciszek Czacki.

Autorami projektu świątyni byli Edward Cichocki i Józef Huss[2]. Do budowy przystąpiono w 1891. Kamień węgielny poświęcił 20 października 1892 arcybiskup warszawski Wincenty Teofil Popiel w asyście biskupa sufragana warszawskiego Kazimierza Ruszkiewicza.

10 grudnia 1896 pierwszą mszę św. w nowym kościele odprawił arcybiskup Popiel a ks. kanonik Ignacy Durewicz poświęcił świątynię. W tym czasie trwały jeszcze prace przy wyposażaniu wnętrza. Konsekracja kościoła przez biskupa Ruszkiewicza miała miejsce w 1905 (a nie jak podaje tablica erekcyjna w 1896). W 1903 erygowano przy kościele parafię.

W listopadzie 1940 kościół znalazł się na terenie warszawskiego getta. Na terenie kościoła w okresie od lipca 1941 r., do pierwszej akcji wysiedleńczej w lipcu 1942 r., działał założony przez konwertytę Andrzeja Marka „Nowy Teatr Kameralny”. Mimo zamknięcia kościoła, przez dłuższy czas w domu parafialnym przebywali proboszcz ks. Franciszek Garncarek i wikariusz ks. Leon Więckowicz. Ks. Garncarek został zamordowany przez Niemców w dniu 20 grudnia 1943 zaś wikariusz ks. Leon Więckowicz został aresztowany w dniu 3 grudnia 1942 r., za pomoc udzielaną Żydom i zmarł 4 sierpnia 1944 w obozie koncentracyjnym Gross Rosen. Z chwilą likwidacji getta, w kościele utworzono magazyn w którym składowano mienie zrabowane Żydom, następnie kościół sprofanowano i przekształcono na stajnię[3]. W czasie powstania warszawskiego na wieży kościelnej usytuowany był punkt obserwacyjny i gniazdo niemieckiej broni maszynowej. 5 sierpnia 1944 wieża została uszkodzona podczas szturmu na Gęsiówkę wystrzałem ze zdobycznej pantery przez żołnierzy Batalionu „Zośka”. Po powstaniu Niemcy podpalili dach świątyni: spłonęła sygnaturka, 30-głosowe organy, wszystkie drzwi zewnętrzne, ucierpiały kamienne elementy elewacji. Ogień zajął plebanię i dom parafialny. Niemcy mieli też w planie wysadzenie kościoła, czego jednak nie zrealizowali.

Po wojnie był najwyższą i jedną z niewielu budowli pozostałych na terenie byłego getta. Już w 1947 dzięki funduszom przyznanym na cele renowacyjne przez Radę Prymasowską Odbudowy Kościołów Warszawy obiekt oddano do użytku wiernym, nadal prowadząc prace remontowe. W 1953 otynkowano sklepienia naw bocznych i odnowiono sygnaturkę[2]. Teren dziedzińca przykościelnego zmniejszono na rzecz powstających wokół osiedli mieszkaniowych.

Architektura kościoła[edytuj | edytuj kod]

Wieża kościelna nocą
Tablica fundacyjna nad wejściem
Wnętrze kościoła

Kościół wzniesiony został z czerwonej cegły klinkierowej z kamiennymi detalami architektonicznymi w kolorze brunatno-czerwonym oraz beżowym. Trójnawowy korpus, w układzie bazylikowym, wzbogacono wysoką sygnaturką w północno-wschodnim narożniku. Wydłużone, pięciobocznie zamknięte prezbiterium zwrócone w kierunku północno-zachodnim. Flankuje go para aneksów z wąskimi przedsionkami: od północy zakrystia, od południa kaplica. Do korpusu przylega od strony południowej przęsło chórowe, mieszczące w dolnej kondygnacji portyk wgłębny i kruchtę. Dwukondygnacyjna fasada flankowa jest z lewej strony wieżą, a z prawej aneksem mieszczącym kaplicę. Powyżej portyku wspartego na trzech arkadach, znajduje się pas sześciu półkoliście zamkniętych nisz.

Górną kondygnację elewacji wypełnia duża rozeta. Część fasady wieńczy trójkątny naczółek. Wysoka wieża dzielona jest na sześć nierównej wysokości kondygnacji, z oknami o różnych wykrojach. Nawy boczne opięte są prostymi skarpami, zwieńczonymi kubikami o płaskich namiotowych daszkach. Nawa główna i prezbiterium przykryte są wspólnym dachem dwuspadowym, nawy boczne dachami pulpitowymi, wieża wysokim, wielobocznym hełmem. Wnętrze korpusu zamknięte jest sklepieniem krzyżowym na gurtach w systemie wiązanym. Nawy boczne wzbogacone są wnękami mieszczącymi kaplice, powstałymi przez wpuszczenie do wewnątrz skarp opinających korpus. Nawa główna doświetlona jest parą rozet w każdym przęśle. Poniżej nich znajdują się grupy trzech ślepych okienek otwierających się na przestrzeń pod dachami pulpitowymi.

Wysokie, prostokątne okna naw bocznych zamknięte są łukiem i dzielone pionowym laskowaniem na trzy części.

We wnętrzu zastosowany został zmienny system podpór. Przęsła nawy głównej wydzielone filarami, wzbogacone zdwojonymi pilastrami. Trzony pilastrów, przedłużone na ściany nawy, wieńczą poniżej gzymsu kapitele korynckie z główkami putt. Pomiędzy filarami umieszczone są pary arkad wspartych na osi romańskimi kolumnami. Kostkowe kapitele dekorowane są kompozycją roślinną. W przęśle fasadowym, powyżej kruchty umieszczony został chór muzyczny. Emporę wspierają trzy arkady rozdzielone parą romańskich półkolumn. Prezbiterium o trzech przęsłach, przykryte jest sklepieniem kolebkowym na gurtach. Od strony północnej zamyka je apsyda. Artykulacja tej części budowli jest zagęszczona w porównaniu z korpusem. Pod całością znajdują się sklepione podziemia.

Neoromańska wieża kościoła, swego czasu najwyższa w Warszawie (70 m), zwieńczona jest 5,1 m krzyżem umieszczonym na kuli o średnicy 1,35 m. Kula ta, pierwotnie pozłocona, została w 1959 z polecenia ówczesnych władz pomalowana na czarno. Miał to być sposób na ucięcie szerzących się pogłosek o cudownym ukazaniu się na tle kuli Matki Boskiej i gromadzenia się wiernych pod kościołem.

 Osobny artykuł: Cud na Nowolipkach.

W 1995 farbę z kuli usunięto przywracając jej dawny wygląd.

Na północnej ścianie kościoła znajduje się krzyż umieszczony tam z okazji wkroczenia w trzecie tysiąclecie. 28 sierpnia 2002 został poświęcony ofiarom Pawiaka przez ks. prałata Wiesława Kądzielę.

W ołtarzu głównym kościoła znajduje się rzeźba przedstawiająca Świętą Rodzinę.

Parafia[edytuj | edytuj kod]

Na terenie parafii działa wiele wspólnot i grup, m.in. grupy związane z liturgią (lektorzy, ministranci, bielanki, nadzwyczajni szafarze Komunii Św., schola parafialna uświetniająca swym śpiewem zwłaszcza liturgię dla młodzieży w kościele głównym o godz 19.45, a także na większych uroczystościach jak wizytacja biskupa, bierzmowanie, Triduum Paschalne), oraz inne wspólnoty: Legion Maryi, Koła Żywego Różańca, wspólnota Neokatechumenalna, czy grupy AA. W podziemiach kościoła działa również od 7 października 2007, Herbaciarnia „Dzieła Zebrane” w której odbywają się różnego rodzaju imprezy kulturalne, koncerty, prelekcje czy pokazy multimedialne. Herbaciarnia jest jednym z niewielu tego typu miejsc w Polsce usytuowanych w podziemiach kościoła, na jej terenie obowiązuje zakaz spożywania alkoholu oraz palenia tytoniu. Przy herbaciarni działa również Dyskusyjny Klub Filmowy[4].

W 2006 kościół po wielu latach zbiórek, zakupił organy, wyremontowano też dach wieży uszkodzony w czasie II wojny światowej, a parafia odzyskała przyległy plac, który utraciła po wojnie na rzecz budowanego osiedla. 22 października 2006 odbyło się uroczyste podświetlenie kościoła, a na uroczystości obecni byli prymas Józef Glemp i były premier Kazimierz Marcinkiewicz.

Na przełomie maja i czerwca 2009, rozpoczęła się renowacja głównej wieży kościelnej, zakończona w październiku 2009.

Lista proboszczów parafii[edytuj | edytuj kod]

Grób pierwszego proboszcza parafii Ks. Kanonika Karola Czajkowskiego na Starych Powązkach
Grób ks. Mariana Wasilewskiego (1891-1949) – ksiądza kanonika, sędziego sądu arcybiskupiego, proboszcza Kościoła św. Augustyna w Warszawie, na Starych Powązkach w Warszawie
  • Ks. Karol Czajkowski (18961910)
  • Ks. Michał Siewruk (19111917)
  • Ks. Władysław Załuskowski (1917 – 1919)
  • Ks. Julian Roczkowski (1919 – 1929)
  • Ks. Karol Niemira (1929 – 1933)
  • Ks. Franciszek Garncarek (19341942)
  • Ks. Marian Wasilewski (1942 – 1949)
  • Ks. Józef Netczuk (1949 – 1952)
  • Ks. Stefan Kuć (1952 – 1966)
  • Ks. Mieczysław Jabłonka (1966 – 1986)
  • Ks. Stefan Księżopolski (1986 – 1992)
  • Ks. Walenty Królak (1992 – dalej sprawuje urząd)

Obecni duchowni parafii[5][edytuj | edytuj kod]

  • Ks. prałat Walenty Królak (proboszcz parafii, ojciec duchowny dekanatu wolskiego)
  • Ks. Carlos Cezar Damaglio (wikariusz)
  • Ks. Gienadij Kozłow (wikariusz)[6]
  • Ks. Moisés Marín Pérez (wikariusz)
  • Ks. 'Sebastian Wawrzyński (wikariusz)[6]

Księża związani z parafią[edytuj | edytuj kod]

  • Ks. Pedro Jose Guzman Ardila (były wikariusz, obecnie prefekt w Archidiecezjalnym Seminarium Misyjnym "Redemptoris Mater")
  • Ks. Artur Awdalian (były wikariusz jednocześnie pełniący funkcję proboszcza centralnej parafii dla wiernych obrządku wschodniego nie mających własnego ordynariusza, później wikariusz parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Warszawie w dekanacie ursuskim, a obecnie skierowany na rekonwalescencję z pobytem w Seminarium "Redemptoris Mater" w Warszawie[6])
  • Ks. Jarosław Kotula (były wikariusz, obecnie wikariusz Parafii Najświętszego Zbawiciela w Warszawie)
  • Ks. Andrzej Kucharczyk (były wikariusz, obecnie wikariusz, Parafii św. Stefana w dekanacie wilanowskim w Warszawie)[6]
  • Ks. Jan Józef Lorenz (były wikariusz, obecnie skierowany do posługi misyjnej jako kapłan "Fidei donum")[6]
  • Ks. Zbigniew Porzeziński (były wikariusz, obecnie wikariusz parafii Świętej Trójcy w Warszawie w dekanacie świętokrzyskim)
  • Ks. Robert Sawa (były wikariusz, obecnie proboszcz parafii Notre Dame de la Paix w Awinionie we Francji)
  • Ks. Ivica Susnjara (były wikariusz, obecnie proboszcz parafii św. Vincentego a Paulo – Nkolndobo i św. Piotra – Nyom II w stolicy Kamerunu, Yaounde)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]